കാഴ്ച്ചയ്ക്കിപ്പുറം

ഒരു ക്യാമറ വാങ്ങാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ

2010-04-28T07:43:00.023+04:00

DSLR Photography for beginners : Part 1

കുറേനാളുകളായി പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന എന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ ഈയിടെ എസ്.എൽ.ആർ ക്യാമറകൾ വാങ്ങി എസ്.എൽ.ആർ "ക്ലബ്ബിൽ" അംഗങ്ങളായിട്ടുണ്ട്! ചിലരൊക്കെ വായിച്ചും പഠിച്ചും ഉപയോഗിച്ചും അത്യാവശ്യം ഉപയോഗക്രമങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി ഈ പുതിയ യന്ത്രം കൈയ്യിലെടുത്തവരായിരുന്നുവെങ്കിലും മറ്റുചിലർ ഇതിനെപ്പറ്റി അത്രവലിയ അറിവില്ലാതെ പല ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കഴിവതും എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഞാൻ എഴുത്തുകളിൽക്കൂടി മറുപടി നൽകാറുണ്ടെങ്കിലും അവർ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങളെല്ലാം കൂടി ഒന്നു രണ്ടു പോസ്റ്റുകളായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചാൽ ഇനിയും ഈ മേഖലയിലേക്ക് വരുന്നവർക്ക് പ്രയോജനകരമാകുമല്ലോ എന്ന ചിന്തയാണ് ഈ പോസ്റ്റിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

SLR Photography for Beginers - പേരു സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നത്. സാങ്കേതിക കാര്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വലിയ വിവരണങ്ങൾ ഇവിടെ പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. അതുകൊണ്ട് Advanced SLR users നു പ്രയോജനകരമായ വിവരങ്ങളൊന്നും ഈ പോസ്റ്റിൽ കണ്ടെന്നു വരികയില്ല. എങ്കിലും അവരോട് എനിക്കൊരു അഭ്യർത്ഥനയുണ്ട്. ഈ പോസ്റ്റിൽ എഴുതാൻ വിട്ടുപോയതും എന്നാൽ തുടക്കക്കാർക്ക് പ്രയോജനകരമായതുമായ എന്തെങ്കിലും വിവരങ്ങൾ നിങ്ങൾ കാണുന്നുവെങ്കിൽ ദയവായി ഇവിടെ കമന്റിൽ അത് എഴുതുക. ആ വിവരങ്ങളും ചേർത്ത് ഈ പോസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യുന്നതാണ്. ഈ പോസ്റ്റിൽ “ഏതു ക്യാമറയാണ് നല്ലത്? പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് വാങ്ങണോ, എസ്.എൽ.ആർ വാങ്ങണോ, അതോ ഒരു ബ്രിഡ്ജ് ക്യാമറ മതിയോ? ഏതു ബ്രാന്റാണ് നല്ലത്, ഓഫറുകൾ ഉള്ളത് വാങ്ങണോ, അതോ ഓഫറുകൾ ഇല്ലാത്തതു വാങ്ങണോ” തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരങ്ങളിലേക്കെത്താവുന്ന വിവരങ്ങളും, രണ്ടാം ഭാഗത്ത് ഒരു എൻ‌ട്രി ലെവൽ SLR ഉപയോഗിച്ച് ഫോട്ടോയെടുക്കാനുള്ള അടിസ്ഥാനപാഠങ്ങളുമാണ് ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

1. ഒരു ക്യാമറ വാങ്ങണം. ഏതാണ് നല്ലത്?

എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ തവണ ഉത്തരം പറയേണ്ടിവന്നിട്ടുള്ള ചോദ്യമാണിത്; ഒപ്പം ഉത്തരം പറയുവാൻ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ടുള്ളതും! കാരണങ്ങൾ പലതാണ്. ഒന്നാമത് മാർക്കറ്റിൽ ഇറങ്ങുന്ന എല്ലാ ക്യാമറകളും കാണുവാനോ ഉപയോഗിച്ചു നോക്കുവാനോ സാധിക്കാറില്ല എന്നതു തന്നെ. ഇത് ഒരു ജനറലായ ചോദ്യമാണെന്നതും, ഏതെങ്കിലും ഒന്നോ രണ്ടോ കാര്യങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താവുന്ന കാര്യമല്ല എന്നതുമാണ് എറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നത്.

ക്യാമറ വാങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരിൽ മൂന്നുവിഭാഗം ആളുകളെ കാണാം. ആദ്യത്തെ വിഭാഗം കുറഞ്ഞ ബഡ്ജറ്റ് ഉള്ളവരാണ്. അവർക്ക് അതുകൊണ്ട്തന്നെ ഒരു പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറ മാത്രമേ വാങ്ങാനാവുന്നുള്ളൂ. അതിൽ നല്ലതേതാണ് എന്നാണു ചോദ്യം. രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തിനു ബഡ്ജറ്റ് വലിയ പ്രശ്നമല്ല. നല്ലൊരു ക്യാമറവേണം എന്നേയുള്ളൂ. നല്ല ചിത്രങ്ങൾ കിട്ടണം. പക്ഷേ മെനക്കെട്ട് ക്യാമറ ഉപയോഗങ്ങൾ പഠിക്കാനോ ഫോട്ടോഗ്രഫിക്കു പിന്നിൽ സമയം കളയാനോ തൽക്കാലം മനസ്സില്ല (ഇക്കൂട്ടരെ പതിയെ ശരിയാക്കിയെടുക്കാൻ സാധിക്കും)! മൂന്നാമത്തെ വിഭാഗം ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെ വളരെ താല്പര്യമായി ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന കൂട്ടരാണ്. Enthusiast എന്നോ hobbyist എന്നോ ഒക്കെ വിളിക്കാം. ചിലരൊക്കെ professional ലെവലിൽ ആവാൻ കഴിവുള്ളവരുമാണ്‌. DSLR ക്യാമറ വാങ്ങാനാണ് ഇവരുടെ ആഗ്രഹം. ഏതു ബ്രാന്റാണു നല്ലത് എന്നും, അതിൽ തന്നെ ഏതു മോഡലാണ് എടുക്കേണ്ടതെന്നും ആണ് ഇവർക്കറിയേണ്ടത്.

ക്യാമറ വാങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് ആദ്യമായി ചെയ്യേണ്ടത് നിങ്ങൾ എന്തുദ്ദേശത്തിനാണ് ഈ ക്യാമറ വാങ്ങുന്നത് എന്ന് സ്വയം അവലോകനം ചെയ്യുക എന്നതാണ്. അതോടൊപ്പം അതിനുവേണ്ടി ചെലവാക്കാനാവുന്ന ബഡ്ജറ്റും ഏകദേശം മനസ്സിൽ വയ്ക്കുക. പോക്കറ്റിൽ കൊണ്ടുനടക്കാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരുക്യാമറയാണ് വേണ്ടത്, അത്യാവശ്യം ഏതു സന്ദർഭത്തിലും ഫോട്ടോയെടുക്കണം എന്നതാണ് ഉദ്ദേശമെങ്കിൽ സംശയിക്കാനൊന്നുമില്ല, സ്ലിം പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറതന്നെയാണ് നിങ്ങൾ വാങ്ങേണ്ടത്. കാരണം ഇവിടെ ഫോട്ടോയുടെ ക്വാളിറ്റിയേക്കാൾ കൊണ്ടുനടക്കാനുള്ള സൌകര്യത്തിനാണ് മുൻ‌ഗണന. നേരെമറിച്ച് ഫോട്ടോ ക്വാളിറ്റിയെ നിങ്ങൾ അത്യധികം വിലമതിക്കുന്നു, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ക്യാമറയെ നിയന്ത്രിച്ച് വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ഏതു സാഹചര്യങ്ങളിലും ചിത്രം എടുക്കണം എന്നാണ് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് ഒരു DSLR ക്യാമറയാണ്. മാക്രോഫോട്ടൊഗ്രാഫി മുതൽ വൈൽഡ് ലൈഫ് ഫോട്ടോഗ്രാഫി വരെ ചെയ്യാനാണ് നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹമെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും DSLR ക്യാമറ മാത്രം പോരാ, ഓരോ സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അനുസൃതമായ ലെൻസുകൾ നല്ല ക്വാളിറ്റിയിലും റെയ്ഞ്ചിലും ലഭിക്കുന്ന ബ്രാന്റുകൾ തന്നെ നോക്കി വാങ്ങണം.മാത്രവുമല്ല, ഈ DSLR മോഡലുകളിലെ mid/high range മോഡലുകൾ തന്നെ വാങ്ങേണ്ടിയും വരും. നിങ്ങൾ ധാരാളം വിനോദയാത്രകൾ പോകുന്ന ആളാണ് അക്കൂട്ടത്തിൽ നല്ല ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കുവാനും ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു DSLR ക്യാമറയും "ട്രാവൽ ലെൻസും" മതിയാവും. ചിത്രത്തിന്റെ ക്വാളിറ്റിയിൽ വലിയ നോട്ടമില്ല, തിരിച്ചെത്തി 6x4 അല്ലെങ്കിൽ 5x7 പ്രിന്റ് എടുത്ത് ഭിത്തിയിൽ പതിക്കുക എന്നതുമാത്രമാണ് ഉദ്ദേശമെങ്കിൽ നല്ല ഒരു പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറയും ഈ ആവശ്യത്തിന് ധാരാളം മതി. ചുരുക്കത്തിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ആവശ്യങ്ങൾക്കും, ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും, ഉപയോഗിക്കേണ്ട സന്ദർഭങ്ങൾക്കും അനുസരിച്ചാണ് ക്യാമറ തെരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത്.

2. ക്യാമറയുടെ ക്വാളിറ്റി - എന്തൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കണം?

മാർക്കറ്റിൽ ഇന്നു ലഭ്യമായ ബ്രാന്റുകൾ - Sony, Canon, Nikon, Panasonic, Olympus, Casio, Fuji etc.etc.. - ആരും തന്നെ മോശക്കാരല്ല. ആണെങ്കിൽ ഇത്രയും Competitive ആയ ഒരു മാർക്കറ്റിൽ അവർക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ആവില്ല. അതുകൊണ്ട് ഓരോ ക്യാമറകമ്പനിയും അവരുടെ എതിരാളികളെക്കാൾ ഒരു പടി മെച്ചമായതും സാധ്യമായതുമായ സൌകര്യങ്ങൾ ഓരോ മോഡലിന്റെയും സ്പെസിഫിക്കേഷനുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ചെയ്യാറുണ്ട്. ഒരേ സമയം തന്നെ വിവിധ റെയ്ഞ്ചിലുള്ള മോഡലുകൾ മാർക്കറ്റിൽ ഇറക്കാറും ഉണ്ട്. എങ്കിലും ഓരോ ബ്രാന്റിനും (പ്രത്യേകിച്ച് പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകളിൽ) അതിന്റേതുമാത്രമായ ചില ഗുണമേന്മകളും ഉണ്ട്. ചില ബ്രാന്റുകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഒരു ക്യാമറമോഡൽ മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ മെച്ചമായ ചിത്രങ്ങൾ തന്നു എന്നും വരാം. ഇത് പ്രധാനമായും ആ ക്യാമറയുടെ സെൻസർ, ലെൻസ്, ക്യാമറയുടെ സോഫ്റ്റ്വെയർ കഴിവുകൾ ഇവയെ ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്.

ക്യാ‍മറയുടെ ഗുണനിലവാരം മനസ്സിലാക്കുവാനുള്ള നല്ല വഴി ഇന്റർനെറ്റിൽ ലഭ്യമായ അവലോകനങ്ങൾ നോക്കുക എന്നതാണ്. ചില റിവ്യൂകൾ കുറച്ചു പക്ഷഭേദങ്ങൾ കാണിച്ചേക്കാം. അതിനാൽ നല്ല റിവ്യൂകൾ മാത്രം വായിച്ചു നോക്കുക. അത്തരത്തിൽ നല്ല റിവ്യൂ ലഭ്യമായ ഒരു സൈറ്റ് ആണ് www.dpreview.com അതുപോലെ നിങ്ങൾക്ക് പരിചയമുള്ളവർ നിങ്ങൾ വാങ്ങാനുദ്ദേശിക്കുന്ന മോഡൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവരോടും ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കുക. ഫുൾ സൈസിലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ വാങ്ങി നോക്കാം - പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ എടുത്തതും വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളിൽ എടുത്തതുമായ ചിത്രങ്ങൾ അവരുടെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി, ചിത്രത്തിന്റെ ഫുൾ സൈസിൽ (100%) കമ്പ്യൂട്ടർ കണ്ടുനോക്കുക. ഫുൾ സ്ക്രീൻ വ്യൂ അല്ല 100% വ്യൂ എന്നുപറയുന്നത് എന്നറിയാമല്ലോ? കഴിവതും ഇൻഡോർ ചിത്രങ്ങൾ താരത‌മ്യം ചെയ്യാതിരിക്കുക.

DSLR ലോകത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ സ്ഥിതി അല്പം വ്യത്യസ്തമാണ്. നിക്കോൺ, കാനൻ എന്നീ രണ്ടു ബ്രാന്റുകൾക്കാണ് പ്രിയം കൂടുതൽ, പ്രത്യേകിച്ചും ഏഷ്യൻ - യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ. ഇവതമ്മിൽ ഏതാണ് നല്ലതെന്നു ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം പറയാൻ കുഴഞ്ഞുപോകും! നിക്കോൺ ഉപയോഗിക്കുന്നവർ നിക്കോൺ ആണു നല്ലതെന്നും, കാനൻ ഉപയോഗിക്കുന്നവർ കാനൻ ആണു നല്ലതെന്നും പറയും. ചുരുക്കത്തിൽ രണ്ടും ഒന്നുപോലെ നല്ലതാണ് എന്നു സാരം. രണ്ടു കൂട്ടരും ക്യാമറ നിർമ്മാണ രംഗത്ത് അനേക വർഷത്തെ പരിചയമുള്ളവരും ഗുണനിലവാരത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കാവുന്നവരും ആണ്. രണ്ടുകൂട്ടരും ലെൻസ് നിർമ്മാണത്തിലും അതിവിദഗ്ദ്ധർ! സത്യത്തിൽ DSLR ഫീൽഡിൽ, മോഡലുകളും ബ്രാന്റുകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാ‍സം, അവനൽകുന്ന ചിത്രങ്ങളുടെ ഗുണനിലവാരത്തേക്കാളധികം ക്യാമറയുടെ ഫീച്ചറുകളിൽ ആണ്. കുറച്ചു നാൾ മുമ്പ് വരെ CCD, CMOS ഈ രണ്ടു വിധത്തിലുള്ള സെൻസറുകളും DSLR ക്യാമറകളിൽ ലഭ്യമായിരുന്നു. അവയിൽ CCD സെൻസറുകൾ CMOS സെൻസറുകളേക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി “crisp" ആയ ചിത്രങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മാർക്കറ്റിൽ കിട്ടുന്ന DSLR ക്യാമറകൾ എല്ലാം തന്നെ CMOS ടെക്നോളജിയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. സി-മോസ് ടെക്നോളജിയും നല്ല ഡിജിറ്റൽ ചിത്രങ്ങൾ നൽകുന്നതിനുള്ള ശേഷി കൈവരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അതിനാൽ ആ രീതിയിലുള്ള ഒരു താരത‌മ്യത്തിനു ഇപ്പോൾ പ്രസക്തിയില്ല.

മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം ഈ രണ്ടു ബ്രാന്റുകൾ തമ്മിൽ താരത‌മ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വയ്ക്കേണ്ടത് ലെൻസുകളുടെ റെയ്ഞ്ച് ആണ്. നിങ്ങൾ DSLR ഫോട്ടോഗ്രാഫി നല്ലവണ്ണം മെച്ചമാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഭാവിയിൽ പല റേയ്ഞ്ചിലുള്ള ലെൻസുകൾ വാങ്ങേണ്ടിവരും . കാനൻ കമ്പനിക്ക് സ്വന്തമായി ഒട്ടനവധി റെയ്ഞ്ചുകളിലുള്ള (വിലമാത്രമല്ല, ഫോക്കൽ ലെങ്ത് റെയ്ഞ്ചിന്റെ കാര്യമാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്) ലെൻസുകൾ ഉണ്ട്. അവയിൽ തന്നെ ക്വാളിറ്റി കൂടിയതും കുറഞ്ഞതും. ഉദാഹരണത്തിന് കാനന്റെ L-series ലെൻസുകൾ വിലപിടിപ്പുള്ളവയും ഒപ്പം അതിമനോഹരമായ ചിത്രങ്ങൾ നൽകുന്നകാര്യത്തിൽ പ്രഥമസ്ഥാനത്തു നിൽക്കുന്നവയുമാണ്. High-end നിക്കോൺ ലെൻസുകളും ഒട്ടും മോശമല്ല എന്ന് ഇവിടെ പ്രത്യേകം പറയട്ടെ. പക്ഷേ, വിലകൾ തമ്മിൽ താരത‌മ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ നിക്കോൺ ലെൻസുകൾ പൊതുവേ വിലക്കൂടുതൽ ഉള്ളതാണ്. ഇവിടെ നോക്കൂ. ലെൻസുകളിൽ തന്നെ എൻ‌ട്രീ ലെവൽ, പ്രൊഫഷനൽ ഗ്രേഡ് എന്നിങ്ങനെയും വിഭാഗങ്ങൾ കാണാം. അപ്പോൾ കൂടുതൽ ലെൻസുകൾ വാങ്ങി ഭാവിയിൽ ഫോട്ടോഗ്രാഫി വിപുലപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ബ്രാന്റുകൾ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴേ അത് മനസ്സിൽ കരുതിവേണം വാങ്ങാൻ. ക്യാമറ ബ്രാന്റുകളുടെ സ്വന്തം ലെൻസുകൾ കൂടാതെ അവയുമായി compatible ആയ തേഡ് പാർട്ടി ലെൻസുകളും മാർക്കറ്റിൽ ലഭ്യമാണ് - ഉദാഹരണം Sigma, Tamaron etc.

DSLR ക്യാമറകൾ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് അവയിൽ entry level, mid range, high end എന്നിങ്ങനെ മുന്നു വ്യത്യസ്ത ശ്രേണികളിൽ മോഡലുകൾ ഉണ്ടെന്നതാണ്. എൻ‌ട്രി ലെവൽ പേരു സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ബഡ്ജറ്റിൽ ഒരു DSLR ക്യാമറ മാർക്കറ്റിൽ ലഭ്യമാക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്ന ക്യാമറകളാണ്. മിഡ് റേയ്ഞ്ച് കുറച്ചൂ കൂടി സീരിയസായി ചിന്തിക്കുന്നവരെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ്. മിഡ് റെയ്ഞ്ച് ക്യാമറകളുടെയും എൻ‌ട്രിലെവൽ ക്യാമറകളുടെയും സ്പെസിഫിക്കേഷനുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ അവയുടെ സെൻസർ, മെഗാപിക്സൽ കൌണ്ട് ഇവയിലൊന്നും വലിയ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാവില്ല. പകരം അവതമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അവയുടെ നിർമ്മാണത്തിലാണ്. മിഡ് റെയ്ഞ്ച് ക്യാമറകൾ കുറച്ചുകൂടി ഉറപ്പുള്ള ബോഡി, rugged design, more water-proof, auto sensor cleaning തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ നൽകും. എൻ‌ട്രിലെവൽ ക്യാമറകൾ വളരെ ഒതുങ്ങിയും “പ്ലാസ്റ്റിക്’ പോലെയും തോന്നുമ്പോൾ മിഡ് റേയ്ഞ്ച് മുതലുള്ളവ കൂടുതൽ ഉറപ്പുള്ളവായി തോന്നുന്നു. എൻ‌ട്രിലെവൽ ക്യാമറകൾ അവയുടെ പല സംവിധാനങ്ങളും മെനുവിൽ ഒതുക്കി വച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മിഡ് റേയ്ഞ്ചിലും ഹൈ എന്റിലും ഈ കണ്ട്രോളുകൾക്ക് സ്വന്തമായ ബട്ടണുകൾ ക്യാമറ ബോഡിയിൽ തന്നെ ഉണ്ടാവും. കൂടുതൽ മാനുവലായ അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റുകളും മിഡ്-ഹൈ റേയ്ഞ്ചുകളിൽ സാധ്യമായിരിക്കും. ഒരു ബേസിക് മോഡൽ കാറും ലക്ഷ്വറി കാറും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പോലെ ഇതു മനസ്സിലാക്കുക. രണ്ടും കാറുകൾ തന്നെ, യാത്രപോകുകയാണ് പ്രഥമ ലക്ഷ്യം. പക്ഷേ ഒന്ന് മറ്റേതിനേക്കാൾ പലകാര്യങ്ങളിലും എഫിഷ്യൻസി കൂടിയതാണ്. ഇത്രയൊക്കെയാണ് DSLR ക്യാമറകൾ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ.

3. Point & Shoot ക്യാമറകൾ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ എന്തൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കണം?

ഇതിനുമുമ്പുള്ള ഉത്തരം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചിലർക്കെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകൾ മോശമാണ് എന്നാണ് ഇവിടെ പറഞ്ഞുവയ്ക്കുന്നത് എന്ന്. ഒരിക്കലുമല്ല. പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകൾ ഉപയോഗിച്ചും നല്ല ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കുവാൻ സാധിക്കും. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫിന്റെ ഭംഗിയുടെ 75% എങ്കിലും അതിന്റെ കോമ്പോസിഷനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്. ബാക്കി 25% മാത്രമാണ് പലപ്പോഴും ടെക്നിക്കൽ കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച് ശരിയാക്കാനാവുന്നത്. ഭംഗിയായി ഫ്രെയിം കമ്പോസ് ചെയ്യാൻ അറിയാവുന്ന ഒരാൾക്ക് പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകൾ ഉപയോഗിച്ചും നല്ല ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാം. ലാന്റ്സ്കേപ്സ്, ക്ലോസ് അപ് ചിത്രങ്ങൾ, ഡേ ലൈറ്റിൽ എടുക്കുന്ന മറ്റു ചിത്രങ്ങൾ ഇവയൊക്കെ പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഭംഗിയായി എടുക്കുവാൻ സാധിക്കും. എടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ സാധാരണ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ കാണുമ്പോഴോ സാധാരണ സൈസുകളിൽ പ്രിന്റ് ചെയ്യുമ്പോഴോ DSLR ചിത്രങ്ങളൂം പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറ ചിത്രങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ മനസ്സിലാവുകയുമില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഓർക്കുക - ഒരു പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറയ്ക്കും ഒരു DSLR ക്വാളിറ്റിയിലുള്ള ചിത്രം നൽകാനാവില്ല. അതിനു കാരണം പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറ അത്തരം ചിത്രങ്ങൾ നൽകുവാനായി നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഉപകരണമല്ല എന്നതിനാലാണ്.

ലൈറ്റിന്റെ നിയന്ത്രണം മാനുവലായി ചെയ്യേണ്ട അവസരങ്ങൾ, ഫോക്കസിംഗ് മാനുവലായി ചെയ്യേണ്ട അവസരങ്ങൾ, ദീർഘമായി ഷട്ടർ തുറന്നുവച്ച് ഫോട്ടോയെടുക്കേണ്ട സാഹചര്യങ്ങൾ, ഹൈ സ്പീഡ് ഫോട്ടോഗ്രാഫി, നല്ല ഗുണനിലവാരമുള്ള ഫോട്ടോകൾ എടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ - ഈ സാഹചര്യങ്ങളിലൊന്നും ഒരു പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറ അനുയോജ്യമല്ല. അതേസമയം വളരെ സൗകര്യമായി കൊണ്ടുനടക്കുവാനും മോശമല്ലാത്ത ചിത്രങ്ങള്‍ എടുത്ത് സൂക്ഷിക്കുവാനും ഈ പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകളോളം സൗകര്യപ്രദമായ ഒന്നല്ല SLR എന്നതും ഓര്‍ക്കുക.

പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകൾ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ ഒന്നു രണ്ടുകാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാം. ഒന്ന് അതിന്റെ ഓപ്റ്റിക്കൽ സൂം (ഡിജിറ്റൽ സൂം അല്ല) പരമാവധി എത്രനമ്പർ കിട്ടുന്ന മോഡലാണോ നിങ്ങളുടെ ബജറ്റിൽ ഉള്ളത് അത് വാങ്ങുക. ഒപ്ടിക്കല്‍ സൂം എത്ര കൂടുന്നോ അതിനു അനുസരിച്ച് ദൂരെയുള്ള വസ്തുക്കളുടെ ചിത്രം എടുക്കാനും സാധിക്കും. സാധാരണയായി 3X, 4X, 5X വരെയൊക്കെ അവ ലഭ്യമാണ്. 10X വരെ പോകുന്ന ക്യാമറകളുടെ ലെൻസുകൾ ബോഡിയിൽന്ന് പുറത്തേക്ക് തള്ളിവരുന്ന രീതിയിലായിരിക്കും ഡിസൈൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഇവയ്ക്ക് ചെറിയ സൂം ഉള്ള ക്യാമറകളെക്കാള്‍ വലിപ്പവും വിലയും കൂടും.

അടുത്തതായി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന കണ്ട്രോൾ ആണ് Exposure compensation ഒരു +/‌- അടയാളത്തോടുകൂടിയ ബട്ടൺ ആണിത്. അത് സൌകര്യപ്രദമായി ക്യാമറ ബോഡിയിൽ തന്നെ ഉണ്ടോ എന്നും, അത് ഓപ്പറേറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ ലൈവ് പ്രിവ്യുവിലെ പ്രകാശവും കൂടുകയും കുറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നും നോക്കി വാങ്ങുക. ഒരു പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറയിൽ ലൈറ്റിനെ നിയന്ത്രിക്കാനായി നമുക്ക് സൌകര്യപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരേ ഒരു നിയന്ത്രണ സംവിധാനമാണ് ഈ ബട്ടൺ. ഇമേജ് സ്റ്റബിലൈസേഷൻ, പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകൾക്ക് വളരെ അത്യാവശ്യമായ ഒരു സംഗതിയാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും സൂം കൂടുതല്‍ ഉള്ള ക്യാമറകളില്‍.

വളരെ കൂടുതൽ മെഗാപിക്സൽ ഉള്ള പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകളിലെ ചിത്രങ്ങളിൽ നോയിസ് കൂടുതലായിരിക്കും, പ്രത്യേകിച്ചും കുറഞ്ഞ ലൈറ്റിൽ. അതുകൊണ്ട് “വലിയ മെഗാപിക്സൽ നല്ല ക്വാളിറ്റി“ എന്ന മാർക്കറ്റിംഗ് തന്ത്രത്തിൽ കുടുങ്ങേണ്ട! കുടുംബാങ്ങളിൽ എല്ലാവർക്കും ഓപ്പറേറ്റ് ചെയ്യാവുന്ന ക്യാമറ എന്ന പരിഗണനയും ചിലരൊക്കെ പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ നൽകാറുണ്ട്. (ഇത് പക്ഷേ ആപേക്ഷികമാണ്, അടുത്ത പോസ്റ്റിലെ “SLR ഉപയോഗം കടുകട്ടിയോ? എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം വായിച്ചുനോക്കൂ!)

4. DSLR ക്യാമറ - എന്താണിതിനെ മെച്ചമാക്കുന്നത്?

Single Lense Reflex എന്നാണ് SLR ന്റെ പൂർണ്ണ രൂപം. Digital Single Lense Reflex Camera എന്നാണ് DSLR ന്റെ പൂർണ്ണരൂപം. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് ഉപകരണം എന്ന നിലയിൽ ഒരു SLR ക്യാമറ മറ്റിനം ക്യാമറകളെ അപേക്ഷിച്ച് അതിന്റെ ഓപ്പറേറ്റർക്ക് (ഫോട്ടോഗ്രാഫർ) ഒട്ടേറെ സൌകര്യങ്ങളും, മെച്ചങ്ങളും ലഭിക്കുന്ന ചിത്രത്തിന് ഒട്ടേറെ മെച്ചങ്ങളും തരുന്നുണ്ട്. ആ നിലയിൽ ഒരു ക്യാമറയുടെ ഉപയോഗക്രമത്തിന്റെ പൂർണ്ണത കാണാനാവുന്ന ഉപകരണമാണ് ഒരു SLR ക്യാമറ. ഇത് ഒന്നുകൂടി വിശദമാക്കാം.

മനുഷ്യൻ അവന്റെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും, ജോലികളും ആയാസരഹിതമാക്കാനായാണ് യന്ത്രങ്ങൾ കണ്ടുപിടിച്ചത്. യന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ, അതേ പ്രവർത്തി ഒരുമനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്നതിന്റെ അനവധി മടങ്ങ് വേഗതയിലും, എളുപ്പത്തിലും ചെയ്തു തീർക്കാനാവുന്നു. ആധുനിക ഉപകരണങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ മിക്കവാറും എല്ലാ മേഖലകളിലും പൂർണ്ണമായും മാനുവലായി നിയന്ത്രിക്കാവുന്നവയും, പൂർണ്ണമായും ഓട്ടോമാറ്റിക്ക് സംവിധാനങ്ങളിലൂടെ നിയന്ത്രിക്കാവുന്നവയും, ഇതിനു രണ്ടിനും ഇടയിൽ വരുന്ന സെമി ഓട്ടോമാറ്റിക് സംവിധാനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവയുമായ ഉപകരണങ്ങൾ കാണാം. ഇവയിൽ ഭൂരിഭാഗം ഉപകരണങ്ങളിലും പൂർണ്ണമായി മനുഷ്യനിയന്ത്രണത്തിൽ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാവുന്നവയ്ക്ക് മറ്റുള്ളവയെ അപേക്ഷിച്ച് ചില മെച്ചങ്ങളും ഉണ്ടാവും. ഉപകരണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തനത്തിൽ നിന്നു ലഭിക്കേണ്ട ഔട്ട്പുട്ടിനു പിന്നിലെ ബുദ്ധിയും ലോജിക്കും അത് ഉപയോഗിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റേതാണ് എന്നതാണ് ആ വ്യത്യാസം. ഉദാഹരണത്തിന് മാനുവലായി ഗിയർ മാറ്റാവുന്ന ഒരു ബൈക്കും, ഓട്ടോമാറ്റിക് ഗിയർ സംവിധാനമുള്ള ഒരു സ്കൂട്ടറും തമ്മിലുള്ള പ്രവർത്തനമികവ് അത് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളവർക്ക് അറിയാമല്ലോ? രണ്ടിന്റെയും പ്രവർത്തനം ഒന്നുതന്നെയെങ്കിലും സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ലഭിക്കേണ്ട ഔട്ട്പുട്ട് ലഭ്യമാക്കുന്നതിൽ മാനുവലായി കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്ന ബൈക്കിന് കഴിവ് കൂടുതലാണ് - മറ്റൊരു വാഹനത്തെ ഓവർടേക്ക് ചെയ്യേണ്ട സാഹചര്യം, രണ്ടു യാത്രികരേയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കയറ്റം കയറേണ്ട സാഹചര്യം ഇവയൊക്കെ ഈ രണ്ടു വാഹനങ്ങളും എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യും എന്നാലോചിച്ചുനോക്കൂ. ചിലകാര്യങ്ങൾ ഓട്ടോമാറ്റിക് യന്ത്രത്തെക്കൊണ്ട് സാധ്യവുമല്ല എന്നും വന്നേക്കാം.

ഈ നിർവ്വചനത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് നോക്കുമ്പോൾ, പൂർണ്ണമായും ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതുപോലെ കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്ന ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് ഉപകരണമാണ് SLR ക്യാമറ. ലെൻസുകളുടെ സെലക്ഷൻ മുതൽ, ഫോക്കസിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ, പ്രകാശനിയന്ത്രണം വരെ പൂർണ്ണമായും മാനുവലായി ചെയ്യാനുള്ള സൌകര്യം ഒരു SLR ക്യാമറയിലുണ്ട്. ഇത്രയും പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഓട്ടോമാറ്റിക് യന്ത്രസംവിധാനങ്ങൾ മോശമാണ് എന്നാ‍ണു പറഞ്ഞുകൊണ്ടുവരുന്നത് എന്നു കരുതരുത് ! ലഭിക്കേണ്ട ഔട്ട്പുട്ടിനും ഉപയോഗിക്കേണ്ട സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അനുസരിച്ച് ഒരു യന്ത്രത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ മാനുവൽ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് ചില മെച്ചങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്നുമാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്. പ്രത്യേകിച്ചും ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിൽ ഇത് വളരെ ശരിയുമാണ്.

5. DSLR എന്ന പേരിനു പിന്നിൽ?

Single Lense Reflex എന്നാണ് SLR ന്റെ പൂർണ്ണ രൂപം എന്നു പറഞ്ഞുവല്ലോ? ഈ പേര് വരുവാൻ കാരണം, ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന ലെൻസിൽക്കൂടിതന്നെയാണ് ഫ്രെയിം കമ്പോസ് ചെയ്യുമ്പോഴും ഫോട്ടോഗ്രാഫർ നോക്കുന്നത് എന്നതിനാലാണ്. അതായത്, കമ്പോസ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഫ്രെയിമിൽ എന്തുകാണുന്നുവോ അതു തന്നെയാവും ഫോട്ടോയിലും ലഭിക്കുക. SLR ക്യാ‍മറകൾക്കെല്ലാം തന്നെ ഒരു വ്യൂഫൈന്റർ ഉണ്ട്. അതിലൂടെ നോക്കിക്കൊണ്ടാണ് നാം ഫ്രെയിമുകൾ കമ്പോസ് ചെയ്യുന്നത്.

ഒരു പത്തുവർഷം മുമ്പ് ലഭ്യമായിരുന്ന “ഓട്ടോമാറ്റിക് / ഓട്ടോഫോക്കസ്” ഫിലിം ക്യാമറകൾ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവയിൽ വ്യൂ ഫൈന്റർ ലെൻസ് (രംഗത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഫോട്ടോയെടുക്കാനുള്ള ചെറിയ ലെൻസ്) പ്രത്യേകമായി സംവിധാനം ചെയ്ത മറ്റൊരു ലെൻസ് ആയിരുന്നു. അതായത് വ്യൂഫൈന്ററായി ഒരു ലെൻസ്,ഫിലിമിൽ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ മറ്റൊരു ലെൻസ്. ഈ രീതിയിലെ ഡിസൈനിന്റെ പ്രധാന പ്രശ്നം വ്യൂ ഫൈന്ററിൽക്കൂടി കാണുന്ന ഭാഗങ്ങളെല്ലാം ഫോട്ടോയിൽ ലഭിക്കുണമെന്നില്ല എന്നതും, ഫോക്കസിനെപ്പറ്റി യാതൊരു ധാരണയും വ്യൂഫൈന്ററിൽ ലഭിക്കുന്നില്ല എന്നതുമായിരുന്നു. അത്തരം ക്യാമറകൾ ഉപയോഗിച്ച് പൂക്കളുടെയും മറ്റും ക്ലോസ് അപ് എടുത്തിട്ടുള്ളവർക്കറിയാം, വ്യൂ ഫൈന്ററിൽ പൂവ് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഫോട്ടോ എടുത്താൽ ലഭിക്കുന്ന ചിത്രത്തിൽ അത് ഔട്ട് ഓഫ് ഫോക്കസ് ആയിരുന്നു. കാരണം ആ ക്യാമറകളിലെ ലെൻസുകളുടെ ഫോക്കസിംഗ് പരിധിക്കും അകത്തായിരുന്നു പൂവിന്റെ സ്ഥാനം. എന്നാൽ നാം നോക്കുന്ന വ്യൂ ഫൈന്ററിൽ അത് മനസ്സിലായിരുന്നുമില്ല.അതേ സമയം ഒരു SLR ക്യാമറയിൽ ഫോട്ടോ എടുക്കുവാനുദ്ദേശിക്കുന്ന ലെൻസ് രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഇമേജ് തന്നെയാണ് വ്യൂഫൈന്ററിൽ കൂടി നാം കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു SLR ക്യാമറയിൽ നാം ഫ്രെയിമിൽ എന്തുകമ്പോസ് ചെയ്യുന്നുവോ അത് അങ്ങനെതന്നെ ഒട്ടും മാറാതെ ചിത്രത്തിലും ലഭിക്കുന്നത് - ഫ്രെയിമിൽ എന്തൊക്കെയുണ്ട് എന്നുമാത്രമല്ല, ഏതൊക്കെ സ്ഥാനങ്ങൾ ഫോക്കസിൽ ആണെന്നും ഏതൊക്കെ അല്ല എന്നും SLR ൽ കാണാവുന്നതാണ്.

ഈ രണ്ടുവിധത്തിലെയും ക്യാമറകളുടെയും പ്രവർത്തനതത്വം എങ്ങനെയെന്ന് രേഖാചിത്രങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ പാഠം 3: ഫിലിം ഫോർമാറ്റുകളും വിവിധ ക്യാമറകളും എന്ന അദ്ധ്യായത്തിൽ വിശദമായി വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. താല്പര്യമുള്ളവർ അത് വായിച്ചുനോക്കുക.

ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ Point & Shoot (ഇനിയങ്ങോട്ട് P&S എന്നുമാത്രമേ എഴുതുന്നുള്ളൂ) ക്യാമറകളിൽ മേൽ വിവരിച്ച രീതിയിലുള്ള വ്യൂഫൈന്ററുകൾ ഇല്ല. പകരം ലൈവ് പ്രിവ്യൂ (ചിത്രമെടുക്കേണ്ട രംഗം ഒരു വീഡിയോ ചിത്രമായി ക്യാമറയിലെ സ്ക്രീനിൽ കാണുന്നു) എന്ന സംവിധാനം വഴിയോ, അല്ലെങ്കിൽ വ്യൂ ഫൈന്ററിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു ചെറിയ ലൈവ് പ്രിവ്യൂ സ്ക്രീൻ വഴിയോ ആണ് P&S ഉപയോഗിച്ച് ഫോട്ടോയെടുക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഫ്രെയിം കമ്പോസ് ചെയ്യേണ്ടത്. മറ്റു ചില P&S ക്യാമറകളിൽ ലൈവ് പ്രിവ്യൂ മാത്രമേ ഉള്ളൂ, വ്യൂ ഫൈന്ററിന്റെ സ്ഥാനത്തുപോലും ഒന്നുമില്ല.

6. Point &Shoot / DSLR - ഇവതമ്മിലുള്ള മറ്റു വ്യതാസങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?

A. ഫോട്ടോഗ്രാഫി സീരിയസായി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വിഭാഗം ഉപയോക്താക്കളെ ഉദ്ദേശിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്ന ക്യാമറകളാണ് DSLR. ഫിലിം SLR ക്യാമറകളുടെ ഡിജിറ്റൽ പതിപ്പാണവ. നിത്യജീവിത സംഭവങ്ങളെയും അനുഭവങ്ങളേയും കൌതുകകരമായ ഫ്രെയിമുകളെയും ഫോട്ടോകളിലാക്കി സൂക്ഷിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തിൽ മാത്രം ഫോട്ടോഗ്രാഫി ചെയ്യുന്ന വിഭാഗം ഉപയോക്താക്കളെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള ക്യാമറകളാണ് P&S. ഇതേ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടുതന്നെ, P&S ക്യാമറകൾ ഏറെക്കുറെ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന സോഫ്റ്റ്വെയറിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്കനുസരിച്ച് സ്വയം തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുകയും ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. പകർത്തേണ്ട രംഗത്തേക്ക് ക്യാമറയെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് “ക്ലിക്ക്” ചെയ്യുക എന്ന ഒരു ജോലി മാത്രമേ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നയാൾക്കുള്ളൂ - അതുകൊണ്ടാണ് പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് എന്ന പേരിൽ അവയെ വിളിക്കുന്നതുതന്നെ . അതേ സമയം DSLR ക്യാമറകൾ Full Auto, Semi Auto, Full Manual എന്നീ മൂന്നു രീതികളിലും ഫോട്ടോയെടുക്കുവാനുള്ള അവസരമൊരുക്കുന്നു.

B. P&S ക്യാമറകളുടെ ഏറ്റവും വലിയ മെച്ചം അവയുടെ വലിപ്പക്കുറവാണ്. പോക്കറ്റിൽ കൊണ്ടുനടക്കാവുന്ന വലിപ്പം മുതൽ മൊബൈൽ ഫോണുകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നവ വരെ ഒട്ടനവധി വൈവിധ്യങ്ങളിൽ P&S ക്യാമറകൾ ലഭിക്കും. യാത്രകളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുവാനും എളുപ്പം. ഈ ഒരു പ്രത്യേകതകൊണ്ടുമാത്രം P&S ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗം ഉപഭോക്താക്കളുണ്ട്. SLR ക്യാമറകൾ വലിപ്പമുള്ളവയാണ്. ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ അവയുടെ വലിപ്പമോ ഭാരമോ കുറയ്ക്കുവാൻ ആവില്ല.

C. ഒരു P&S ക്യാമറയേക്കാൾ സാങ്കേതികമായി വ്യത്യസ്തവും മേന്മകൾ ഏറെയുള്ളതുമാണ് DSLR ക്യാമറ. അതുകൊണ്ട് അവയുടെ നിർമ്മാണത്തിന് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഹാർഡ് വെയറിലും സോഫ്റ്റ്വെയറിലും വ്യത്യാസമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അവയുടെ വില P&S ക്യാമറകളേക്കാൾ കൂടുതലാണ്. P&S ക്യാമറകൾക്കും അവയിൽ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്ന ഫീച്ചറുകൾ അനുസരിച്ച് വിലകൂടാം. എങ്കിലും DSLR ക്യാമറയോളം വിലയുള്ള P&S ക്യാമറകൾ ഇല്ല എന്നുതന്നെ പറയാം.

D. പ്രകാശം വളരെ കുറവുള്ള അവസരങ്ങളിലും SLR ക്യാമറകൾ ഉപയോഗിച്ച് നല്ല ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാം. ക്യാമറയുടെ അപ്പർച്ചർ ഷട്ടർ ഇവ മാനുവലായി നിയന്ത്രിക്കുവാൻ സാധിക്കുന്നതിനാലാണിത്. ഓട്ടോമാറ്റിക് മോഡുകളിലും ഇങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിൽ നല്ല ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാവുന്നതാണ്. P&S ക്യാമറകൾക്ക് അവയുടെ സ്വതസിദ്ധമായ പരിമിതികൾ മൂലം ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഫലപ്രദമായി ചിത്രമെടുക്കാൻ ആവില്ല. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളും അത്ര ഗുണമേന്മയൂള്ളതാവണമെന്നില്ല.

E. “ഷട്ടർ ഡിലേ“ എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രതിഭാസം P&S ക്യാമറകളുടെ കൂടെപ്പിറപ്പാണ്. അതായത് ഒരു രംഗം പകർത്താനാഗ്രഹിച്ച് കമ്പോസ് ചെയ്ത് ക്ലിക്ക് ചെയ്യുന്ന നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ഒരു P&S ക്യാമറ ഫോട്ടോയെടുക്കില്ല ! പകരം ലൈവ്യ് പ്രിവ്യൂ ഫ്രീസ് ചെയ്ത്, ഒരു ചിത്രമാക്കി മാറ്റാൻ ക്യാമറയുടെ പ്രോസസറിനെ ഉപദേശിച്ചു കഴിയുമ്പോഴേക്ക് ഒന്നോ രണ്ടൊ സെക്കന്റ്കൾ തന്നെ കഴിഞ്ഞേക്കാം. അപ്പോഴേക്കും ചലിക്കുന്ന രംഗമാണെങ്കിൽ അത് പോയ് മറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. "ഓടുന്ന നായുടെ ഒരു മുഴം മുന്‍പേ എറിയുക" എന്നാ പ്രമാണം അനുസരിച്ച് വേണം ഒരു P&S ക്യാമറ ഉപയോഗിച്ച് ഫോടോ എടുക്കുവാന്‍. ഒരു SLR ക്യാമറയിൽ ഈ പ്രശ്നമില്ല. എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും വളരെ വേഗത്തില്‍ ഫോക്കസ് ചെയ്ത് ചിത്രം എടുക്കാം. ഒരു സെക്കന്റിൽ ആറു ചിത്രങ്ങൾ വരെ പകർത്താനാവുന്ന ക്യാമറകൾ ഇന്നു മാർക്കറ്റിൽ ലഭ്യമാണ്.

F. P&S ക്യാമറകളിലെ ഫോക്കസിംഗ് രീതി ചിത്രത്തിന്റെ കോണ്ട്രാസ്റ്റ് അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. തന്മൂലം അത് അല്പം വേഗതകുറഞ്ഞ പ്രക്രിയയുമാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും പ്രകാശം കുറവുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിൽ. DSLR ക്യാമറകളിൽ ഫോക്കസിംഗ് സംവിധാനം വളരെയേറേ വേഗതയുള്ളതാണ്. ലെൻസിനുള്ളിൽ തന്നെ മോട്ടോർ സംവിധാനമുള്ളവയാണ് ആധുനിക ലെൻസുകൾ. ഫോക്കസ് ബട്ടൺ അമർത്തുന്ന മാത്രയിൽ തന്നെ ലെൻസ് സ്വയം ഫോക്കസ് ചെയ്തുകൊള്ളും (ഇതേപ്പറ്റി വിശദമായി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ) വളരെ കുറഞ്ഞ ലൈറ്റിലും ഇത് വളരെ ഫലപ്രദമായി പ്രവർത്തിക്കും. (വിശദമായി ഈ കാര്യങ്ങൾ “ഓട്ടോ ഫോക്കസ്” എന്ന അദ്ധ്യായത്തിൽ വായിക്കാം). DSLR ക്യാമറകളിലെ സേർവോ ഫോക്കസ് മോഡ്, ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വസ്തുക്കളുടെയും ഫോക്കസിംഗ് കൃത്യമായി നിർണ്ണയിച്ച് ഫോട്ടോകൾ ഷാർപ്പായി എടുക്കുവാൻ സഹായിക്കുന്നു. P&S ക്യാമറകളിൽ ഈ രീതി സാധ്യമല്ല. Burst mode എന്നൊരു സംവിധാനം ചില P&S മോഡല്‍ ക്യാമറ കളില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇവയും SLR servo mode നോളം ഫലപ്രദമല്ല.

G. P&S ക്യാമറകളിലെ സെൻസർ സൈസ് DSLR ക്യാമറകളെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ ചെറുതാണ്. സെൻസർ സ്പെസിഫിക്കേഷനുകളിൽ, സെൻസറിന്റെ ആകെ വലിപ്പത്തിനനുസരിച്ചാണ് ചിത്രത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത് - മെഗാപിക്സൽ കൌണ്ടിൽ അല്ല. ഒരേ മെഗാപിക്സൽ കൌണ്ട് ഉള്ള ഒരു DSLR ക്യാമറയും P&Sക്യാമറയും ഒരേ വലിപ്പത്തിലുള്ള സെൻസർ അല്ല ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പല P&S സെൻസറുകളും DSLR ന്റെ 1/10 വലിപ്പം മാത്രം ഉള്ളവയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഒരു P&S ക്യാമറയ്ക്കും DSLR ക്വാളിറ്റിയിലുള്ള ചിത്രം തരുവാൻ ആവില്ല. സാധാരണ വലിപ്പത്തിൽ കാണുമ്പോൾ ചിത്രങ്ങൾ ഒരുപോലെ തോന്നിയാലും, ഒരു DSLR ചിത്രം ഒട്ടനവധി details ഉള്ളതാണ്.

H. DSLR ക്യാമറകളിൽ ഒട്ടനവധി വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ലെൻസുകൾ മാറിമാറി ഉപയോഗിക്കാം. P&S ക്യാമറകളിൽ ഇത് സാധ്യമല്ല. ഇതിനു ഒരു മറുവശം കൂടിയുണ്ട്. P&S ക്യാമറകളിൽ സെൻസർ സൈസ് വളരെ ചെറുതായതിനാൽ വലിയൊരു റേഞ്ചിലുള്ള ഓപ്റ്റിക്കൽ സൂം ക്യാമറയിൽ ഉൾക്കൊള്ളിക്കുവാനാവും. ഒരു DSLR ൽ ഇതേ റേഞ്ചിലുള്ള ഒരു ലെൻസ് ഘടിപ്പിച്ചാൽ അത് ഒരു പക്ഷേ വളരെ വലിപ്പമുള്ളതായേക്കാം. DSLR ക്യാമറകളുടെ ലെൻസുകൾ പലതും ക്യാമറ ബോഡിയേക്കാൾ വിലപിടിപ്പുള്ളതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് മാക്രോ, ഹൈ ക്വാളിറ്റി സൂം ലെൻസുകൾ എന്നിവ.

I. P&S ക്യാമറകളിൽ ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് സൌകര്യപ്രദമായ മറ്റു സംവിധാനങ്ങളും നിർമ്മാതാക്കൾ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണം വീഡിയോ റിക്കോർഡിംഗ്, ഇൻ ക്യാമറ എഡിറ്റിംഗ് തുടങ്ങിയവ. ഈ രീതികൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഉപഭോക്താക്കളെ ഉദ്ദേശിച്ച് ഈയിടെയായി DSLR ക്യാമറകളിലും ലൈവ് പ്രിവ്യു, വീഡിയോ റിക്കോർഡിംഗ് എന്നീ സംവിധാനങ്ങൾ ചില നിർമ്മാതാക്കൾ ഉൾപ്പെടുത്തുവാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും, ഒരു DSLR ക്യാമറ ഉപയോഗിച്ച് പരിചയമായിക്കഴിഞ്ഞ ഒരാൾ ലൈവ് പ്രിവ്യുവിനേക്കാൾ കൂടുതലായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് വ്യൂ ഫൈന്റർ തന്നെയായിരിക്കും എന്നതിൽ സംശയമൊന്നുമില്ല.

J. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് ഉപകരണം എന്ന നിലയിൽ ആവശ്യമായ നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളൂം അവയുടെ കണ്ട്രോളുകളൂം ഒരു DSLR ക്യാമറകളിൽ പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം ബട്ടണുകളായി ക്യാമറ ബോഡിയിൽ തന്നെ ഉണ്ടാവും. P&S ക്യാമറകളിൽ ഉള്ള സംവിധാനങ്ങളിൽ തന്നെ പലതും മെനുവിൽ ആയിരിക്കും ഉണ്ടാവുക. എങ്കിലും ഏറ്റവും ഉപയോഗപ്രദമായ ചില നിയന്ത്രണസംവിധാനങ്ങളായ എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷൻ, ഫ്ലാഷ് കണ്ട്രോൾ തുടങ്ങിയവയുടെയൊക്കെ ബട്ടണുകൾ ക്യാമറ ബോഡിയിൽ തന്നെ കാണാവുന്നതാണ്.

K. ഒരു DSLR ക്യാമറയോടൊപ്പം ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെ മെച്ചപ്പെടുത്താനുള്ള മറ്റ് ഒരുപാട് ഘടകങ്ങൾ ചേർത്ത് ഉപയോഗിക്കാം. ഉദാഹരണങ്ങൾ ഡിറ്റാച്ച് ചെയ്യാവുന്ന ഫ്ലാഷ് യൂണിറ്റുകൾ, ലെൻസ് ഫിൽറ്ററുകൾ, ലൈറ്റ് ബോക്സുകൾ, റിമോട്ട് കണ്ട്രോൾ ഫോട്ടോഗ്രാഫി സംവിധാനങ്ങൾ, ഈയിടെ വന്ന മോഡലുകളിൽ High Defenition Video Recording, വ്യത്യസ്ത എഫക്റ്റുകൾ നൽകുന്ന ലെൻസുകൾ തുടങ്ങിയവ. ഈ രീതിയിൽ നിയന്ത്രിതമായി ഫോട്ടോഗ്രാഫി ചെയ്യുവാൻ പോയിന്റ് ആന്റ് ഷുട്ട് ക്യാമറകൾക്ക് ആവില്ല.

L. ഒരു പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു വസ്തുവിന്റെ വളരെ അടുത്ത് നിന്ന് മാക്രോ ഫോട്ടോകൾ വരെ എടുക്കാം. ഇത് ഒരു DSLR ൽ സാധിക്കുകയില്ല. അതിനായി പ്രത്യേകം വിലപിടിപ്പുള്ള മാക്രോ ലെൻസ് തന്നെ വേണ്ടിവരും.

ഇത്രയൊക്കെയാണ് ഒരു DSLR ക്യാമറയും P&S ക്യാമറയും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന വ്യത്യാസങ്ങൾ.

7. ബ്രിഡ്ജ് ക്യാമറ എന്നു പറയുന്നത് ഏതുവിഭാഗം ക്യാമറയാണ്?

ഒരു Very high-end പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറ, കുറച്ച് DSLR കണ്ട്രോളുകൾ, സാധാരണ പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറയേക്കാൾ വലിയ സെൻസറും വലിയൊരു റേഞ്ചിലെ ലെൻസും - ഇതാണ് ഒരു ബ്രിഡ്ജ് ക്യാമറ. SLR-Alike എന്നും ഇവയെ വിളിക്കാറുണ്ട്. ഉദാഹരണങ്ങൾ Sony DSCR1, Konica Minolta DIMAGE A200, FujiFinepix 9000 മുതലായവ. ഇവയ്ക്കും ഒരു DSLR ക്യാമറയോളം വലിപ്പം ഉണ്ടാവും, വലിയൊരു ഫോക്കൽ റേയ്ഞ്ചിൽ ഉള്ള ലെൻസും (ഇളക്കിമാറ്റാനാവാത്തത്) വില DSLR ക്യാമറയോളം തന്നെ ഉണ്ടാവും. SLR ക്വാളിറ്റി ചിത്രങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന, എന്നാൽ മാനുവൽ കണ്ട്രോളുകളിൽ താല്പര്യമില്ലാത്ത ഉപഭോക്താക്കളെയാണ് ഈ ക്യാമറകൾ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ഒപ്പം DSLR വാങ്ങിയിട്ട്, പിന്നീട് ലെൻസുകൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് വിപുലപ്പെടുത്താൻ പ്ലാനില്ലാത്തവരേയും.

ഇത്തരം ക്യാമറ വാങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുന്നവരോട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് നിങ്ങളൊരു എൻ‌ട്രി ലെവൽ DSLR ബോഡിയും ഒരു നല്ല 28-250 mm ലെൻസും വാങ്ങി, ക്യാമറ ഫുൾ ഓട്ടോമാറ്റിക് മോഡിൽ എപ്പോഴും പ്രവർത്തിപ്പിച്ച് ഫോട്ടോ എടുക്കുക എന്നതാണ്. തീർച്ചയായും ഒരു ബ്രിഡ്ജ് ക്യാമറയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ല ചിത്രങ്ങൾ ലഭിക്കും! ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ (ക്രമേണ) SLR ഉപയോഗങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുകയുമാവാം.

8. മെഗാപിക്സൽ എന്നാൽ എന്താണ്? അതാണോ ക്യാമറയുടെ ഗുണമേന്മ നിർണ്ണയിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകം?

ക്യാമറ വാങ്ങാനിറങ്ങുന്ന ഉപഭോക്താവിനെ ഏറ്റവും വിഷമവൃത്തത്തിലാക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണിത്. “പത്തുകിലോഗ്രാം അരി”, “അഞ്ചുലിറ്റർ വെളിച്ചെണ്ണ”, “നാനൂറു കിലോമീറ്റർ ദൂരം”, “25 ഡിഗ്രി സെൽ‌ഷ്യസ് ചൂട്” ഇങ്ങനെ പലവിധ യൂണിറ്റുകളും നമ്മൾ നിത്യ ജീവിതത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. അതുപോലെ ഒരു വസ്തുവിന്റെ ഗുണമേന്മയെ കുറിക്കുന്ന വാക്കുകളും നമുക്ക് പരിചിതമാണ് - “രുചിയുള്ള പാനീയം”, “ഹൃദ്യമായ മണം”, “അസഹ്യമാ‍യ ചൂട്”. ഈ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളിലേതിലെങ്കിലും പെടുന്ന ഒന്നാണോ “10 മെഗാ പിക്സൽ ക്യാമറ” “15 മെഗാ പിക്സൽ ക്യാമറ” എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്? ഇതാണ് പലർക്കും ഉള്ള സംശയം!

ക്യാമറയുടെ ഗുണമേന്മയേയോ അതിന്റെ ഏതെങ്കിലും രീതിയിലുള്ള അളവുകോലോ അല്ല മെഗാപിക്സൽ കൌണ്ട് എന്നത് - ക്യാമറകളുടെ പരസ്യവാ‍ചകങ്ങൾ കണ്ടാൽ അങ്ങനെ തോന്നുമെങ്കിലും. അതൊരു മാർക്കറ്റിംഗ് തന്ത്രമാണ്. ഒരു ക്യാമറയുടെ സെൻസറിൽ എത്ര പിക്സലുകൾ ഉണ്ട് എന്നതിന്റെ കണക്കാണ് പിക്സൽ കൌണ്ട്. ഇതിനെപ്പറ്റി വളരെ വിശദമായി ഈ ബ്ലോഗിലെ രണ്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. “എത്രമെഗാപിക്സൽ ക്യാമറ വാങ്ങണം” എന്ന അദ്ധ്യായത്തിലും “സെൻസർ സൈസ് സ്പെസിഫിക്കേഷനുകൾ” എന്ന അദ്ധ്യായത്തിലും. അതുകൊണ്ട് വീണ്ടും അതിവിടെ വിവരിക്കുന്നില്ല. ഒരു സെൻസറിന്റെ മെഗാപിക്സൽ കൌണ്ട് അത് നിർമ്മിക്കുന്ന ചിത്രത്തിന്റെ റെസലൂഷൻ എത്രയുണ്ട് എന്നു തീരുമാനിക്കുന്ന ഘടകമാണ്. ഓരോ ഡിജിറ്റൽ ചിത്രവും ലക്ഷക്കണക്കിനു കൊച്ചുകൊച്ചു ബിന്ദുക്കൾ ചേർന്നതാണ്. റെസലൂഷൻ എന്നാൽ ഒരു ചിത്രത്തിൽ ഇപ്രകാരം എത്ര ബിന്ദുക്കൾ ചേരുന്നു എന്നതിന്റെ കണക്കാണ്. സെൻസർ റെസലൂഷൻ വർദ്ധിക്കുന്തോറും ഔട്ട്പുട്ടായി ലഭിക്കുന്ന ചിത്രത്തിന്റെ വിസ്തീർണ്ണവും (ഒപ്പം ഫയൽ സൈസും) പ്രിന്റിംഗ്, കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ കാണുമ്പോൾ തുങ്ങിയ അവസരങ്ങളിൽ കൂടുന്നു. പക്ഷേ ഇതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ “ക്ലാരിറ്റി” വർദ്ധിക്കുകയില്ല. കാരണം ഓരോ ബിന്ദുവിലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന “വിശദാംശങ്ങൾ” (details) എത്രയുണ്ടോ അതിനനുസരിച്ചാണ് ചിത്രത്തിന്റെ ക്ലാരിറ്റി, ഗുണമേന്മ എന്നിവ തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്. ഒപ്പം ക്യാമറയുടെ ലെൻസിന്റെ ഗുണമേന്മയും ഇതിൽ ഒരു വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

DSLR ക്യാമറകളുടെ സെൻസർ വിസ്തീർണ്ണം P&S ക്യാമറകളെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ കൂടുതലാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരേ മെഗാ പിക്സൽ കൌണ്ട് ഉള്ള ഒരു DSLR സെൻസറിലെ പിക്സലുകളിൽ ഓരോന്നിന്റെയും വലിപ്പം അതേ മെഗാപിക്സൽ കൌണ്ട് ഉള്ള ഒരു P&S ക്യാമറയേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലായിരിക്കും, അവയുടെ ഓരോ പിക്സലിലും റിക്കോർഡ് ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിശദാംശങ്ങളും കൂടുതലാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് DSLR നിന്നു ലഭിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ P&S ചിത്രങ്ങൾക്കാവാത്തത്. കൂടുതൽ വായനക്കായി മുകളിൽ പറഞ്ഞ അദ്ധ്യായങ്ങൾ നോക്കുക. പൊതുവേനോക്കിയാൽ, P&S ക്യാമറകളിൽ മെഗാപിക്സൽ കൌണ്ട് കൂടുംതോറും ചിത്രത്തിലെ noise വർദ്ധിക്കുമെന്നല്ലാതെ പ്രത്യേകിച്ച് വ്യത്യാസങ്ങളൊന്നും കാണുന്നില്ല. സെൻസറിന്റെ ആകെ വിസ്തീർണ്ണം കൂട്ടാതെയുള്ള ഈ പിക്സൽ കൂട്ടൽ, ഓരോ പിക്സലിന്റെയും വലിപ്പം കുറയ്ക്കിലിലാണ് ഫലത്തിൽ ചെന്നവസാനിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ചിത്രത്തിന്റെ മൊത്തം ക്വാളിറ്റിയെ അത് ബാധിക്കുന്നത്.

9. കിറ്റ് ലെൻസ് എന്നാൽ എന്താണ്? ഈ ലെൻസുകൊണ്ട് എല്ലാ ചിത്രങ്ങളും എടുക്കാൻ സാധിക്കുമോ?

ഒരു P&S ക്യാമറയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഒരു DSLR ക്യാമറയുടെ ബോഡി, ലെൻസ് ഇവയെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളായി തന്നെ നാം കാണണം. ഇവ രണ്ടും രണ്ടായി വാങ്ങാൻ കിട്ടുന്ന സാധനങ്ങളാണ്. അതിൽ തന്നെ ലെൻസുകൾ പല റെയ്ഞ്ചിലും വിലയിലും ഗുണത്തിലും ഉള്ളത് കിട്ടും. SLR ലെൻസുകളെല്ലാം interchangeable ആണ്. അതായത്, ഒരു ക്യാമറ ബ്രാന്റിന് ഇണങ്ങുന്ന ലെൻസുകൾ അതേ ക്യാമറ ബ്രാന്റിന്റെ എല്ലാ SLR ക്യാമറകളിലും ഉപയോഗിക്കാം. എന്നാൽ കാനൻ ക്യാമറയ്ക്ക് ഇണങ്ങുന്ന ലെൻസ് മൌണ്ടുകൾ നിക്കോണിന് ഇണങ്ങുകയില്ല. അതുപോലെ തിരിച്ചും. ക്യാമറ നിർമ്മാതാക്കൾ അല്ലാത്ത മറ്റ് ലെൻസ് കമ്പനികളുടെ പ്രോഡക്റ്റുകളും മാർക്കറ്റിൽ ലഭ്യമാണ്. ഉദാഹരണം സിഗ്മ, ടാമറോൺ തുടങ്ങിയ ബ്രാന്റുകൾ കാനൻ, നിക്കോൺ ഇവയ്ക്കെല്ലാം ഇണങ്ങുന്ന ലെൻസുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.

അപ്പോൾ നമ്മുടെ ഉത്തരത്തിലേക്ക് വരാം. കിറ്റ് ലെൻസ് എന്നുപറയുന്നത് ഒരു SLR ക്യാമറയുടെ ബോഡിയോടൊപ്പം കിട്ടുന്ന ഒരു ലെൻസാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് എല്ലാ എൻ‌ട്രി ലെവൽ SLR ക്യാമറകളും ഒരു 18-55 mm കിറ്റ് ലെൻസിനോടൊപ്പമാണ് വരുന്നത്. ഈ ലെൻസ് അത്രമോശമോ വളരെ നല്ലതോ അല്ല എന്ന് പ്രത്യേകം പറയട്ടെ. മിഴിവുള്ള ചിത്രങ്ങൾ അവയുപയോഗിച്ച് എടുക്കാം. എങ്കിലും ഹൈ എന്റ് ലെൻസുകളുടെ ഗുണം, ചിത്രങ്ങളുടെ ക്ലാരിറ്റി എന്നിവ ഒരു കിറ്റ് ലെൻസിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. കിറ്റ് ലെൻസ് ഇല്ലാതെ ക്യാമറ ബോഡി മാത്രമായും വാങ്ങാം. സർവ്വസാധാരണമായി കണ്ടുവരുന്ന ഒരു കിറ്റ് ലെൻസ് ഫോക്കൽ റെയ്ഞ്ച് 18-55 MM ആണ്. ഇതിനുപകരം ക്യാമറ മോഡലുകൾ അനുസരിച്ച് മറ്റു റേഞ്ചിലുള്ള ലെൻസുകളും കിറ്റ് ലെൻസായി ലഭിച്ചേക്കാം. സാ‍ധാരണയായ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങൾക്കും - മുറികൾക്കുള്ളിൽ, ഔട്ട്ഡോറിൽ എല്ലാം പറ്റിയ ഒരു റേഞ്ച് ആണ് 18-55. വൈഡ് ആംഗിളിൽ തുടങ്ങി, ചെറിയ സൂം റേഞ്ചിലേക്ക് എത്തുന്ന ലെൻസാണിത്. തുടക്കക്കാർക്ക് വളരെ അനുയോജ്യം.

10. ഫോക്കൽ ലെങ്ത് - mm റെയ്ഞ്ച്.. എന്താണ് ഇവകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്?

ക്യാമറ ലെൻസുകളുടെ ഫോക്കൽ ലെങ്തിനെപ്പറ്റിയും അവയുടെ ഉപയോഗത്തെപ്പറ്റിയും വളരെ വിശദമായി “ഓപ്റ്റിക്കൽ സൂം ഡിജിറ്റൽ സൂം” എന്ന അദ്ധ്യായത്തിൽ വായിക്കാം. ഇവിടെ അതിന്റെ പ്രായോഗിക വശം എന്താണെന്നാണ് പറയുന്നത്. ഫോക്കൽ ലെങ്തുകളെ സാധാരണ മില്ലീമീറ്റർ കണക്കിലാണ് പറയാറ്. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ഫോക്കൽ ലെങ്ത് സാധാരണയായി നാം കണ്ടെത്തുന്നത് 18 എം.എം. മുതലാണ്. എങ്കിലും അതിനു താഴേക്ക് 10 എം.എം. വരെയുള്ള വൈഡ് ആംഗിൾ ലെൻസുകൾ ലഭ്യമാണ്. അവിടെനിന്നങ്ങ് മുകളിലേക്ക് പോയി 250 എം.എം., 300 എം.എം, 500 എം.എം. ഇങ്ങനെ ലെൻസുകളുടെ ഫോക്കൽ ലെങ്തുകൾ കൂടിക്കൂടി പോകുന്നു. SLR ഫോട്ടോഗ്രാഫിക്ക് ഒരുങ്ങുന്നവർ ഓർത്തിരിക്കേണ്ടത് ഇത്രമാത്രം. 50 എം.എം എന്നു പറയുന്നതാണ് മനുഷ്യ നേത്രങ്ങളുടെ വീക്ഷണകോണിൽ ലഭിക്കുന്ന ഏരിയ ആയി കണക്കാക്കിയിട്ടുള്ളത്. അതായത് നാം മുമ്പിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ വ്യക്തമായ വീക്ഷണപരിധിക്കുള്ളിൽ വരുന്ന ഏകദേശ ഏരിയയുടെ വീതിയിൽ കിട്ടുന്ന ചിത്രങ്ങൾ. 50എം.എം നു താഴേക്കുള്ള ലെൻസുകളെ വൈഡ് ആംഗിൾ ലെൻസ് എന്നും, 50 നു മുകളിലേക്കുള്ള ആംഗിളുകളെ ടെലിലെൻസ് എന്നും പറയുന്നു. ആംഗിളുകൾ (ഫോക്കൽ ലെങ്തുകൾ) മാറ്റാവുന്ന സംവിധാനമുള്ള ലെൻസുകളെ സൂം ലെൻസ് എന്നും പറയുന്നു.

(ഒരു കുറിപ്പ്: ഡിജിറ്റൽ സെൻസറുകളുടെ കാലഘട്ടം വന്നപ്പോഴേക്കും ഈ പരമ്പരാഗത ആംഗിളുകളിൽ ഒരല്പം മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ട്. ഇതിനു കാരണം ഇപ്പോഴത്തെ DSLR സെൻസറുകൾക്ക് ചിലവുചുരുക്കലിന്റെ ഭാഗമായി പണ്ടത്തെ 35mm നെഗറ്റീവുകളുടെ വലിപ്പമില്ല എന്നതിനാലാണ്‌. അതുകൊണ്ട് ഫലത്തിൽ പണ്ടത്തെ ഫിലിം ഫോർമാറ്റിൽ 50mm ലെൻസ് ഉപയോഗിച്ച് ഒരു 35mm ഫിലിമിൽ കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന വലിപ്പത്തിലെ ഒരു ചിത്രമെടുക്കാൻ ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ SLR കളിൽ 29 mm അടുപ്പിച്ച് ഒരു വൈഡ് ആംഗിളിൽ ചിത്രമെടുത്താലേ പറ്റൂ. വലിയൊരു ചിത്രമെടുത്തിട്ട് സെൻസറിന്റെ സൈസ് ഒപ്പിച്ച് മുറിച്ച് (ക്രോപ്പ് ചെയ്ത്) ആണ് ഇന്നത്തെ ഫുൾഫ്രെയിം സെൻസർ ഇല്ലാത്ത എല്ലാ ക്യാമറകളിലും ലഭിക്കുന്നത്).

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ, ഫോക്കൽ ലെങ്ത് കൂടുംതോറും കൂടുതൽ വലിപ്പമുള്ള ഇമേജ് നീങ്ങളുടെ ക്യാമറയിൽ കിട്ടും. അതായത് മുമ്പിലുള്ള രംഗം നമ്മൂടെ അടുത്തേക്ക് വന്നതായി നമുക്ക് തോന്നും. ഇതാണ് ടെലിലെൻസുകൾ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത്. ഫലത്തിൽ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. നിങ്ങൾ കാണുന്ന ഏരിയയുടെ വലിപ്പവും ഒപ്പം കുറയുന്നു. അതായത് ഒരു മുറിയിൽ ഒരു ഗ്രൂപ്പ്ഫോട്ടോയ്ക്കു വേണ്ടി ആളുകൾ നിൽക്കുന്നു എന്നുകരുതുക. അവരെ 18mm ഫോക്കൽ ലെങ്തിൽ നിങ്ങൾ വ്യൂ ഫൈന്ററിൽ കൂടികാണുമ്പോൾ ഇടത്തേ അറ്റം മുതൽ വലത്തേ അറ്റം വരെ ഗ്രൂപ്പിലെ എല്ലാവരേയും കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതേ രംഗം 70 mm ഫോക്കൽ ലെങ്തിൽ സൂം ചെയ്തുനോക്കിയാൽ ഒരു പക്ഷേ നടുക്കുള്ള രണ്ടുപേരെ മാത്രമേ കാണുകയുള്ളൂ. അതുപോലെ ആദ്യം 18mm ൽ നിൽക്കുന്നവരുടെ കാൽ‌പാദം മുതൽ തലവരെ കിട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, 70mm സൂമിൽ മുഖം മുതൽ അരഭാഗം വരെയേ കാനുന്നുള്ളൂ എന്നും കാണാം (ഓപ്റ്റിക്കൽ സൂം ഡിജിറ്റൽ സൂം എന്ന അദ്ധ്യായത്തിൽ ഉദാഹരണ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കൂ).

ചുരുക്കത്തിൽ ഫോക്കൽ ലെങ്തിന്റെ നമ്പർ കൂടുംതോറും ഫ്രെയിമിന്റെ കുറച്ച് ഏരിയമാത്രമേ വ്യൂഫൈന്ററിലും ഫോട്ടോയിലും കിട്ടുന്നുള്ളൂ; ഒപ്പം ഓബ്ജക്റ്റുകളുടെ വലിപ്പം കൂടുന്നു. അതുപോലെ വൈഡ് ആംഗിൾ ആകുംതോറും ഫ്രെയിമിന്റെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഏരിയ വ്യൂഫൈന്ററിലും ഫോട്ടോയിലും കിട്ടുകയും, ഫ്രെയിമിലെ ഓബ്ജക്റ്റുകളുടെ വലിപ്പം കൂറയുകയും ചെയ്യും. മറ്റൊരു വ്യത്യാസം വൈഡ് ആംഗിൾ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ക്യാമറയിൽ നിന്നും ഏറ്റവും അടുത്ത് ഫോക്കസ് ചെയ്യാവുന്ന പോയിന്റിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറയുന്നു. ഫോക്കൽ ലെങ്ത് കൂടും തോറൂം ക്യാമറയിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും അടുത്ത് ഫോക്കസ് ചെയ്യാവുന്ന പോയിന്റിലേക്കുള്ള ദൂരം കൂടുന്നു. അതായത്, 18mm ൽ ക്യാമറയിൽ നിന്നും ഒരടി അകലത്തിലുള്ള ഒരു പൂവിനെ ഫോക്കസ് ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമ്പോൾ 200mm ലെൻസ് ഉപയോഗിച്ച് ഫോക്കസ് ചെയ്യാവുന്ന കുറഞ്ഞ ദൂരം ഒന്നോ രണ്ടോ മീറ്റർ അപ്പുറത്തായേക്കാം.

11. ഈ പറഞ്ഞ ഫോക്കൽ ലെങ്തുകളെല്ലാം ഒരൊറ്റ ലെൻസിൽ ഒതുക്കാൻ പറ്റില്ലേ? 18-300 എം.എം എന്നൊരു റെയ്ഞ്ചിലുള്ള ലെൻസ് വാങ്ങിയാൽ പ്രശ്നം തീർന്നല്ലോ?

ഇതു പലരും ആലോചിക്കുന്ന ഒരു എളുപ്പവഴിയാണ്. പക്ഷേ ചിന്തിക്കാനും പറയാനും എളുപ്പമാണെങ്കിലും, നിർമ്മാതാക്കൾക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു ലെൻസ് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാവാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇങ്ങനെയുള്ള വിശാലമായ റെയ്ഞ്ചിലുള്ള ലെൻസുകൾക്ക് പല പരിമിതികളും പോരായ്മകളും ഉണ്ടാവും. ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ ഷാർപ്‌നെസ് എന്നത് ലെൻസ് ക്വാളിറ്റിയുമായി വളരെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു ലെൻസിൽ വളരെ വിശാലമായ റേയ്ഞ്ച് ഉൾപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഈ ഷാർപ്‌നെസിന്റെ കാര്യത്തിൽ ചില അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റുകൾ ഡിസൈനിൽ ചെയ്യേണ്ടിവരും. അതായത് ഒരു സൂം ലെൻസിന്റെ എല്ലാ റേയ്ഞ്ചിലും ഒരേ ഷാർപ്‌നെസിൽ ചിത്രങ്ങൾ ലഭിക്കുക എന്നത് അസംഭവ്യമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ വളരെ വളരെ വിലപിടിപ്പുള്ള ഹൈ എന്റ് ലെൻസുകൾ ആവണം.

എങ്കിലും 28-250 mm റെയ്ഞ്ചിലുള്ള ചില ലെൻസുകൾ ട്രാവൽ ലെൻസുകളായി പലരും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. ഇവയെ ട്രാവൽ ലെൻസ് എന്നുപറയാൻ കാരണം, ധാരാളം വിനോദയാത്രകൾ പോവുകയും ആ വഴിയിൽ കുറെ ചിത്രങ്ങൾ എടുത്തു സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു SLR ഉപയോക്താവിന് യാത്രയിൽ കൊണ്ടുപോകേണ്ട മറ്റു സാധനങ്ങളോടൊപ്പം വലിയൊരു ക്യാമറ ബാഗും, അതിൽ കുറേ ലെൻസുകളും ആയി പോകുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായേക്കാം. മാത്രവുമല്ല, കൂടെക്കൂടെ ലെൻസ് മാറ്റിയിടുക എന്നത് എപ്പോഴും പ്രായോഗികമായെന്നും വരില്ല. ഉദാഹരണത്തിന് നല്ല പൊടിക്കാറ്റോ, ഈർപ്പം നിറഞ്ഞ പ്രദേശത്തോ മറ്റൊ വച്ച് ഒരു ലെൻസ് മാറ്റി മറ്റൊന്ന് ക്യാമറയിൽ ഫിറ്റ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒട്ടും അഭികാമ്യമല്ല. അങ്ങനെയുള്ള അവസരങ്ങളിലാണ് ഈ ട്രാവൽ റെയ്ഞ്ച് ലെൻസുകൾ സൌകര്യപ്രദമാ‍കുന്നത്. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ വിശാലമായ ഫോക്കൽ റേഞ്ചുള്ള ലെൻസുകളിൽ നിന്ന് ചെറിയ റെയ്ഞ്ചിലുള്ള ലെൻസുകളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന പല സൌകര്യങ്ങളും പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല. ഉദാഹരണത്തിന് ചെറിയ റേയ്ഞ്ചിലുള്ള ലെൻസുകളിൽ അപ്പർച്ചർ വളരെ വലുതായി തുറക്കാൻ സാധിക്കും. തന്മൂലം കുറഞ്ഞ ലൈറ്റിലുള്ള ഫോട്ടോഗ്രാഫി എളുപ്പമാകുന്നു. നേരിയ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് വേണ്ടിവരുന്ന ചിത്രങ്ങളിൽ അത് ലഭിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്, ക്യാമറയും ഓബ്ജക്റ്റും തമ്മിലുള്ള മിനിമം ഫോക്കസ് ദൂരം കുറയ്ക്കുവാൻ സാധ്യമാണ് തുടങ്ങിയ സൌകര്യങ്ങളുണ്ട്. എങ്കിലും ട്രാവൽ ലെൻസുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും നല്ല പ്രകാശമുള്ളതും, വൈഡ് ആംഗിളുകളിലുള്ളതുമായ ചിത്രങ്ങളാവും എടുക്കുക എന്നതിനാൽ 28-250 ഒരു നല്ല റേയ്ഞ്ച് ആണെന്നുതന്നെയാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.

എന്നാൽ നിങ്ങൾ കുറച്ചുകൂടി സീരിയസായി ഫോട്ടോഗ്രാഫി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഒരു നോർമൽ 18-55 അല്ലെങ്കിൽ 50 പ്രൈം, മാക്രോ, ടെലി തുടങ്ങിയ ലെൻസുകൾ കൂടി പിന്നീട് വാങ്ങിക്കാവുന്നതാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ SLR ഫോട്ടോഗ്രാഫി എന്നും എക്കാലത്തും ഒരു ലെൻസുകൊണ്ട് ചെയ്യാവുന്ന ഒന്നല്ല. സീരിയസായി അത് ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് പലതരം ലെൻസുകളും പിന്നീട് വാങ്ങാൻ ആഗ്രഹം വരും! നല്ല ഫോട്ടോഗ്രാഫിഭ്രാന്തും ബഡ്ജറ്റും ഉള്ളവർക്ക് അതിൽ ഓരോ ലെൻസിന്റെ ചുവട്ടിലും ഓരോ ക്യാമറ ബോഡികൂടി വാങ്ങി ഫിറ്റ് ചെയ്യാം, പിന്നീട് ഫോട്ടോഗ്രാഫി സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ലെൻസ് മാറ്റേണ്ടിവരില്ലല്ലോ !

12. ചിലപ്പോഴൊക്കെ DSLR ക്യാമറകളോടൊപ്പം ഓഫറായി 70-300mm ലെൻസുകൾ കിട്ടാറുണ്ടല്ലോ? ഇവ നല്ല ലെൻസുകളാണോ?

DSLR ക്യാ‍മറവാങ്ങാൻ പോകുന്നവരെ കുഴയ്ക്കുന്ന മറ്റൊരു ചോദ്യമാണിത്. ഒരു ബ്രാന്റിന്റെ കൂടെ ഓഫർ ഒന്നുമില്ല, 30000 രൂപയ്ക്ക് (ഉദാഹരണമാണേ) ക്യാമറബോഡിയും ഒരു 18-55 mm ലെൻസും. മറ്റൊരു ബ്രാന്റിനോടൊപ്പം ക്യാമറബോഡി, 18-55mm ലെൻസ്, 70-300mm lens 34500 രൂപ. ഏതുവാങ്ങും? 4500 രൂപകൂടി കൊടുത്താൽ ഒരു 70-300mm ലെൻസ് “ലാഭകരമായി” കിട്ടുന്നുണ്ടല്ലോ എന്ന സാധാരണ ഉപഭോക്താവിന്റെ മനശാസ്ത്രത്തെയാണ് ഇവിടെ വിൽ‌പ്പനയ്ക്ക് വച്ചിരിക്കുന്നത്. സും ലെൻസുകളുടെ ലോകം വളരെ വിശാലമാണ്. എത്രയധികം റേയ്ഞ്ചുകളിൽ അവ ലഭ്യമാണ് എന്നറിയാൻ ഇന്റർനെറ്റിൽ ഒന്നു സേർച്ച് ചെയ്തുനോക്കൂ. ഒരു ഉദാഹരണം ഇവിടെ പേജിന്റെ ഏറ്റവും താഴേക്ക് സ്ക്രോൾ ചെയ്താൽ ഒരേ സ്പെസിഫിക്കേഷനിലുള്ള വ്യത്യസ്ത നിർമ്മാതാക്കളുടെ ലെൻസുകളും കാണാം. സൂം ലെൻസുകൾ വാങ്ങാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കേണ്ട വസ്തുത വലിയൊരു ഫോക്കൽ ലെങ്ത് (ഉദാ:300mm) ഉള്ള ലെൻസ് കൈയ്യിൽ കിട്ടിയതുകൊണ്ട് മാത്രം നല്ല ക്വാളിറ്റിയുള്ള ഫോട്ടോ കിട്ടുകയില്ല എന്നതാണ്. സമയമുള്ളവർ മുകളിൽ ലിങ്ക് തന്ന പേജിലെ ലെൻസുകളുടെ വിലകൾ ഒന്നു പരിശോധിക്കൂ. അയ്യായിരം രൂപമുതൽ ലക്ഷത്തിനു മുകളിൽ വിലവരുന്ന ലെൻസുകൾ വരെ ആ കൂട്ടത്തിൽ കാണാം. ഇതിനു കാരണം ലെൻസിന്റെ നിർമ്മാണത്തിന് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്ലാസിന്റെ ഗുണനിലവാരം, ലെൻസ് ഡിസൈനിന്റെ പ്രത്യേകതകൾ തുടങ്ങിയവയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാ നിർമ്മാതാക്കൾക്കും Entry level, mid and high റേഞ്ചുകളിലുള്ള ലെൻസുകൾ ഉണ്ട്. ഹൈ ലെൻസുകളിൽ അപ്പർച്ചർ നല്ലവണ്ണം തുറക്കാൻ സാധിക്കും. അതിനാൽ തന്നെ വളരെ അകലെയുള്ള വസ്തുക്കളെ സൂം ചെയ്യുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന അല്പമായ പ്രകാശം പൂർണ്ണമായും ഉപയോഗിക്കാനും സാധിക്കും.

ഒരു ഉദാഹരണം പറയാം. പക്ഷികളുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കാനുള്ള ഉദ്ദേശത്തിലാണ് നിങ്ങൾ സൂം ലെൻസ് വാങ്ങുന്നതെന്നിരിക്കട്ടെ. പക്ഷികൾ മിക്കപ്പോഴും ഇലകളുടെ തണലിലേ ഇരിക്കൂ. പോരാത്തതിനു വളരെ അകലെയുള്ള ദൃശ്യങ്ങളെ സൂം ചെയ്ത് അടുത്തേക്ക് വരുത്തുമ്പോഴേക്ക് ഫലത്തിൽ ക്യാമറയിൽ എത്തുന്ന വെളിച്ചം വളരെ കുറവ്. ഈ സാഹചര്യങ്ങളിലൊക്കെ ലെൻസിന്റെ മിനിമം അപ്പർച്ചർ വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. അതുപോലെ പ്രധാനമാണ് ഗ്ലാസിന്റെ ഗുണം. ലെൻസിന്റെ എല്ലാ റേഞ്ചുകളിലും നല്ല ഷാർപ്പ് ഇമേജുകൾ ലഭിക്കുവാൻ ലെൻസ് ഗ്ലാസിന്റെയും അതിനുള്ളിലെ Components ന്റെ ഗുണവും എണ്ണവും എല്ലാം പ്രധാനമാണ്. അപ്പോൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വരുന്നത് എല്ലാ 70-300mm ലെൻസുകളും, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ സൂം ടെലിലെൻസുകളും ഒരേ ഗുണനിലവാരത്തിലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ തരും എന്നു പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. അത് അബദ്ധമാണ്. മിക്കവാറും എല്ലാ Bundle offer കളും ഒരു ചീപ് ക്വാളിറ്റി എൻ‌ട്രി ലെവൽ സൂം ലെൻസ് ആയിരിക്കും തരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അതിന്റെ ഗുണനിലവാരം കണ്ടും അറിഞ്ഞും വായിച്ചും നോക്കിയിട്ടേ അത്തരം ഓഫറുകളിൽ ചെന്നു ചാടാവൂ.

അത്തരം ലെൻസുകൾ തൽക്കാലം വാങ്ങരുത് എന്നുതന്നെയാണ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്. കാരണം കുറച്ചുകൂടി പൈസ കൊടുക്കേണ്ടിവന്നാൽ തന്നെയും പിന്നീട് നിങ്ങൾക്ക് നല്ല ഒരു ക്വാളിറ്റി സൂം ലെൻസ് വാങ്ങാം. സൂം ലെൻസുകളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, ഒരു DSLR ക്യാമറ നൽകുന്ന എല്ലാ നല്ല ചിത്രങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ ഒരു നല്ല ലെൻസും വേണം എന്നകാര്യം ഓർത്തിരിക്കുക. ഇത് ഒരു നല്ല ചിലവേറിയ ഹോബിയാണെന്നു പറയുന്നതിന്റെ കാരണം ഇതാണ്.എൻ‌ട്രി ലെവൽ സൂം ലെൻസ് വാങ്ങിയിട്ട് ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ ‘ചിത്രത്തിനു തെളിച്ചമില്ല, ഷാർപ്പല്ല” എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നല്ല ലെൻസുകൾ വാങ്ങാൻ പോയ ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കളെ എനിക്കറിയാം!

12. എന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറ 10x സൂം ഉള്ളതായിരുന്നു. എന്റെ കൈയ്യിലുള്ള DSLR ക്യാമറയുടെ സൂം എത്രയാണെന്ന് അറിയില്ല.

X എന്ന അക്ഷരം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് മടങ്ങ്, ഗുണനം എന്നീ കാര്യങ്ങളെയാണ്. 10X എന്നുവച്ചാൽ പത്തുമടങ്ങ്, 3X എന്നുവച്ചാൽ മൂന്നുമടങ്ങ്. ഇവിടെ എന്തിന്റെ കാര്യമാണ് പറയുന്നത് എന്നു ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഫോക്കൽ ലെങ്തുകളാണ് ഇവിടെ വിഷയം. നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന ലെൻസിന്റെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ഫോക്കൽ ലെങ്തിന്റെ എത്ര മടങ്ങാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഫോക്കൽ ലെങ്ത് എന്നാണിവിടെ പറയുന്നത്. 3.6mm to 36mm എന്ന ഫോക്കൽ ലെങ്ത് റേഞ്ചിലുള്ള ഒരു പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറയുടെ കാര്യം എടുക്കാം. ഇവിടെ 3.6 എന്നതിന്റെ പത്തുമടങ്ങ് (3.6 X 10=36) ആണ് 36. അതുകൊണ്ട് ആ ക്യാമറയ്ക്ക് 10X സൂം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവുണ്ട് എന്നുപറയാം. ഇവിടെ DSLR ക്യാമറകളിൽ ലെൻസ് നമ്മൾ മാറ്റി മാറ്റി ഉപയോഗിക്കുകയാണ്. അതിനാൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ലെൻസിനു അനുസരിച്ചാണ് ലഭിക്കുന്ന സൂം. 70-300 mm ലെൻസിൽ 4.2X ആണ് ലഭിക്കുന്ന മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ. 18-55 ലെൻസിൽ 3X ഉം. (റേയ്ഞ്ചിന്റെ വലിയ നമ്പറിനെ ചെറുതുകൊണ്ട് ഹരിക്കുക).

13. ISO 3200, 6 frames per seconds - ഇതിലൊക്കെ എന്തെങ്കിലും പ്രാധാന്യം?

ഏതു ക്യാമറ എടുക്കുമ്പോഴും അതിലെ ഫീച്ചറുകളിൽ ഏതൊക്കെ നമ്മൾ ഉപയോഗിക്കും എന്ന് ആദ്യം നോക്കുക. Night / low light ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിൽ ചിത്രങ്ങൾ Camera shake ഉണ്ടായി നാശമാവാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു വഴി എന്ന നിലയിലാണ് high ISO ഉപയോഗിക്കുന്നത് (തിയറി അനുസരിച്ച്). പ്രാക്റ്റിക്കലായി ഇങ്ങനെയാണോ കാര്യങ്ങൾ? 3200 എന്ന ISO സെറ്റിംഗ് എസ്.എൽ.ആർ ക്യാമറകളിൽ ഉപയോഗിക്കാം എങ്കിലും ആ സെറ്റിംഗിൽ നോയിസ് കൂടും; പ്രത്യേകിച്ച് വളരെ നീണ്ട ഷട്ടർ സ്പീഡ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ. ഇനി അഥവാ നോയിസ് കുറയ്ക്കാനുള്ള സംവിധാനം ക്യാമറയിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും ചിത്രത്തിന്റെ നിറവും ക്ലാരിറ്റിയും കുറയും. 1600 വരെ നല്ല ക്ലീനായ ചിത്രങ്ങൾ പുതിയ DSLR സെൻസറുകളിൽ കിട്ടാറുണ്ട്. പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ടിൽ 400 നു മുകളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആലോചിക്കേണ്ടതില്ല. ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിൽ പരിചയമായിക്കഴിഞ്ഞാൽ Low light / Night ഫോട്ടോകൾ, പ്രത്യേകിച്ചും സിറ്റിസ്ക്കേപ്സ് നിങ്ങൾ ഒരു ട്രൈപ്പോഡ് ഉപയോഗിച്ചുമാത്രമേ എടുക്കൂ! അനുഭവം ഗുരു.

6 frames per second / 3.6 frames per second ഇതൊക്കെ DSLR ക്യാമറകളെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. എത്ര വേഗത്തിൽ ചിത്രമെടുക്കാം എന്നതാണിത് കാണിക്കുന്നത്. വളരെ ഫാസ്റ്റായ ചില സന്ദർഭങ്ങൾ തുടർച്ചയായി ചിത്രത്തിലാക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഇത് ആവശ്യമായി വരുന്നത്. പാർക്കിൽ കളിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ ചിത്രമെടുക്കുമ്പോഴോ, ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോയോ ബർത്ത്ഡേ പാർട്ടിയോ ചിത്രത്തിലാക്കുമ്പോഴോ നാം ഈ രീതിയിൽ ചിത്രമെടുക്കാറുണ്ടോ? ഇല്ല. അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ 6 frames per second ആയാലും 4 frames per second ആയാലും ഫലം ഒന്നുതന്നെ. Single shot എന്ന സംവിധാനത്തിലായിരിക്കും നമ്മൾ ചിത്രമെടുക്കുക. അതേ സമയം ചീറ്റപ്പുലി ഓടുന്നതും ഫൈറ്റർ പ്ലെയിൻ അഭ്യാസങ്ങൾ കാണിക്കുന്നതുമൊക്കെ ചിത്രത്തിലാക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നവർക്ക് ഇത് പ്രയോജനപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ഫ്രെയിംസ് പെർ സെക്കന്റും 1600 നു മുകളിലേക്കുള്ള ISO സെറ്റിംഗുകളും അമിതപ്രാധാന്യം കൊടുക്കേണ്ട സംഗതികളല്ല.

തൽക്കാലം ഇവിടെ നിർത്താം. ബാക്കികാര്യങ്ങൾ അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.

വായനക്ക് താല്പര്യമുള്ളവർക്ക് പ്രയോജനപ്പെട്ടേക്കാവുന്ന ഒരു വെബ് പേജ്

===============================

ക്യാമറവാങ്ങാൻ ആലോചിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ ഉപയോക്താവിന്റെ ആക്രാന്തചിന്തകൾ ഇവിടെ വായിക്കൂ!

സംശയങ്ങൾ ഉള്ളവർക്ക് ഇവിടെ കമന്റായി എഴുതാവുന്നതാണ്. “മണ്ടൻ ചോദ്യമാകുമോ” എന്ന ശങ്ക വേണ്ടാ. കാരണം മണ്ടൻ ചോദ്യം എന്നൊരു ചോദ്യം ഇല്ല എന്നതുതന്നെ. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവരല്ല, മറ്റുള്ളവരോട് ചോദിക്കാതെ എന്നും സംശയങ്ങളെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും പഠിക്കാത്തത്!

ചുവന്നുപോയ ചിത്രങ്ങളെ ശരിയാക്കൊനൊരു എളുപ്പവഴി

2010-03-02T06:56:00.004+04:00

ഈ ബ്ലോഗിൽ ടെക്നിക്കലായ പോസ്റ്റുകളോടൊപ്പം ചെറിയ ചെറിയ ടിപ്സ്, ട്രിക്കുകൾ ഒക്കെ പങ്കുവയ്ക്കുകയും കൂടി ചെയ്യുവാനുദ്ദേശിക്കുന്നു. അതിനായി സൈഡ് ബാറിൽ പാഠങ്ങൾ എന്ന മുഖവുരയില്ലാതെ മറ്റൊരു ലിങ്ക് ലിസ്റ്റ് ആഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇടയ്ക്കിടെ ഇതുപോലെയുള്ള പോസ്റ്റുകളും പ്രതീക്ഷിക്കാം.

വൈറ്റ് ബാലസ് സെലക്റ്റ് ചെയ്തതിന്റെ തകരാറുകൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ഫോട്ടോയെടുത്ത രംഗത്തെ വെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകൊണ്ടോ ചുവന്നുപോയ ചിത്രങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറകളിൽ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ. ഉദാഹരണം മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിലും, ടംഗ്സ്റ്റൺ ബൾബ് വെളിച്ചത്തിലും സോഡിയം വേപ്പർ ലാമ്പ് വെളിച്ചത്തിലും മറ്റും എടുത്ത ചിത്രങ്ങൾ. ഈ സാഹചര്യങ്ങളിലൊക്കെയും ഫോട്ടോ ആവശ്യത്തിലധികം ചുവന്നുപോകാനുള്ള സാധ്യത ഏറെയാണ്. റോ മോഡിൽ എടുത്ത് പോസ്റ്റ് പ്രോസസ് ചെയ്യുകയാണ് ഈ അവസരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും നന്ന്. അല്ലാതെ ജെ.പി.ജി ആയി ചിത്രം എടുത്തുപോയി എങ്കിൽ അത് ഫോട്ടോഷോപ്പിൽ കറക്റ്റ് ചെയ്യാനുള്ള ഒരു ചെറിയ വിദ്യ ഒരു ഫോട്ടോഫോറത്തിൽ വായിച്ചത് ഇവിടെ ഷെയർ ചെയ്യട്ടെ. ഇതൊരു 10/10 മാർക്ക് കൊടുക്കാവുന്ന വിദ്യയൊന്നുമല്ല, എങ്കിലും ചെറിയ അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റുകളൊക്കെ ഇതുവഴി ചെയ്യാം. (Adobe Photoshop CS2 ലെ മെനു ആണ് ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നത്)

ആദ്യമായി എഡിറ്റ് ചെയ്യേണ്ട ചിത്രം ഫോട്ടോഷോപ്പിൽ തുറക്കുക. ഇതാണ് ഒറിജിനൽ ചിത്രം.

ഫോട്ടോഷോപ്പിലെ വിന്റോസ് എന്ന മെനു തുറന്ന്, Layer Palette തുറന്നു വയ്ക്കുക. F7 കീ അമർത്തിയാലും ഈ പാലറ്റ് ലഭിക്കും. ഇനി Ctrl + C, Ctrl+V എന്നീ കീ കോമ്പിനേഷനുകൾ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി കീബോർഡിൽ ചെയ്യുക. ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ഇമേജിന്റെ ഒരു കോപ്പി മറ്റൊരു ലയറായി ചേർക്കപ്പെടും. ലെയർ പാലറ്റിൽ നോക്കിയാൽ താഴെക്കാണുന്ന ചിത്രത്തിലേതുപോലെ ഒന്നിനുമുകളിൽ ഒന്നായി രണ്ടു ലെയറുകൾ കാണാം. പുതിയതായി കോപ്പി ചെയ്ത് ചേർത്ത ലെയറിന്റെ പേര് ഡിഫോൾട്ടായി ലെയർ 1 എന്നായിരിക്കും.

ലെയർ 1 എന്നതിൽ മൌസ് ഉപയോഗിച്ച് ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. ഇനി, ഫോട്ടോഷോപ്പിലെ ഫിൽറ്റർ എന്ന മെനു തുറന്ന് അതിലെ Blur എന്ന ഐറ്റം സെലക്റ്റ് ചെയ്യുക. Blur നു ഒരു സബ് മെനു ഉണ്ട്. അതിൽ നിന്നും Average സെലക്റ്റ് ചെയ്യുക.

ഇപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ ലെയർ 1 മുകളിൽ കാണുന്ന ചിത്രത്തിലേതുപോലെ ഒരു കളർ മാത്രമുള്ള ലെയറായി മാറുന്നതുകാണാം. അതവിടെ നിൽക്കട്ടെ. അടുത്തതായി Layer എന്നു പേരുള്ള മെനു തുറക്കുക. അതിൽ നിന്നും New Adjustment Layer എന്ന ഐറ്റം സെലക്റ്റ് ചെയ്യുക. അതിന്റെ സബ് മെനുവിൽ നിന്ന് Curves സെലക്റ്റ് ചെയ്യുക. ഈ പുതിയ അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റ് ലെയറിന് ഒരു പേരു കൊടുക്കുവാൻ ആവശ്യപ്പെടും. ഡിഫോൾട്ടായി Curves 1 എന്ന പേരുകാണാം. ഓകെ. ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക.

ഇപ്പോൾ താഴെക്കാണുന്നതുപോലെ ഒരു സ്ക്രീൻ ലഭിക്കും. ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് പ്രിവ്യൂ ബട്ടണു തൊട്ടുമുകളിലായി കാണുന്ന മൂന്നു പെൻ ടൂളുകളിലെ നടുവിലുള്ളത് (set Grey point) എന്ന ബട്ടൺ അമർത്തുക എന്നതാണ്. ഇനി മൌസിനെ നമ്മുടെ ആവറേജ് ബ്ലർ ചെയ്തപ്പോൾ ലഭിച്ച നിറത്തിനുള്ളിലേക്ക് (Layer1) കൊണ്ടുവന്ന് ഒരു ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. അപ്പോൾ ആ ലെയറിന്റെ നിറം മാറുന്നതായി കാണാം.

ഇനി ലെയർ പാലറ്റിലേക്ക് പോവുക. അവിടെയുള്ള Layer 1 (average blur layer) എന്ന നടുവിലുള്ള ലെയറിൽ ഒരു പ്രാവശ്യം ക്ലിക്ക് ചെയ്തിട്ട് മൌസ് റൈറ്റ് ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. അപ്പോൾ കിട്ടുന്ന മെനുവിൽ Delete Layer എന്നൊരു ഐറ്റമുണ്ടാവും. അത് സെലക്റ്റ് ചെയ്ത് ലെയർ 1 നെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുക. ഇത്രയേ ഉള്ളു സംഭവം.

റിസൽട്ട് താഴെക്കാണൂ.

ഇതേരീതിയിൽ കളർ കറക്ഷൻ നടത്തിയ മറ്റൊരു ചിത്രം അബ്ദുൾ സലീമിന്റെ (ഷമീർ കറുകമാട്) ബ്ലോഗിൽ നിന്നും. ചിത്രത്തിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് വലുതാക്കി നോക്കൂ വ്യത്യാസം.

മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ എടുത്ത ചിത്രങ്ങളിൽ ഈ രീതി വളരെ ഫലവത്താണെനു കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

Camera, Canon, Nikon, Fujifilm, Olympus, Kodak, Casio, Panasonic, Powershot, Lumix, Digital Camera, SLR, Megapixel, Digital SLR, EOS, SONY, Digial zoom, Optical Zoom

പാഠം 20 : ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീല്‍ഡ് ഭാഗം 2

2010-02-27T07:50:00.012+04:00

ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് (DOF) എന്ന വിഷയത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം ചർച്ചചെയ്യുവാനുള്ള ഈ അദ്ധ്യായം നീക്കിവച്ചിരിക്കുന്നത് DOF ന്റെ പിന്നിലെ ഓപ്റ്റിക്കൽ തിയറികളെപ്പറ്റി അല്പമായി വിശദീകരിക്കുവാനാണ്. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഇല്ല എന്നാണുത്തരം. എങ്കിലും കാഴ്ചക്കിപ്പുറം ബ്ലോഗിലെ എല്ലാ പോസ്റ്റുകളിലും ക്യാമറയിലെ വിവിധപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പിന്നിലുള്ള സയൻസ് എന്താണെന്ന് വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ ഇവിടെയും DOF formation ന്റെ ശാസ്ത്രീയ വശങ്ങളെപ്പറ്റി പറയുന്നു.

ചർച്ചയിലേക്ക് കടക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഇതിനു മുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ പറഞ്ഞ ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില കാര്യങ്ങൾ വായനക്കാരുടെ മനസ്സിലേക്കെത്തിക്കുവാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി എഴുതുന്നു.

ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് എന്ന പ്രതിഭാസം ക്യാമറ ലെൻസ് ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്.
ലെൻസിന്റെ ശ്രദ്ധ (focus) കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന വസ്തു ലെൻസിൽ നിന്ന് എത്ര അകലെയാണെന്നതും, തന്മൂലം ഉണ്ടാകുന്ന പ്രതിബിംബത്തിന്റെ മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ എത്രയുണ്ടെന്നതും ആശ്രയിച്ച് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ വലിപ്പം ഏറിയും കുറഞ്ഞും ഇരിക്കും.
ഇതോടൊപ്പം ലെൻസിന്റെ എത്രത്തോളം ഏരിയയിൽ (aperture വലിപ്പം അനുസരിച്ച്) നിന്നുള്ള പ്രകാശം ഇമേജ് പ്ലെയിനിൽ (സെൻസറിൽ) എത്തുന്നു എന്നതും DOF ന്റെ വലിപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങൾ തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നതിൽ ഒരു പങ്ക് വഹിക്കുന്നു.

DOF മായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ഇതിനു മുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അദ്ധ്യായത്തിൽ പറഞ്ഞ മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളും അടിസ്ഥാനപരമായി ഈ രണ്ടുകാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ പിന്നിലുള്ള ശാസ്ത്രീയ കാര്യങ്ങൾ അവലോകനം ചെയ്യുകയാണ് ഈ അദ്ധ്യായത്തിൽ.

പ്രതിബിംബങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്ന വിധം:

ഒരു കോൺ‌വെക്സ് ലെൻസ് ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രതിബിംബത്തെപ്പറ്റി പണ്ട് സ്കൂൾ ക്ലാസുകളിൽ പഠിച്ചകാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയിലുള്ളവർ ഈ വായനക്കാരിൽ ഉണ്ട് എന്നു കരുതുന്നു. ഓപ്റ്റിക്കൽ തിയറി ക്ലാസുകളിൽ, സുപ്രധാനങ്ങളായ മൂന്നുതരം പ്രകാശരശ്മികളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയാണ് ലെൻസുകൾ പ്രതിബിംബങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന വിധം പഠിക്കുന്നത്. ഓപ്റ്റിക്കൽ ഫിസിക്സിൽ ഈ മൂന്നുതരം പ്രകാശരശ്മികളെ പ്രിസിപ്പൽ റെയ്സ് (Principal rays) എന്നുവിളിക്കുന്നു. അവ ഏതൊക്കെ എന്ന് ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കാം.

താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന രേഖാചിത്രം ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കൂ.

ഒരു കോണ്‍‌വെക്സ് ലെന്‍സ് പ്രതിബിംബം ഉണ്ടാക്കുന വിധം

ഇവിറ്റെ ഒരു കോൺവെക്സ് ലെൻസ് രൂപപ്പെടുത്തുന്ന പ്രതിബിംബമാണ് കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്. ലെൻസിന്റെ നടുവിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന കറുപ്പുനിറത്തിലെ രേഖയാണ് ലെൻസിന്റെ ആക്സിസ്. ഈ ആക്സിസിൽ, ലെൻസിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലായി അതിന്റെ ഫോക്കൽ പോയിന്റുകളും (F1, F2) അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇടതുവശത്തെ ഫോക്കൽ പോയിന്റിൽ നിന്നും അതിന്റെ ഇരട്ടിയിലധികം ദൂരത്തിൽ ടോംക്യാറ്റ് – ഇദ്ദേഹമാണ് ഇവിടെ നമ്മുടെ ഓബ്ജക്റ്റ് - നിൽക്കുന്നു എന്നു സങ്കല്പിക്കുക.

ഇനി ഓപ്റ്റിക്കൽ തിയറിയിലേക്ക് വരാം. ഈ ഉദാഹരണത്തിൽ, മൂന്നു പ്രിൻസിപ്പൽ കിരണങ്ങൾ എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത് എന്നും അവയുടെ പ്രത്യേകതൾ എന്തൊക്കെയാണെ ന്നുമാണ് വിവരിക്കുന്നത്.

ഓബ്ജക്റ്റിൽ നിന്നും ലെൻസിന്റെ ആക്സിസിനു സമാന്തരമായി ലെൻസിൽ പതിക്കുന്ന പ്രകാശകിരണങ്ങൾ അപവർത്തനത്തിനു (refraction) വിധേയമാവുകയും മറുവശത്തുള്ള ഫോക്കൽ പോയിന്റിൽ (F2) കൂടി കടന്നുപോകുകയും ചെയ്യും. (ഉദാഹരണം നീല നിറത്തിൽ വരച്ചിരിക്കുന്ന രശ്മി)
ഓബ്ജക്റ്റിൽനിന്നും പുറപ്പെട്ട്, അതേ വശത്തുള്ള ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ പോയിന്റിൽ (F1) കൂടി കടന്നുവരുന്ന പ്രകാശ കിരണങ്ങൾ ലെൻസിൽ പതിച്ചശേഷം റിഫ്രാക്ഷനു വിധേയമാവുകയും, മറുവശത്ത് ലെൻസിന്റെ ആക്സിസിനു സമാന്തരമായി കടന്നുപോകുകയും ചെയ്യും. (ഉദാഹരണം കറുപ്പു നിറത്തിൽ വരച്ചിരിക്കുന്ന രശ്മി)
ഓബ്ജക്റ്റിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ട്, ലെൻസിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ (centre) കൂടി കടന്നുപോകുന്ന പ്രകാശകിരണങ്ങൾ അപവർത്തനത്തിനു വിധേയമാകാതെ അതേ നേർരേഖയിൽ തന്നെ ലെൻസിൽക്കൂടി കടന്നുപോകും. (ഉദാഹരണം ചുവപ്പു നിറത്തിൽ വരച്ചിരിക്കുന്ന രശ്മി)

ഈ മൂന്നു കിരണങ്ങളും ഒത്തുചേരുന്ന പോയിന്റിലാണ് ഇമേജ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഈ ഉദാഹരണത്തിൽ നാം ടോമിന്റെ തലയിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന മൂന്നു കിരണങ്ങളെ മാത്രമേകണക്കിലെടുത്തിട്ടുള്ളൂ. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവയെപ്പോലെ ലക്ഷക്കണക്കിനു പ്രകാശരശ്മികൾ ടോമിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും പരിസരങ്ങളിൽ നിന്നും ലെൻസിലേക്ക് പതിക്കുകയും അവയുടെ പതനകോണുകൾക്കും മേൽപ്പറഞ്ഞ നിയമങ്ങൾക്കും അനുസൃതമായി പ്രതിബിംബം ഉണ്ടാകുന്ന പ്രതലത്തിൽ (image plane) വന്നു സംഗമിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ സംഗമസ്ഥാനത്ത് ഒരു സ്ക്രീൻ വച്ചാൽ ഒരു യഥാർത്ഥ പ്രതിബിംബം അവിടെ രൂപപ്പെടുന്നതുകാണാം.

ഇപ്രകാരം ലഭിക്കുന്ന പ്രതിബിംബങ്ങൾക്ക് ചില പ്രത്യേകതകളുമുണ്ട്.

അവ തലകീഴായിട്ടായിരിക്കും രൂപപ്പെടുക.
വസ്തുവിനേക്കാൾ ചെറുതായ ഒരു വലിപ്പത്തിലായിരിക്കും അവ രൂപപ്പെടുന്നത്.
ലെൻസിൽ നിന്നും വസ്തു എത്രത്തോളം ദൂരെയാണോ അതിനനുസരിച്ച് ലെൻസിന്റെ മറുവശത്ത് പ്രതിബിംബം ഉണ്ടാകുന്ന സ്ഥാനവും, അതിന്റെ വലിപ്പവും വ്യത്യാസപ്പെടും.

താഴെക്കാണുന്ന ചിത്രത്തിൽ ഇത് കുറച്ചു കൂടി വിശാലമായ ഒരു അര്‍ത്ഥത്തില്‍ വ്യക്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ലെൻസിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്ത അകലങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്ന വസ്തുക്കൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രതിബിംബങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നത് എവിടെയൊക്കെയാണെന്നു നോക്കൂ. സൌകര്യത്തിനായി ഒരു വസ്തുവിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന രണ്ട് പ്രിൻസിപ്പൽ കിരണങ്ങൾ മാത്രമേ വരച്ചിട്ടുള്ളൂ.

ഈ ചിത്രത്തിൽ നിന്നും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായിക്കാണുമല്ലോ? ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ (ലെൻസ്, വസ്തു, അവതമ്മിലുള്ള അകലം) ഇമേജ് പ്ലെയിനിലേക്ക് വന്നു സംഗമിക്കുന്ന രശ്മികളുടെ എണ്ണത്തിലും സ്വഭാവത്തിലും വ്യത്യാസമുണ്ട്. ചില കിരണങ്ങൾ സംഗമിക്കുന്നതേയില്ല, മറ്റു ചിലവ ഇമേജ് പ്ലെയിനിനു അല്പം മുമ്പിലോ അല്ലെങ്കിൽ അതിനപ്പുറമോ ആയിരിക്കും സംഗമിക്കുക. ഈ ഉദാഹരണത്തില്‍, മൂന്നുവസ്തുക്കളുടെയും പ്രതിബിംബം ലെന്‍സ് ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നടുവിലുള്ള വസ്തുവിന്റെ മാത്രം പ്രതിബിംബമേ കൃത്യമായും ഇമേജ് പ്ലെയിനില്‍ തന്നെ രൂപപ്പെടുന്നുള്ളൂ. ഇമേജ് പ്ലെയിനിൽ അല്ലാതെ അതിന് മുൻപിലോ പുറകിലോ വന്നു സംഗമിക്കുന്ന രശ്മികളുടെ വ്യക്തമായ ഒരു പ്രതിബിംബം ആയിരിക്കില്ല ഇമേജ് പ്ലെയിൽനിൽ ലഭിക്കുക. ഇങ്ങനെ വ്യക്തതയില്ലാതെ, ഒരു പ്ലെയിനിൽ വന്നു ചേരുന്ന രശ്മികളുണ്ടാക്കുന്ന പ്രതിബിംബം നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അവ്യക്തമായി (blur) തോന്നും. ഇപ്രകാരം ഒരു ഫ്രെയിമിൽ “ബ്ലർ” ആയി കാണപ്പെടുന്ന ഏരിയ കഴിച്ച് ബാക്കിയുള്ള ഭാഗമാണ് നാം “ക്ലിയർ” അല്ലെങ്കിൽ “ഷാർപ്പ്” ആയി കാണുന്നത്. ഇങ്ങനെ ഒരു ഫ്രെയിമിൽ സുവ്യക്തമായി കാണുന്ന ഏരിയയെ ആണ് നാം ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് എന്നുവിളിക്കുന്നത്.

ഇതേ തത്വങ്ങളാണ് ഒരു ക്യാമറയിലും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ ഇമേജ് പ്ലെയിനിൽ സെൻസർ ആണെന്ന വ്യത്യാസം മാത്രമേയുള്ളൂ. ഫ്രെയിമിന്റെ ഏതൊക്കെ ഭാഗങ്ങളിൽനിന്ന് വരുന്ന രശ്മികൾ സെൻസറിൽ സമ്മേളിക്കുന്നുവോ അവയൊക്കെ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് “ഷാർപ്പായി” തോന്നുന്നു, അല്ലാത്തവ മങ്ങിയും (blur) തോന്നുന്നു; അതിനനുസരിച്ച് നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ വലിപ്പവും മനസ്സിലാക്കുന്നു.

മേല്‍പ്പറഞ്ഞ ഉദാഹരണത്തിന്റെ ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ ചിത്രം താഴെക്കൊടുക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് വിശദീകരിക്കാതെതന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഏറ്റവും മുമ്പിലും ഏറ്റവും പുറകിലും ഇരിക്കുന്ന ക്രയോണുകളുടെ പ്രതിബിംബങ്ങള്‍ ഷാര്‍പ്പായി ഈ ഫോട്ടോയില്‍ കാണാത്തതെന്ന് മുകളിലെ രേഖാചിത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കൂ.

സാങ്കേതികമായി പറഞ്ഞാല്‍ നാം ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്നത് എതു വസ്തുവാണോ, അതിന്റെ പ്രതിംബിംബമാണ് സെൻസറിൽ ഏറ്റവും ഷാർപ്പായി ലഭിക്കുക, അതിന് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഇരിക്കുന്ന വസ്തുക്കളുടെ പ്രതിബിംബം അത്ര ഷാർപ്പ് ആയിരിക്കില്ല. ക്ലോസ് അപ് ചിത്രങ്ങളിൽ ഈ വ്യത്യാസം കൂടുതലായി അറിയാം; ലെൻസും ഓബ്ജക്റ്റും തമ്മിലുള്ള അകലം കൂടും തോറും കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഏരിയ ഷാർപ്പായി ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും. ക്ലോസ് അപ് ചിത്രങ്ങളിൽ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കുറവായും, വൈഡ് ആംഗിൾ ചിത്രങ്ങളിൽ ഡെപ്റ്റ് ഓഫ് ഫീൽഡ് കൂടുതലായും ലഭിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം ഇതാണ് - ഒപ്പം ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷന്റെ പങ്കും.

ലെന്‍സിന്റെ അപ്പര്‍ച്ചര്‍ വലിപ്പം കുറയ്ക്കുമ്പോള്‍ നാം ചെയ്യുന്നത് എന്താണെന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ. അപ്പര്‍ച്ചര്‍ പരമാവധി തുറന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ ലെന്‍സിന്റെ മുഴുവന്‍ ഏരിയയിലേക്കും പതിക്കുന്ന രശ്മികളെ ലെന്‍സില്‍ കൂടി കടന്നുപോകുവാനാണ് നാം അനുവദിക്കുന്നത്. ഫലമോ? ലെന്‍സില്‍ നിന്ന് പലദൂരങ്ങളില്‍ നിന്ന് വരുന്ന രശ്മികള്‍ സെന്‍സറിനു മുമ്പിലോ പിന്‍പിലോ ആയി സമ്മേളിക്കുന്നു. വ്യക്തമായ ചിത്രത്തോടൊപ്പം അവ്യക്തമായ പരിസരചിത്രങ്ങളും ചേര്‍ക്കപ്പെടുന്നു. അപ്പോള്‍ ആ ചിത്രത്തിന്റെ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീല്‍ഡ് കുറവായി നമുക്ക് തോന്നുന്നു. മറിച്ച് അപ്പര്‍ച്ചര്‍ വലിപ്പം കുറയ്ക്കുമ്പോള്‍ ആക്സിസിനോട് ഏറ്റവും അടുത്തായി കടന്നുവരുന്ന പ്രകാശരശ്മികളെമാത്രം ലെന്‍സിലേക്ക് കടക്കാന്‍ അനുവദിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവയെ അപ്പര്‍ച്ചര്‍ ബ്ലെയിഡുകള്‍ തടഞ്ഞുവയ്ക്കുന്നു. ഫലത്തില്‍ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീല്‍ഡ് വര്‍ദ്ധിച്ചതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നു.

Circles of confusion:

ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീല്‍ഡിനെപ്പറ്റി വെബ് പേജുകളില്‍ വായിച്ചിട്ടുള്ളവരെല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു പദമായിരിക്കും സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫ് കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ എന്നത്. ഇതിനെപ്പറ്റി വളരെ വിശദമായ ഒരു പ്രതിപാദനം ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. ലളിതമായി ഒന്നു പറഞ്ഞുപോകുന്നു. ആദ്യം ഈ പദത്തിലെ ‘സര്‍ക്കിള്‍‘ എന്ന വാക്കും ‘കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍‘ എന്നവാക്കും വെവ്വേറേ മനസ്സിലാക്കാം.

നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. ഒരു പരിധിയില്‍ കൂടുതല്‍ ചെറുതായി കാണപ്പെടുന്ന ബിന്ദുക്കളെല്ലാം, ബിന്ദുക്കളായല്ല പകരം ഒരു തുടര്‍ച്ചയായ കാഴ്ചയായാണ് നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ചിത്രം നോക്കൂ. എന്തുതോന്നുന്നു? അവ ചുവപ്പും പച്ചയും വയലറ്റും നിറങ്ങളിലുള്ള മൂന്നു വൃത്തങ്ങളാണോ? ഏറ്റവും വലതുവശത്തുള്ള ചിത്രം ആദ്യത്തേതിന്റെ മാഗ്നിഫിക്കേഷനാണ്. ചിത്രം ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് വലുതാക്കി നോക്കൂ - വൃത്തങ്ങള്‍ നിറച്ചിരിക്കുന്നത് നിറങ്ങള്‍ കൊണ്ടല്ല, പകരം അനവധി ബിന്ദുക്കള്‍ കൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലായല്ലോ?

ഇവിടെ വളരെ ചെറിയ ബിന്ദുക്കളുടെ ഒരു സമൂഹത്തെ നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ ‘കണ്‍ഫ്യൂസ്’ ആയതുകാരണം തുടര്‍ച്ചയായ ഒരു പ്രതലമായി കാണിച്ചുതരുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇങ്ങനെ ഒരു തുടര്‍ച്ച അനുഭവപ്പെടുന്ന രീതിയില്‍ കണ്ണുകളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാന്‍ പോന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ ബിന്ദുവിനെ maximum permissible circle of confusion എന്നു വിളിക്കുന്നു. അതവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. ലെന്‍സുകളിലേക്ക് തിരികെ വരാം.

ഒരു കണ്‍‌വേര്‍ജിംഗ് (കോണ്‍‌വെക്സ്) ലെന്‍സ് ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രകാശകിരണങ്ങളെ ത്രികോണ ആകൃതിയിലാണല്ലോ നാം പേപ്പറില്‍ വരയ്ക്കാറുള്ളത് ( ഈ പോസ്റ്റിലെ ആദ്യത്തെ ചിത്രം നോക്കൂ). യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇത് ത്രിമാനരൂപത്തിലുള്ള ഒരു പ്രകാശ ‘കോണ്‍’ ആണ് - ലെന്‍സില്‍ നിന്നും അകന്നുപോകുന്തോറും ഒരു ബിന്ദുവിലേക്ക് സമ്മേളിക്കുന്ന ഒരു കോണിക്കല്‍ പ്രകാശധാര. പൊരിക്കടല പൊതിയുന്ന കടലാസ് കുമ്പിള്‍ ഇല്ലേ, അതേ ആകൃതിയില്‍.

കോണിക്കല്‍ ആകൃതി

ഈ കോണിന്റെ കൂര്‍ത്ത ‘മുന’ ചെന്നു പതിക്കുന്നത് ഇമേജ് ഉണ്ടാകുന്ന പ്ലെയിനില്‍ ആണെന്ന് സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ പ്രയാസമില്ലല്ലോ. ഈ ഭാഗം വളരെ ചെറിയ ഒരു ബിന്ദു ആയിരിക്കും. ഒരു ഓബ്ജക്റ്റിന്റെ പലഭാഗങ്ങളില്‍നിന്ന് ഇതുപോലെയുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിനു പ്രകാശ കോണുകള്‍ ഇമേജ് പ്ലെയിനിലേക്ക് (സെന്‍സറിലേക്ക്) എത്തുന്നുണ്ട്. ഇവ ഓരോന്നിന്റെയും അഗ്രഭാഗത്തെ ബിന്ദുക്കള്‍ ചേര്‍ന്നാണ് നാം കാണുന്ന പ്രതിബിംബം രൂപപ്പെടുന്നത്. ഇപ്രകാരം രൂപപ്പെടുന്നപ്രതിബിംബം ഷാര്‍പ്പ് എന്ന് നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് തോന്നുവാനായി, ഈ ബിന്ദുക്കള്‍ ഒരു പരമാവധി വലിപ്പത്തിനുള്ളില്‍ നില്‍ക്കണം. അതില്‍ കൂടുതല്‍ വലുതായാല്‍ ഇമേജ് ബ്ലര്‍ ആയേ നമുക്ക് തോന്നൂ. ഈ പരമാവധി വലിപ്പത്തെയാണ് സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫ് കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. വിക്കിപീഡിയ ഡെഫനിഷന്‍ നോക്കൂ

“The maximum acceptable diameter of such a circle of confusion is known as the maximum permissible circle of confusion, the circle of confusion diameter limit, or the circle of confusion criterion, but is often informally called simply the circle of confusion.“

ഒരു ഉദാഹരണ ചിത്രം കാണിക്കാം. ചെറിയ ബള്‍ബുകളെ ഔട്ട് ഓഫ് ഫോക്കസില്‍ കാണുമ്പോള്‍ എങ്ങനെയാണുകാണുക എന്ന് താഴെക്കാണുന്ന ചിത്രത്തില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ അവയില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് ലെന്‍സില്‍ക്കൂടികടന്നുവരുന്ന കോണുകളുടെ അഗ്രം സെന്‍സറില്‍ എത്തുന്നില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റു ചില ബള്‍ബുകളില്‍ നിന്നും പുറപെടുന്ന കോണുകളുടെ അഗ്രം സെന്‍സറിനും മുമ്പില്‍ അവസാനിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ചിത്രത്തില്‍ ഇതു കാണാം. ഇവയെല്ലാം വലിയ വൃത്തങ്ങളായാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. (ഈ വൃത്താകൃതിക്ക് കാരണം അപ്പര്‍ച്ചര്‍ വൃത്തമായതുകൊണ്ടാണ്).

ഔട്ട് ഓഫ് ഫോക്കസ് ആയ ലൈറ്റ് സോഴ്സ്

ഈ ചിത്രം വിക്കിപീഡിയയില്‍ നിന്ന്. source of this picutre Wikipedia

നമ്മള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു APS-C Sensor 22.5 mm × 15.0 mm ക്യാമറയുടെ സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫ് കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ വ്യാസം 0.018 മില്ലിമീറ്റര്‍ ആണ്. ഇത്രമാത്രമേ സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫ് കണ്‍‌ഫ്യൂഷനെപ്പറ്റി ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നുള്ളൂ. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നമുക്ക് ആവശ്യമായ ഒന്നു രണ്ടുകാര്യങ്ങള്‍ കൂടി പറഞ്ഞ് ഈ ഭാഗം അവസാനിപ്പിക്കാം. സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫ് കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ പരമാവധി ചെറുതാക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ലെന്‍സുകളുടെ ഇമേജുകളും ഷാര്‍പ്പ് ആയിരിക്കും. ചില ലെന്‍സുകളുടെ ഇമേജുകള്‍ ചില പ്രത്യേക റേഞ്ചുകളില്‍ ഷാര്‍പ്പ് അല്ല എന്നു കേട്ടിട്ടില്ലേ? എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും അതെന്ന് ഇപ്പോള്‍ പറഞ്ഞ സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫ് കണ്‍ഫ്യൂഷന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ.

ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീല്‍ഡും, സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫ് കണ്‍ഫ്യൂഷനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ് ? ഒരു പ്രത്യേക ലെന്‍സ് സെറ്റിംഗില്‍ മിനിമം സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫ് കണ്‍ഫ്യൂഷനില്‍ രൂപപ്പെടുന്ന പ്രതിബിംബഭാഗങ്ങള്‍ മാത്രമേ നമുക്ക് ഷാര്‍പ്പായി തോന്നുകയുള്ളൂ. അല്ലാത്തവ ബ്ലര്‍ ആയും കാണപ്പെടും.

Virtual Optical Bench:

ഓപ്റ്റിക്കൽ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തുവാൻ താല്പര്യമുള്ളവർക്കായി ഒരു വിർച്വൽ ഓപ്റ്റിക്കൽ ബഞ്ച് താഴെക്കൊടുക്കുന്നു - ഇത് ഒരു ജാവാ ആപ്‌ലെറ്റ് ആണ്. നിങ്ങളുടെ ബ്രൌസറില്‍ ജാവാ enable ചെതിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ ഇത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയുള്ളൂ. എറര്‍ മെസേജുകള്‍ കാണുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ മോസില്ല, ഗൂഗിള്‍ ക്രോം എന്നിവയിലേതെങ്കിലും ഒരു ബ്രൌസര്‍ ഉപയോഗിച്ച് ഈ പേജ് തുറന്നുനോക്കൂ. എന്നിട്ടും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ താഴെയുള്ള Davidson Edu സൈറ്റ് ലിങ്കില്‍ പോയി പരീക്ഷണങ്ങള്‍ ചെയ്തു നോക്കുക. ഈ ഓപ്റ്റിക്കല്‍ ബെഞ്ചില്‍ ലെൻസുകളും പ്രകാശവീചികളും, ഓബ്ജക്റ്റുകളും ഉപയോഗിച്ച് നിങ്ങൾക്കു തന്നെ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തിനോക്കാം - ഓരോ അവസരത്തിലും പ്രതിബിംബങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നതെവിടെ എന്ന് അനായാസമായി മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യാം - എല്ലാം ഒരു മൌസ് ക്ലിക്കില്‍!

OpticsApplet v4 : Courtesy of Web physics website at Davidson Edu

ഇത് ഉപയോഗിക്കേണ്ട വിധം പറയാം. മുകളില്‍ കാണുന്ന വിന്റോയിൽ മുകളിലും താഴെയുമായി രണ്ടു സെറ്റ് ഐക്കണുകള്‍ ഉണ്ട്. ആദ്യം താഴെക്കാണുന്ന ഐക്കണുകളെ പരിചയപ്പെടാം. Lens, mirror, aperture എന്നിവയാണവ. ഇവയിലൊന്നില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തിട്ട്, വിന്റൊയുടെ ഉള്ളില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്താല്‍ ആ വസ്തു അവിടെ ചേര്‍ക്കപ്പെടും. ഉദാഹരണത്തിന് ലെന്‍സ് എന്ന ഐക്കണില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തിട്ട് വിന്റോയുടെ ഉള്ളില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്താല്‍ ഒരു കോണ്‍‌വെക്സ് ലെന്‍സ് അവിടെ ചേര്‍ക്കപ്പെടുന്നതുകാണാം. വിന്റോയുടെ നടുവിലുള്ള മഞ്ഞനിറത്തിലെ നേര്‍‌രേഖ ലെന്‍സിന്റെ ആക്സിസിനെ കുറിക്കുന്നു. ലെന്‍സിന്റെ ചിത്രത്തില്‍ ഒരു ക്ലിക്ക് ചെയ്താല്‍ ഇരുവശത്തുമായി അതിന്റെ ഫോക്കല്‍ പോയിന്റുകള്‍ തെളിഞ്ഞുവരും. ഈ ഫോക്കല്‍ പോയിന്റുകളില്‍ മൌസ് ക്ലിക്ക് ചെയ്തു വലത്തേക്കോ ഇടത്തേക്കോ ഡ്രാഗ് ചെയ്താല്‍ ലെന്‍സിന്റെ ഫോക്കല്‍ ദൂരം മാറ്റാം. അതുപോലെ ഒരു വശത്തെ ഫോക്കല്‍ പോയിന്റിനെ ലെന്‍സിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് ഡ്രാഗ് ചെയ്താല്‍ കോണ്‍‌വെക്സ് ലെന്‍സ് (converging lens) കോണ്‍‌കേവ് ലെന്‍സ് (diverging lens) ആയി മാറുന്നതും കാണാം. തല്‍ക്കാലം നമ്മുടെ പഠനത്തിന് കോണ്‍‌വെക്സ് ലെന്‍സ് ഉപയോഗിച്ചാല്‍ മതി. മിറര്‍ എന്ന ഐക്കണ്‍ ലെന്‍സിനു പകരം കോണ്‍കേവ് / കോണ്‍‌വെക്സ് മിററുകളാണ് ചേര്‍ക്കുനത്. അതും നമുക്ക് ഇപ്പോള്‍ വേണ്ട. ക്ലിയര്‍ ആക്റ്റീവ് എന്ന ഐക്കണ്‍ വിന്റോയില്‍ ഏറ്റവും അവസാനം ചേര്‍ത്ത ഐറ്റം ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുന്നു.

ഇനി മുകളില്‍ കാണുന്ന ഐക്കണുകളെ പരിചയപ്പെടാം. അവ Beam, object, source ഇവയാണ്. ബീം എന്ന ഐക്കണ്‍ ഇന്‍‌ഫിനിറ്റിയില്‍ നിന്ന് ലെന്‍സിന്റെ ആക്സിസിനു സമാന്തരമായി കടന്നുവരുന്ന പ്രകാശവീചികള്‍ നല്‍കുന്നു. സോഴ്സും ഒരു പ്രകാശസ്രോതസാണ് പക്ഷേ അത് ഇന്‍ഫിനിറ്റിയില്‍ നിന്ന് വരുന്നതല്ല - അതുകൊണ്ട് അതിന്റെ എല്ലാ പ്രകാശവീചികളും ആക്സിസിനു സമാന്തരവുമല്ല. ഓബ്ജക്റ്റ് ഐക്കണ്‍, ലെന്‍സിന്റെ മുമ്പില്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വസ്തുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഒരു “ക്ലിയര്‍ ആള്‍“ ബട്ടണ്‍ ഉണ്ട്.വിന്റോയില്‍ ഉള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കളേയും ഡിലീറ്റ് ചെയ്ത് വീണ്ടും ഒരു സെറ്റ് പരീക്ഷണം ആരംഭിക്കുവാന്‍ വേണ്ട ബട്ടണ്‍ ആണിത്.

അപ്പോള്‍ എല്ലാവരും റെഡിയാണല്ലോ. ഇനി താഴെപ്പറയുന്ന പരീക്ഷണങ്ങള്‍ സ്വയം ചെയ്തുനോക്കൂ.

പരീക്ഷണം 1: ലെന്‍സ് എന്ന ഐക്കണില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തിട്ട് വിന്റോയുടെ ഉള്ളില്‍ മൌസ് ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. ഒരു കോണ്‍‌വെക്സ് ലെന്‍സ് വിന്റോയില്‍ ചേര്‍ക്കപ്പെടും. ലെന്‍സില്‍ ഒരു പ്രാവശ്യം ക്ലിക്ക് ചെയ്താല്‍ ഫോക്കല്‍ പോയിന്റുകള്‍ അടയാളപ്പെടുത്താം. ഇനി ബീം എന്ന ഐക്കണില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് ഒരു ലൈറ്റ് ബീം ലെന്‍സിന്റെ ഇടതുവശത്തായി ചേര്‍ക്കൂ. ലൈറ്റ് ബീമിന് എന്തു സംഭവിക്കുന്നു എന്നു നോക്കൂ. (താഴെയുള്ളത് ഒരു ഉദാഹരണ ചിത്രമാണ് - അതില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്താല്‍ ജാവ അപ്‌ലറ്റ് പ്രവര്‍ത്തിക്കില്ല).

പലര്‍ക്കും ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്. ഒരു ലെൻസിൽക്കൂടി കടന്നുപോകുന്ന കിരണങ്ങളെല്ലാം മറുവശത്തെ ഫോക്കൽ പോയിന്റിൽ ആണ് എപ്പോഴും സമ്മേളിക്കുന്നത് എന്നതാണ് അത്. ആ ധാരണ ശരിയല്ല. ഒരു ലെൻസിന്റെ ആക്സിസിനു സമാന്തരമായി കടന്നുവരുന്ന കിരണങ്ങൾ മാത്രമേ മറുവശത്തെ ഫോക്കൽ പോയിന്റിൽ തന്നെ സമ്മേളിക്കുകയുള്ളൂ. ഇങ്ങനെ സമാന്തരമായി രശ്മികൾ വരുവാൻ മറ്റൊരു നിബന്ധനയുണ്ട് – അവ പുറപ്പെടുന്ന ഉറവിടം അനന്തതയിൽ (infinity) ആവണം. ഉദാഹരണം സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, ക്യാമറയിൽ നിന്ന് വളരെ ദൂരെയുള്ള വസ്തുക്കൾ തുടങ്ങിയവ. ഇതാണ് മുകളിലെ ഉദാഹരണത്തില്‍ കണ്ടത്. ഫോക്കസ് ഇൻഫിനിറ്റിയിൽ ആവുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഫ്രെയിമിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ വസ്തുക്കളും ഷാർപ്പായി കാണുന്നതെന്ന് ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ – കാരണം ആ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഓബ്ജക്റ്റിൽ നിന്ന് ക്യാമറയിലേക്ക് എത്തുന്ന കിരണങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ലെൻസിന്റെ ആക്സിസിനു സമാന്തരമായാണ് കടന്നു വരുന്നത്. തന്മൂലം അവയെല്ലാം ഏകദേശം ഒരേ പോയിന്റില്‍ തന്നെയാവും സമ്മേളിക്കുന്നതും.

പരീക്ഷണം 2: ക്ലിയര്‍ ആള്‍ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തുക. ഇനി വീണ്ടും വിന്റോയിലേക്ക് ഒരു ലെന്‍സ് ചേര്‍ക്കൂ. ഇനി സോഴ്സ് എന്ന ഐക്കണ്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് ലെന്‍സിന്റെ ഇടതുവശത്തായി ഒരു ലൈറ്റ് സോഴ്സ് ചേര്‍ക്കുക. ലെന്‍സില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് ഫോക്കല്‍ പോയിന്റുകളും അടയാളപ്പെടുത്തുക. ഇതിന്റെ രശ്മികളെ ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കൂ. ആക്സിസിനു സമാന്തരമല്ല അവയില്‍ എല്ലാം. ഈ രശ്മികള്‍ ലെന്‍സില്‍ കൂടി കടന്നുപോയി മറുവശത്ത് സമ്മേളിക്കുന്നതെവിടെയാണെന്ന് നോക്കൂ. ലെന്‍സും സോഴ്സും തമ്മിലുള്ള അകലം മൌസ് ഉപയോഗിച്ച് മാറ്റി മാറ്റി പരീക്ഷണം തുടരൂ. എന്തുമനസ്സിലായി?

പരീക്ഷണം 3: ക്ലിയര്‍ ആള്‍ ബട്ടണ്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. ഒരു ലെന്‍സ് വിന്റോയില്‍ ചേര്‍ക്കുക. ലെന്‍സില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് ഫോക്കല്‍ പോയിന്റുകള്‍ അടയാളപ്പെടുത്തുക. ഇനി ലെന്‍സിന്റെ ഇടതുവശത്തായി ഒരു ഓബ്ജക്റ്റിനെ ചേര്‍ക്കൂ. അതിന്റെ പ്രതിബിംബം മറുവശത്ത് രൂപപ്പെടുന്നത് എവിടെ എന്നു ശ്രദ്ദിക്കൂ. ഇനി ഓബ്ജക്റ്റിനെ ലെന്‍സിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരൂ. അതേ വശത്തെ ഫോക്കല്‍ പോയിന്റിനും ലെന്‍സിനും ഇടയിലാണു സ്ഥാനമെങ്കില്‍ മറുവശത്ത് ഇമേജ് ഉണ്ടാവുന്നുണ്ടോ? (ക്യാമറകളെ ഒരു പരിധിയിലപ്പുറം ഒരു വസ്തുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ഫോക്കസ് ചെയ്യാന്‍ പറ്റാത്തത് ഇതുമൂലമാണ്). ഓബ്ജക്റ്റിനെ ലെന്‍സില്‍ നിന്നും വലരെ അകലത്തേക്ക് മാറ്റുമ്പോള്‍ ഇമേജ് ചെറുതാകുന്നത് എങ്ങനെ നോക്കൂ (വൈഡ് ആംഗിള്‍ ഫോട്ടോയുടെ സാങ്കേതികം ഇതാണ്). ഓബ്ജക്റ്റിനെ ലെന്‍സിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുമ്പോള്‍ ഇമേജ് വലുതാകുന്നത് നോക്കൂ (ക്ലോസ് അപ് ഫോട്ടോകളുടെ സാങ്കേതികം). ഒരു വസ്തുവിനെ സൂം ലെന്‍സ് ഉപയോഗിച്ച് സൂം ചെയ്ത് അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നാലും സംഭവിക്കുന്നത് ഇതുതന്നെ.

പരീക്ഷണം 4: പരീക്ഷണം 3 ന്റെ വിന്റോ ക്ലിയര്‍ ചെയ്യേണ്ടതില്ല. ഇനി മറ്റൊരു ഓബ്ജക്റ്റുകൂടി വിന്റോയിലേക്ക് ചേര്‍ക്കുക. അതിന്റെ ഇമേജ് ആദ്യത്തേതിന്റെ അടുത്താണോ അകലെയാണോ അതോ അതേ സ്ഥാനത്താണോ വരുന്നതെന്നു നോക്കൂ (മുകളിലെ ചിത്രം പോലെ). മുന്നാമത് മറ്റൊരു ഓബ്ജക്റ്റുകൂടീ ആഡ് ചെയ്യൂ. ഈ മൂന്ന് ഓബ്ജക്റ്റുകളേയും ലെന്‍സില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്ത അകലങ്ങളില്‍ വയ്ക്കുക. ഇനി ഒരു അപ്പര്‍ച്ചര്‍ ആഡ് ചെയൂ. അപ്പര്‍ച്ചറില്‍ മൌസ് ക്ലിക്ക് ചെയ്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട് മുകളിലേക്കോ താഴേക്ക് വലിച്ചാല്‍ അപ്പര്‍ച്ചര്‍ വലിപ്പം വ്യത്യാസപ്പെടുത്താം. അപ്പര്‍ച്ചര്‍ വലുതാക്കുമ്പോഴും ചെറുതാക്കുമ്പോഴും അനാവശ്യമായ ചില രശ്മികളെ ഒഴിവാക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.

ഈ ആപ്‌ലെറ്റ് ഉപയോഗിച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്രകാരം വിവിധ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ ചെയ്തു നോക്കുക.

Camera, Canon, Nikon, Fujifilm, Olympus, Kodak, Casio, Panasonic, Powershot, Lumix, Digital Camera, SLR, Megapixel, Digital SLR, EOS, SONY, Digial zoom, Optical Zoom

പാഠം 19: ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് - 1

2009-07-14T07:01:00.034+04:00

ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് (Depth of field - DoF) എന്ന വാക്ക് പരിചയമില്ലാത്തവരായി ഫോട്ടൊഗ്രാഫർമാർക്കിടയിൽ അധികമാളുകൾ ഉണ്ടാവില്ല. ഇനി അഥവാ കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവർ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ, അതിന്റെ എഫക്റ്റുകൾ ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളിൽ ശ്രദ്ധിക്കാത്തവർ ഉണ്ടാവില്ല. ഒരു ചിത്രത്തെ വളരെയേറെ പ്രത്യേകതകളുള്ളതാക്കുവാൻ ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരെ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ഓപ്റ്റിക്കൽ എഫക്റ്റാണ് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന, ലെൻസുകളുടെ ഈ പ്രത്യേകത. താഴെയുള്ള ചിത്രത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെ അവ്യക്തമാക്കിയ ബാക്ഗ്രൌണ്ടിൽ തലയെടുപ്പോടെ നിൽക്കുന്ന പ്രധാന ഓബ്ജക്റ്റുകളും, ഫ്രെയിമിന്റെ തൊട്ടുമുമ്പു മുതൽ അനന്തതവരെയുള്ള സകല വസ്തുക്കളും വളരെ ഷാർപ്പായി കാ‍ണപ്പെടുന്ന ചിത്രങ്ങളും ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാർ ചെയ്യുന്നതാണ്. ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് എന്താണെന്ന് വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യുകയാണ് ഈ അദ്ധ്യായത്തിൽ.

ഈ പോസ്റ്റിൽ കുറേ കണക്കുകളും ചാർട്ടുകളും കാണുന്നുണ്ടെന്നുകരുതി വായന ഇപ്പോഴേ നിർത്തേണ്ട കേട്ടോ, അതൊക്കെ വളരെ എളുപ്പം മനസ്സിലാവുന്ന ഡേറ്റകൾ മാത്രമാണ് ! ടേബിളുകൾ കണ്ടാലുടൻ വായന നിർത്തിപ്പോകുന്നവരോടും, അവ വായിക്കാതെ സ്കിപ്പ് ചെയ്ത് പോകുന്നവരോടും മുൻ‌കൂറായി പറഞ്ഞു എന്നുമാത്രം.

ഏറ്റവും ലളിതമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, ഒരു ഫ്രെയിമിൽ ക്യാമറ ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പോയിന്റിനു മുമ്പിലും പിൻ‌പിലുമായി എത്രത്തോളം ഭാഗങ്ങൾ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഷാർപ്പായി തോന്നുന്നുവോ, ആ ഏരിയയുടെ വലിപ്പമാണ് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ്. ഈ ചിത്രം നോക്കുക. ഒരു പത്രത്താളിലെ ഒരു വരിയെ ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുകയാണ് ഇവിടെ. ആ വരിയുടെ മുമ്പിലും പിറകിലുമായി എത്രത്തോളം ഭാഗങ്ങൾ ‘ഷാർപ്പാണ്’ എന്ന് വളരെ വ്യക്തമായി കാണുന്നുണ്ടല്ലോ. ബാക്കിയുള്ള ഭാഗങ്ങൾ അവ്യക്തവുമാണ്. ഇതാണ് ഈ ഫ്രെയിമിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ലെൻസ് അപ്പർച്ചറും മറ്റു ചില സെറ്റിംഗുകളും ചേർന്നുണ്ടാക്കുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ്.

മേൽ‌പ്പറഞ്ഞ നിർവ്വചനത്തിൽ നിന്നും ചിത്രത്തിൽ നിന്നും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. DoF ഒരു ലംബമായ (vertical) തലമല്ല (Plane), മറിച്ച് ക്യാമറയുടെ ലെൻസിൽ നിന്നും അനന്തതയിലേക്ക് നീളുന്ന ഒരു തിരശ്ചീന (horizontal) തലത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു നിശ്ചിത വിസ്തൃതിയാണ് (area). ഈ ഭാഗത്തിനുള്ളിൽ വരുന്ന എല്ലാ വസ്തുക്കളും ഷാർപ്പായിരിക്കും. മേൽക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ചിത്രത്തിൽ Refiners sell എന്ന വരിയിലാണ് ക്യാമറ ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഈ പോയിന്റിന് എത്ര മുമ്പിൽ നിന്നാ‍ണോ ഷാർപ്പായ ഭാഗം ആരംഭിക്കുന്നത് ആ തലത്തെ Near End of DoF എന്നും, ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പോയിന്റിന്റെ പിറകിലേക്ക് ഷാർപ്പായി കാണപ്പെടുന്ന ഭാഗം അവസാനിക്കുന്ന തലത്തെ Far end of DoF എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു തലങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ഭാഗത്തെയാണ് നാം ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് എന്നുവിളിക്കുന്നത്. ഇവിടെ near, far എന്നീ വാക്കുകൾ ക്യാമറയിൽനിന്നും ‘അടുത്ത്‘ അല്ലെങ്കിൽ ‘അകലെ‘ എന്ന വസ്തുത സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അതായത്, ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫിൽ ഫോക്കസിൽ ആയിരിക്കുന്ന വസ്തുവിന്റെ (അല്ലെങ്കിൽ വസ്തുക്കളുടെ) മുമ്പിലേക്കും പിറകിലേക്കും ഒരു നിശ്ചിത ദൂരപരിധിയ്ക്കുള്ളിൽ വരുന്ന എല്ലാ വസ്തുക്കളും വ്യക്തതയുള്ളതായും (sharp and clear) ആ പരിധിക്കു പുറത്തുള്ള വസ്തുക്കൾ അത്ര വ്യക്തമല്ലാതെയും ആയിരിക്കും ക്യാമറകളുടെ ലെൻസുകൾ കാണിച്ചുതരുന്നത്. ഇത്തരത്തിൽ, വ്യക്തതയോടെ കാണപ്പെടുന്ന ഭാഗത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയെയാണ് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് (DoF) എന്ന വാക്കുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.

ഒരേ ലെൻസ് പല അളവിലുള്ള DoF കൾ തരാറുണ്ട് എന്ന് അറിയാമല്ലോ? DoF റെയ്ഞ്ചുകൾ ഓരോ തരം ലെൻസുകൾക്കും അതാതിന്റെ ഡിസൈൻ അനുസരിച്ച് യാദൃശ്ചികമായി വന്നുഭവിക്കുന്ന ഒന്നല്ല. നിശിതമായ ഗണിത സമവാക്യങ്ങൾക്കനുസരണമായി രൂപപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ് DoF. അതിനാൽ ലെൻസിന്റെ മോഡൽ, ബ്രാന്റ്, വലിപ്പം തുടങ്ങിയവയ്ക്കനുസൃതമായി ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് മാറുകയില്ല. പകരം DoF നിർണ്ണയിക്കുന്ന സമവാക്യങ്ങളിലെ ഘടകങ്ങളായ Hyperfocal distance of the lense, focal length of the lense, distance to focus point, near distance of sharpness, far distance of sharpness, aperture size, circle of confusion എന്നീ ഏഴു കാര്യങ്ങളാണ് DoF ന്റെ വലിപ്പം തീരുമാനിക്കുന്നത്.

ഈ വാക്കുകൾ വായിച്ച് പേടിക്കേണ്ട! ഭാഗ്യവശാൽ, ഇതൊക്കെയും ലെൻസുകൾ ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്ന എഞ്ചിനീയർമാരുടെ അറിവിലേക്കുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാർ എന്ന നിലയിൽ, നമുക്ക് ഇവയെപ്പറ്റിയൊന്നും അറിയേണ്ട കാര്യമില്ല. പകരം, നമ്മുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് ക്രമീകരിക്കുവാൻ ക്യാമറയിൽ എന്തൊക്കെ സെറ്റിംഗ് ചെയ്യണം എന്നതുമാത്രമേ ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫർ അറിയേണ്ടതുള്ളൂ. ആ കാര്യങ്ങളാണ് ഈ അദ്ധ്യായത്തിൽ നാം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് എന്ന വിഷയം അല്പം പരന്നതാകയാൽ ഇതിനെ രണ്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് ഒന്നാം ഭാഗമാണ്; പ്രായോഗികമായി അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളാണ് ഇവിടെ ചർച്ചചെയ്യുന്നത്. രണ്ടാം ഭാഗത്തിൽ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ തിയറി വിശദീകരിക്കാം.

DoF നിർണ്ണയിക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾ:

DoF നെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു പൊതുവായ ധാരണ അത് അപ്പർച്ചറുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതുമാത്രമാണ് - വലിയ അപ്പർച്ചർ സൈസുകൾക്ക് (ചെറിയ അപ്പർച്ചർ നമ്പർ) നേരിയ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ്, ചെറിയ അപ്പർച്ചറുകൾക്ക് വലിയ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ്. എന്നാൽ, ഇത് ഈ തിയറിയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമേ ആകുന്നുള്ളൂ.

ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ വലിപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങൾ നാലു കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്.
(1)ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ദൂരം
(2) ലെൻസിന്റെ അപ്പർച്ചർ
(3) ലെൻസിൽ നിന്നും ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പോയിന്റിലേക്കുള്ള ദൂരം
(4) ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ

ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് ഇവ ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റക്കല്ല ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നത് എന്നതാണ്; പകരം ഇവ നാലും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എങ്ങനെയെന്ന് വിശദമായി ഒന്നു പരിശോധിക്കാം.

കുറിപ്പ്:
ഇനി പറയുന്ന ടേബിളുകളിലെല്ലാം നീളത്തിന്റെ (ദൂരത്തിന്റെ) യൂണിറ്റായി അടി (feet), ഇഞ്ച് തുടങ്ങിയവയാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. നിത്യജീവിതത്തിൽ ഈ യൂണിറ്റുകൾ ഉപയോഗിച്ചു പരിചയമില്ലാത്തവർക്കു വേണ്ടി നമുക്ക് പരിചയമുള്ള ചില വസ്തുക്കളുടെ ഏകദേശ വലിപ്പം കൂടി അവയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഈ ടേബിളുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ DoF വലിപ്പത്തെപ്പറ്റി ഒരു ഏകദേശ ധാരണ ലഭിക്കുവാനായി.

1 ഇഞ്ച്	= 2.54 സെന്റി മീറ്റർ; നമ്മുടെ കൈകളിലെ തള്ളവിരലിനും, ചെറുവിരലിനും ഏകദേശം രണ്ട്-രണ്ടേകാൽ ഇഞ്ച് നീളമുണ്ട് (ഏകദേശം എന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക).
12 ഇഞ്ച്	= 1 ഫീറ്റ് (അടി). ഏകദേശക്കണക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ നമ്മുടെ കാൽ പാദത്തിന്റെ വലിപ്പം (ശരിക്കും ഒരു ആവറേജ് കാൽ‌പ്പാദം ഒരടിയിൽ കുറവേയുള്ളൂ). അല്ലെങ്കിൽ Thump-up പൊസിഷനിൽ ഇരിക്കുന്ന ഇരു കൈമുഷ്ടികളിലേയും തള്ളവിരലുകളുടെ അഗ്രങ്ങൾ ചേർത്തുവയ്ക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആകെ നീളം.
6 അടി	ഏകദേശക്കണക്കിൽ ഒരു ആവറേജ് മനുഷ്യന്റെ നീളം
30 അടി	= 9 മീറ്റർ, ഏകദേശം ഒരു ബസിന്റെ നീളം
0.5 ഫീറ്റ്	= ഒരടിയുടെ പകുതി = 6 ഇഞ്ച് ഏകദേശം നമ്മുടെ കൈപ്പത്തിയുടെ നീളം.
0.1 ഫീറ്റ്	= ഒരടിയുടെ പത്തിലൊന്ന് =1.2 ഇഞ്ച് = ചെറുവിരലിന്റെ പകുതി നീളം

1. ഫോക്കൽ ദൂരം:

ഒരു ഫ്രെയിമിന്റെ DoF നിർണ്ണയിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ ഘടകം ആ ചിത്രം എടുക്കുവാൻ ഉപയോഗിച്ച ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ദൂരം (focal length) ആണ്. ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ലെങ്ത് എന്ന Concept നെപ്പറ്റി വളരെ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരിക്കിടയിൽ ഉണ്ട്. ഒരു ക്യാമറ ലെൻസിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് ലെൻസിൽ നിന്ന് ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വസ്തുവിലേക്കുള്ള ദൂരമോ, ലെൻസ് ഇമേജ് ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്ലെയിനിലേക്കുള്ള ദൂരമോ ഒന്നുമല്ല. ഓരോ തരം ലെൻസുകളുടേയും ഒരു Optical constant ആണ് അത് എന്നു മാത്രം തൽക്കാലം മനസ്സിലാക്കുക. ഒരു ലെൻസിൽ നിന്നും ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരം മാറ്റാതെ വച്ചിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ, ഫോക്കൽ ലെങ്ത് കൂടുംതോറും ആ ലെൻസ് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഇമേജിന്റെ വലിപ്പം കൂടുന്നു. ഫോക്കൽ ലെങ്ത് കുറയും തോറും ആ ലെൻസ് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഇമേജിന്റെ വലിപ്പം കുറയുന്നു. ഈ പ്രത്യേകതകൊണ്ടാണ് ഉയർന്ന ഫോക്കൽ ലെങ്തുകളിൽ നമുക്ക് “സൂം” ചെയ്ത ഇമേജുകൾ കിട്ടുന്നത്. ഇതേപ്പറ്റി കുറേക്കൂടീ വിശദമായി ഈ അദ്ധ്യായത്തിൽ ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ എന്ന ഭാഗത്ത് പറയുന്നുണ്ട്.

ഇന്നത്തെ ഭൂരിഭാഗം ക്യാമറ ലെൻസുകളും ഒരു ഫോക്കൽ ലെങ്ങ്തിൽ മാത്രമല്ല, ഒരു റേഞ്ചിലെ ഫോക്കൽ ലെങ്തുകളിൽ ക്രമീകരിക്കാവുന്ന രീതിയിലാണ് ഉള്ളത് എന്നോർക്കുക. ഉദാഹരണം SLR ക്യാമറകളിൽ: 18-55 mm lense, 70-300 mm lense. ഇതൊക്കെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അവയുടെ ഫോക്കൽ ദൂരങ്ങളുടെ പരിധിയാണ്. പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകളിൽ ഈ രീതിയിലുള്ള സ്കെയിലിനു പകരം, അവയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ലെൻസുകളുടെ ഫോക്കൽ ദൂരങ്ങളുടെ 35 mm Equivalents ആണ് കാണാറുള്ളത്. ഇത് ഒരുപാട് സംശയങ്ങൾ പലർക്കും ഉള്ള ഒരു മേഖലയാണ്. ഇതേപ്പറ്റി വിശദമായി ഇനി വരുവാനുള്ള ‘ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ‘ എന്ന അദ്ധ്യായത്തിൽ പറയാം. ഏതുരീതിയിൽ ഫോക്കൽ ദൂരം സൂചിപ്പിച്ചാലും ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ഓർത്തിരിക്കേണ്ട കാര്യം ഒന്നേയുള്ളൂ.

ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ദൂരം കുറയും‌തോറും ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് വർദ്ധിക്കുന്നു; ഫോക്കൽ ദൂരം കൂടും തോറൂം ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കുറയുന്നു.

മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ലെൻസിൽ നിന്ന് ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരവും ലെൻസിന്റെ അപ്പർച്ചറും മാറ്റാതെ വച്ചിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, 18 mm ഫോക്കൽ ദൂരത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു (വൈഡ് ആംഗിൾ) ലെൻസ് നൽകുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് 200 mm ഫോക്കൽ ദൂരത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ( സൂം ) ലെൻസ് തരുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിനേക്കാൾ വളരെ വലുതായിരിക്കും. ശ്രദ്ധിക്കുക - ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് ലെൻസ് ടൈപ്പിനെയോ മോഡലിനെയോ ആശ്രയിച്ചല്ല ഇരിക്കുന്നത്, ഫോക്കൽ ദൂരത്തെയാണ്.

ഒരു ഉദാഹരണം നോക്കാം. ഒരു ലെൻസിൽ നിന്ന് ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വസ്തുവിലേക്കുള്ള ദൂരം 6 feet ആണെന്നിരിക്കട്ടെ. അപ്പർച്ചർ f/4 എന്ന സെറ്റിംഗിൽ സ്ഥിരമായി വച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും കരുതുക. വിവിധ ഫോക്കൽ ദൂരങ്ങൾ നൽകുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ വ്യാപ്തി എത്രയുണ്ടാവും എന്നു താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ടേബിളിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

ടേബിൾ വായിക്കുമ്പോൾ ഒന്നുരണ്ടുകാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക. ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ദൂരം എന്നതും ലെൻസിൽ നിന്ന് ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വസ്തുവിലേക്കുള്ള ദൂരം എന്നതും രണ്ടും രണ്ടാണ്. തൽക്കാലത്തേക്ക് ഫോക്കൽ ദൂരം എന്നതിനു കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കേണ്ട - ലെൻസിന്റെ ആംഗിൾ ഓഫ് വ്യൂ സെറ്റിംഗ് എന്നുമാത്രം ഓർക്കുക. ടേബിളിൽ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ ഇവയാ‍ണ്. ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ദൂരം, ആ സെറ്റിംഗിൽ DoF ആരംഭിക്കുന്ന പോയിന്റിലേക്കുള്ള ദൂരം (Near), DoF ലെ ക്ലിയറായ ഏറ്റവും അകലെയുള്ള പോയിന്റിലേക്കുള്ള ദൂരം (Far), DoF ന്റെ ആകെ വലിപ്പം, DoF ന്റെ എത്ര ശതമാനം ഭാഗം ഓബ്ജക്റ്റിന്റെ മുമ്പിലാണ്, എത്ര ശതമാനം ഭാഗം ഓബ്ജക്റ്റിന്റെ പുറകിലാണ് എന്നീ വിവരങ്ങളാണ് ഈ ടേബിളിൽ ഉള്ളത്. Near end, Far end ദൂരങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വരുന്ന ഏരിയയുടെ വലിപ്പമാണ് DoF ന്റെ ആകെ വലിപ്പം എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

അപ്പർച്ചർ f/4, ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരം 6 ഫീറ്റ് (മാറ്റമില്ല)
ഫോക്കൽ ലെങ്തുകൾ	Near	Far	DoF വലിപ്പം	% ഓബ്ജക്റ്റിനു മുമ്പിലേക്ക്	% ഓബ്ജക്റ്റിനു പിന്നിലേക്ക്
18 mm	4.21 ft	10.4 ft	6.22 ft	29%	71%
50 mm	5.69 ft	6.34 ft	0.65 ft	47%	53%
100 mm	5.92 ft	6.08 ft	0.16 ft	49%	51%
200 mm	5.98 ft	6.02 ft	0.04 ft	50%	50%
300 mm	5.99 ft	6.01 ft	0.02 ft	50%	50%

ടേബിളിലെ വിവരങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ഫോക്കൽ ലെങ്ത് വർദ്ധിക്കും തോറും DoF ന്റെ വലിപ്പം കുറഞ്ഞുവരുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ. ആറടി അകലത്തിൽ ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഒരു വസ്തുവിനു ചുറ്റും, 18 mm വൈഡ് ആംഗിൾ ലെൻസ് ആറര അടിയോളം വലിയ DoF തരുമ്പോൾ 100 mm ഫോക്കൽ ലെങ്തിനു മുകളിലേക്ക് ഉള്ള സൂം ലെൻസുകളിൽ ലഭിക്കുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് വെറും രണ്ടിഞ്ച് നമ്മുടെ ചെറുവിരലിനോളം വലിപ്പത്തിൽ വളരെ ചെറിയ ഒരു ഏരിയ മാത്രമാണെന്ന് കണ്ടല്ലോ? 100 mm ലെൻസ് ഉപയോഗിച്ച് ആറടി അകലെ നിൽക്കുന്ന ഒരാളുടെ മുഖം ക്ലോസ് അപ്പ് ആയി എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ എപ്രകാരമായിരിക്കും ചിത്രം ലഭിക്കുക എന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ. ആളുടെ മൂക്കും ചെവിയും ഫോക്കസിൽ ലഭിക്കുമോ? ഇതേ ചിത്രം 50 mm ലെൻസ് ഉപയോഗിച്ച് എടുത്താലോ?

2. അപ്പർച്ചർ സൈസ്:

DoF ന്റെ വലിപ്പം തീരുമാനിക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ ഘടകം ചിത്രം എടുക്കുവാനായി ലെൻസിൽ ഉപയോഗിച്ച അപ്പർച്ചറിന്റെ വലിപ്പമാണ്.

അപ്പർച്ചറിന്റെ വലിപ്പം കൂടും‌തോറും (അതായത് ചെറിയ അപർച്ചർ നമ്പർ) ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കുറയുന്നു. അപ്പർച്ചറിന്റെ വലിപ്പം കുറയുംതോറും (വലിയ അപ്പർച്ചർ നമ്പർ), ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് വർദ്ധിക്കുന്നു.

താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ടേബിളിൽ, ലെൻസിൽ നിന്ന് വസ്തുവിലേക്കുള്ള ദൂരം 6 അടി എന്ന് സ്ഥിരമായി വച്ചിരിക്കുന്നു. ഫോക്കൽ ദൂരം 50 mm എന്നതും മാറ്റമില്ലാതെ വച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പർച്ചർ സൈസ് മാറ്റുന്നതിനനുസരിച്ച് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ വ്യാപ്തിയിൽ വരുന്ന മാറ്റങ്ങൾ നോക്കൂ.

ഫോക്കൽ ലെങ്ത് 50mm, ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരം 6 അടി (മാറ്റമില്ല)
അപ്പർച്ചറുകൾ	Near	Far	DoF വലിപ്പം	% ഓബ്ജക്റ്റിനു മുമ്പിലേക്ക്	% ഓബ്ജക്റ്റിനു പിന്നിലേക്ക്
f/2	5.84 ft	6.17 ft	0.32 ft	49%	51%
f/4	5.69 ft	6.34 ft	0.65 ft	47%	53%
f/5.6	5.57 ft	6.50 ft	0.92 ft	46%	54%
f/8	5.41 ft	6.73 ft	1.31 ft	45%	55%
f/11	5.20 ft	7.08 ft	1.88 ft	42%	58%
f/32	4.19 ft	10.60 ft	6.39 ft	28%	72%

ഒന്നുരണ്ടു കാര്യങ്ങൾ ഈ ടേബിളിൽ ശ്രദ്ധിക്കുവാനുണ്ട്. f /5.6 നു മുകളിലേക്ക് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് വർദ്ധിക്കുന്നതായി കണ്ടുവല്ലോ? ആ വർദ്ധനവ് എവിടേക്കാണെന്നുകൂടി നോക്കൂ. ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വസ്തുവിന്റെ പിന്നിലേക്കാണ് കൂടുതൽ ഭാഗങ്ങൾ ക്ലിയറായി വരുന്നത് (DoF ശതമാനം നോക്കുക). ഇലകളുടെ തൊട്ടുമുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു പൂവിന്റെ ക്ലോസ് അപ്പ് എടുക്കുവാൻ 50 mm ലെൻസിൽ ഈ അപ്പർച്ചർ സൈസ് അനുയോജ്യമാണോ? അല്ലെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട്? ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. ഏത് അപ്പർച്ചർ ആവും ഇവിടെ അനുയോജ്യം? ഇതേ പൂവിനെ 100 mm ലെൻസിന്റെ f/4 ൽ എടുത്താലോ? ആദ്യപോയിന്റിലെ ടേബിൾ നോക്കി ഉത്തരം പറയൂ. അതൊരു ചെമ്പരുത്തി പൂവാണെങ്കിൽ ഇതളും മുമ്പോട്ട് നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന പരാഗതന്തുക്കളും ഒരു പോലെ ഫോക്കസിലാക്കുവാൻ 100 mm ൽ f/4 മതിയാവുമോ?

50mm പ്രൈം ലെൻസിന്റെ f/1.8 എന്ന അപ്പർച്ചർ നൽകുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് എത്ര ചെറുതാണെന്നു കാണിക്കുവാൻ ഒരു ഉദാഹരണം. ചിത്രം ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് വലുതാക്കി നോക്കുക. ചിത്രത്തിലെ ടേപ്പ് മെഷറിൽ 27 ഇഞ്ച് എന്നെഴുതിയിരിക്കുന്ന പോയിന്റിലാണ് ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ലെൻസിൽനിന്നും 27 ഇഞ്ച് അകലെയാണ് ഈ പോയിന്റ് ഫോട്ടോയെടുക്കുമ്പോൾ സെറ്റ് ചെയ്തത്. അതേ പൊസിഷനിൽ ക്യാമറ വച്ചുകൊണ്ട്, അപ്പർച്ചർ f/6.3 എന്നു മാറ്റിയപ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന DoF അതിനു താഴെയുള്ള ചിത്രത്തിലുണ്ട്.

3. ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരം:

ക്യാമറയിൽ നിന്ന് ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പോയിന്റിലേക്കുള്ള ദൂരമാണ് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മൂന്നാമത്തെ ഘടകം.

ലെൻസിൽ നിന്ന് ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വസ്തുവിലേക്കുള്ള ദൂരം കൂടും‌തോറും ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ വലിപ്പം വർദ്ധിക്കുന്നു.

താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ടേബിളിൽ ഫോക്കൽ ലെങ്ത് 50mm ലും അപ്പർച്ചർ f/4 ലും സ്ഥിരമായി നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പോയിന്റിലേക്കുള്ള അകലമാണ് ഇവിടെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നത്. DoF ലെ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ.

അപ്പർച്ചർ f/4 ഫോക്കൽ ലെങ്ത് 50 mm (മാറ്റമില്ല)
ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരം	Near	Far	DoF വലിപ്പം	% ഓബ്ജക്റ്റിനു മുന്നിലേക്ക്	% ഓബ്ജക്റ്റിനു പിന്നിലേക്ക്
5 feet	4.79 ft	5.23 ft	0.45 ft	48%	52%
10 feet	9.16 ft	11 ft	1.84 ft	45%	55%
20 feet	16.90 ft	24.5 ft	7.61 ft	41%	59%
40 feet	29.2 ft	63.4 ft	34.2 ft	32%	68%
100 feet	51.9 ft	1334.6 ft	1282.7 ft	4%	96%
110 feet	54.5 ft	infinity	infinite	---	----

100 അടി അകലെ ഫോക്കസ് ചെയ്യുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് നോക്കൂ. 1282 അടി, അതായത് ഏകദേശം 380 മീറ്റർ ! അത്രയും വലിയ DoF ന്റെ വെറും 4% ദൂരം മാത്രമേ ഫോക്കസ് പോയിന്റിനും ക്യാമറയ്ക്കും ഇടയിലുള്ളൂ. ബാക്കിമുഴുവൻ പുറകിലേക്കാണ് 96%. ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ദൂരം 110 അടി അകലെയാവുമ്പോൾ എന്താണു സംഭവിക്കുന്നതെന്നു നോക്കൂ. ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിനു പുറകിലേക്കുള്ള ദൂരം infinity (അനന്തത) വരെ എത്തുന്നു. ഇപ്രകാരം DoF ന്റെ പിന്നറ്റം അനന്തതവരെ നീളുന്ന രീതിയിൽ ഫോക്കസ് ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും അടുത്ത ഒരു പോയിന്റ് എല്ലാ ലെൻസുകൾക്കും, ഓരോ അപ്പർച്ചറിലും ഉണ്ടാവും. ഈ പോയിന്റിനെ ഹൈപ്പർഫോക്കൽ ലെങ്ത് (Hyperfocal length) എന്നുവിളിക്കുന്നു. ഇതിനെപ്പറ്റി അല്പം കൂടി വിശദമായി പിന്നാലെ ചർച്ചചെയ്യാം.

ചോദ്യം: ഒരു വലിയ ലാന്റ്സ്കേപ്പ് സീൻ. പച്ചനെൽച്ചെടികൾ നിറഞ്ഞ ഒരു വിശാലമായ പാടശേഖരമാണെന്നിരിക്കട്ടെ. മുകളിൽ, അവസാനം പറഞ്ഞ ലെൻസ് സെറ്റിംഗുകളാണു നിങ്ങളുടെ ക്യാമറയിലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ എവിടെ ഫോക്കസ് ചെയ്യും? നൂറടി അകലെയുള്ള ഒരു പോയിന്റിലോ? അതോ അതിനും കുറച്ചപ്പുറത്തോ? ഈ സീനിൽ ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ടിൽ കുറേ അകലെയായി ഒരു മലയുണ്ട് എന്നുകരുതുക. അവിടെ നിങ്ങൾ ഫോക്കസ് പോയിന്റ് തെരഞ്ഞെടുക്കുമോ? ഇല്ലെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട്?

4. ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ:

യഥാർത്ഥത്തിൽ ക്യാമറയിൽ നിന്ന് ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വസ്തുവിലേക്കുള്ള ദൂരത്തെയും, ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ദൂരത്തേയും ആശ്രയിച്ചാണ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ എന്നാലെന്താണെന്നും അത് ക്യാമറയുടെ സെൻസറിന്റെ ക്രോപ് ഫാക്റ്റർ, ഒരു ക്യാമറയിലെ ലെൻസിന്റെ വലിപ്പം എന്നിവയ്ക്കനുസരിച്ച് എങ്ങനെ മാറുന്നു എന്നതും ഒരു പ്രത്യേക അദ്ധ്യായത്തിൽ ചർച്ചചെയ്യേണ്ടത്ര വലിയ വിഷയമാണ്. അതിനാൽ അത് അടുത്ത ഒരു അദ്ധ്യായത്തിലേക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കുന്നു.

ലളിതമായി ഒരല്പം ഇവിടെ പറയാം. ഒരു വസ്തുവിന്റെ യഥാർത്ഥ വലിപ്പവും ഒരു ലെൻസ് ഉണ്ടാക്കുന്ന അതിന്റെ പ്രതിബിംബത്തിന്റെ വലിപ്പവും തമ്മിലുള്ള ഒരു അനുപാതമാണ് ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ. ഒരു ലെൻസുണ്ടാക്കുന്ന പ്രതിബിംബത്തിന്റെ വലിപ്പം അതിന്റെ ഫോക്കൽ ലെങ്തിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു - ഒരു നിശ്ചിത ദൂരത്തിലിരിക്കുന്ന ഒരു വസ്തുവിന്റെ പ്രതിബിംബം വ്യത്യസ്ത ലെൻസുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുവെന്നിരിക്കട്ടെ. വലിയ ഫോക്കൽ ലെങ്തു ഉള്ള ലെൻസ് വലിയ ഇമേജും, ചെറിയ ഫോക്കൽ ലെങ്ത് ഉള്ള ലെൻസ് ചെറിയ ഇമേജും ആയിരിക്കും ഉണ്ടാക്കുക. 50 mm ഫോക്കൽ ലെങ്ത് ഉള്ള ലെൻസുണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ ഇരട്ടി വലിപ്പമുള്ള പ്രതിബിംബമാവും 100 mm ലെൻസ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, സൂം ലെൻസുകൾ എങ്ങനെയാണ് ദൂരെയുള്ള വസ്തുക്കളെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത്?

താഴെയുള്ള ചിത്രം നോക്കൂ. ഒരു പാർക്കിന്റെ ചിത്രമാണത് (ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് വലുതാക്കി കാണുക). നീല നിറത്തിലെ ചതുരം ക്യാമറയുടെ സെൻസറിനെ കുറിക്കുന്നു. സെൻസറിൽ വീഴുന്ന പ്രതിബിംബം തന്നെയാണ് നാം വ്യൂഫൈന്ററിലും കാണുന്നത്. 28 mm എന്ന ഫോക്കൽ ലെങ്തിൽ (വൈഡ് ആംഗിൾ) ലെൻസുണ്ടാക്കുന്ന ചെറിയ പ്രതിബിംബം കൃത്യമായും സെൻസറിന്റെ ഏരിയയ്ക്കുള്ളിൽ വീഴാനുള്ള വലിപ്പമേയുള്ളൂ. അതിനാൽ വളരെ വിശാലമായ പുൽത്തകിടിയും ചുറ്റുപാടും നാം ഫോട്ടോയിലും വ്യൂ ഫൈന്ററിലും കാണുന്നു. അതേ സ്ഥലത്തിന്റെ പ്രതിബിംബം 280 mm ഫോക്കൽ ലെങ്തിൽ (സൂം ഇൻ) ലെൻസ് ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ വളരെ വലുതായാണ് രൂപപ്പെടുന്നത് (ചാരനിറത്തിൽ കാണിച്ചിരിക്കുന്ന ഭാഗം). ഈ പ്രതിബിംബത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള, സെൻസറിനുള്ളിൽ വീഴുന്ന ഭാഗം മാത്രമേ നാം വ്യൂ ഫൈന്ററിലും ചിത്രത്തിലും കാണുന്നുള്ളൂ, അതിനാൽ ആ ഏരിയ വലുതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നു.

പ്രായോഗികമായി പറഞ്ഞാൽ, സൂം ഇൻ ചെയ്യുന്നതിനു പകരം ലെൻസിനെ 28mm ഫോക്കൽ ലെങ്തിൽ വച്ചുകൊണ്ട് ചിത്രത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള മൂന്നു ചെടികളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു പോയാലും ഒരു പ്രത്യേക ദൂരത്തിലെത്തുമ്പോൾ വലതുവശത്തുള്ള അതേ ഫ്രെയിം ലഭിക്കും എന്നറിയാമല്ലോ. അവിടെ എന്താണു സംഭവിച്ചത് എന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ. ആദ്യ ചിത്രം എടുക്കുമ്പോൾ ചെടികളിൽ നിന്നും നാം നൂറുമീറ്റർ അകലെ ആയിരുന്നുവെന്നിരിക്കട്ടെ. ലെൻസ് അതേ ഫോക്കൽ ലെങ്തിൽ വച്ചുകൊണ്ട് മുമ്പോട്ട് നടന്നുവന്ന് 20 മീറ്റർ അകലെ എത്തുമ്പോൾ വലതുവശത്തെ ഫ്രെയിം ലഭിക്കുന്നു എന്നും കരുതുക. 28mm ലെൻസ് നൂറുമീറ്റർ അകലെ വച്ചുണ്ടാക്കുന്ന ചെടികളുടെ പ്രതിബിംബം, അതേ ലെൻസ് ഇരുപതുമീറ്റർ അകലെവച്ചുണ്ടാക്കുന്ന പ്രതിബിംബത്തേക്കാൾ ചെറുതാണ്. ശരിയല്ലേ? അപ്പോൾ മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ എന്നത് ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ദൂരത്തെ മാത്രമല്ല, ലെൻസിൽ നിന്ന് ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള അകലത്തേയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലായല്ലോ. വിശദമായി രണ്ടദ്ധ്യായങ്ങൾക്കു ശേഷം പഠിക്കാം.

മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ, നമുക്ക് നമ്മുടെ വിഷയത്തിലേക്ക് തിരികെയെത്താം. ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷനും ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമെന്താണ്?

മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ കൂട്ടിയാൽ കുറഞ്ഞ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ്, മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ കുറച്ചാൽ കൂടിയ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ്. നടന്നുപോയാലും, സൂം ലെൻസ് ഉപയോഗിച്ചാലും ഒരുപോലെ ബാധകം.

താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ടേബിൾ നോക്കൂ. ഈ ഉദാഹരണത്തിൽ ലെൻസിന്റെ അപ്പർച്ചർ f/4 എന്ന് സ്ഥിരമായി വച്ചിരിക്കുന്നു. ലെൻസിൽ നിന്ന് വസ്തുവിലേക്കുള്ള ദൂരവും സ്ഥിരമാണ് 100 അടി ദൂരം. ഈ വസ്തുവിനെ ഒരു സൂം ലെൻസ് ഉപയോഗിച്ച് സൂം ഇൻ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ വസ്തുവിനു ചുറ്റുമുള്ള ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ വ്യാപ്തിയിൽ വരുന്ന വ്യത്യാസമാണ് ഇവിടെ കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്. 200 mm എന്ന ഫോക്കൽ ലെങ്തിൽ ലെൻസ് ഇരിക്കുമ്പോൾ 11.5 അടിയുണ്ടായിരുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ്, 350 mm എന്ന ഫോക്കൽ ലെങ്തിലെത്തുമ്പോൾ വെറും 3.74 അടിയായി ചുരുങ്ങുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ.

അപ്പർച്ചർ f/4, ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരം 100 ഫീറ്റ് (മാറ്റമില്ല)
Zoom (focal distance)	Near	Far	DoF വലിപ്പം	% ഓബ്ജക്റ്റിനു മുന്നിലേക്ക്	% ഓബ്ജക്റ്റിനു പിന്നിലേക്ക്
200 mm	94.6 ft	106.1 ft	11.5 ft	47%	53%
250 mm	96.5 ft	103.8 ft	7.36 ft	48%	52%
300 mm	97.5 ft	102.6 ft	5.1 ft	49%	51%
350 mm	98.2 ft	101.9 ft	3.74 ft	49%	51%

അടുത്ത ടേബിൾ ഇതുവരെ പറഞ്ഞവയിൽ നിന്ന് അല്പം വ്യത്യസ്തമാണ്. ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ലെങ്ത് ഓരോ നിരയിലും മുൻ‌നിരയിലുണ്ടായിരുന്നതിന്റെ ഇരട്ടിയാക്കി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം ലെൻസിൽ നിന്ന് ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരവും ഇരട്ടിയാക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്നു മനസ്സിലായോ? എല്ലാ സെറ്റിംഗുകളിലും ലഭിക്കുന്ന ഇമേജ് സൈസ് ഒന്നുതന്നെ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ വലിപ്പം മാറാതെ നിൽക്കുന്നതു കണ്ടുവോ !! f/4 എന്ന അപ്പർച്ചർ അതിന്റെ പകുതിയാക്കിക്കുറച്ചിരിക്കുന്നു (f/8) ടേബിളിന്റെ അവസാനത്തെ കോളത്തിൽ. ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ വലിപ്പത്തിനെന്തു സംഭവിക്കുന്നു എന്നു നോക്കൂ. അത് f/4 ൽ ഉണ്ടായിരുന്ന DoF ന്റെ ഇരട്ടിയായി പക്ഷേ, സൂം വർദ്ധിക്കുംതോറും അതും സ്ഥിരമായി നിൽക്കുന്നു എന്നു കണ്ടല്ലോ.

Focal length	Distance to object	DoF @ f/4	DoF @ f/8
50 mm	5 feet	0.45 feet	0.95 feet
100 mm	10 feet	0.45 feet	0.95 feet
200 mm	20 feet	0.45 feet	0.95 feet
400 mm	40 feet	0.45 feet	0.95 feet

ചുരുക്കത്തിൽ, ഒരേ ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷനിൽ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് ഒരേ വലിപ്പത്തിൽ തന്നെ. മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ എന്നത് ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ദൂരവുമായും, ലെൻസിൽ നിന്ന് ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരവുമായും നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിനു നിർണ്ണയിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ രണ്ടെണ്ണമായി ചുരുക്കാം - അപ്പർച്ചറും, ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷനും.

ചില ചോദ്യങ്ങൾ : പോർട്രെയ്റ്റുകൾ എടുക്കുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാർ പ്രൈം ലെൻസുകൾ മാറ്റിയിട്ട് സൂം ലെൻസുകൾ ഉപയോഗിക്കുവാൻ താല്പര്യപ്പെടുന്നത്? സൂം ലെൻസുകൾ ഉപയോഗിച്ചാൽ മാത്രമേ വളരെ കുറഞ്ഞ DoF ലഭിക്കുകയുള്ളൂ എന്നുണ്ടോ? ഒരു 50 mm ലെൻസ് ഉപയോഗിച്ച് കൊണ്ട് വളരെ കുറഞ്ഞ DoF ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുവാൻ എന്തുചെയ്യണം? പല എൻ‌ട്രി ലെവൽ സൂം ലെൻസുകളുടെയും അപ്പർച്ചറുകൾ f/4 ൽ ആണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. 50mm പ്രൈം ലെൻസുകളിൽ 1.8 വരെ പോകാം. ഇതുകൊണ്ടുള്ള ഗുണം DoF context ൽ എന്താണ്? ക്ലോസ് അപ് ചിത്രങ്ങളിൽ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കുറവായി കാണപ്പെടുന്നതെന്തുകൊണ്ട്?

താഴെയുള്ള രണ്ടു ചെമ്പരുത്തി ചിത്രങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് 55 mm ലെൻസ് ഉപയോഗിച്ചും രണ്ടാമത്തേത് 300 mm സൂം ലെൻസ് ഉപയോഗിച്ചും എടുത്തതാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് രണ്ടാമത്തെ ചിത്രത്തിന്റെ DoF കുറവായി തോന്നുന്നത്?

ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കാൽക്കുലേറ്റർ:

വളരെ എളുപ്പത്തിൽ വിവിധ ലെൻസ് സെറ്റിംഗുകളിലെ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കണക്കാക്കുവാനായി ഇന്റർനെറ്റിൽ ഓൺ‌ലൈൻ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കാൽക്കുലേറ്ററുകൾ ലഭ്യമാണ്. അവയിൽ വളരെ പ്രയോജനപ്രദമായി തോന്നിയ ഒരു സൈറ്റാണ് DOF Master. ആ സൈറ്റിന്റെ ലിങ്ക് ഇവിടെയുണ്ട്. ഇടതു വശത്തായുള്ള ഫീൽഡിൽ ആദ്യം നിങ്ങളുടെ ക്യാമറയുടെ മോഡൽ സെലക്റ്റ് ചെയ്യുക (ലിസ്റ്റിൽ ഇല്ലെങ്കിൽ ഏറ്റവും അടുത്ത മോഡൽ തെരഞ്ഞെടുക്കൂ). രണ്ടാമത്തെ ഫീൽഡിൽ അപ്പർച്ചറും, മൂന്നാമത്തെ ഫീൽഡിൽ ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരവും തെരഞ്ഞെടുത്തിട്ട് കാൽക്കുലേറ്റ് എന്ന ബട്ടൺ അമർത്താം. ദൂരത്തിന്റെ യൂണിറ്റായി നിങ്ങളുടെ സൌകര്യം പോലെ ഫീറ്റ്, മീറ്റർ, സെന്റിമീറ്റർ ഏതും തെരഞ്ഞെടുക്കാം. ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് റെഡി!

ഈ സൈറ്റിൽ തന്നെ സൌജന്യമായി ഡൌൺ‌ലോഡ് ചെയ്യാവുന്ന ഒരു ഓഫ് ലൈൻ കാൽക്കുലേറ്ററിന്റെ ലിങ്കും കാണാം. അത് ഡൌൺലോഡ് ചെയ്ത് നിങ്ങളുടെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്താൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ലെൻസുകളുടെ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് റേഞ്ചുകൾ മനസ്സിലാക്കുവാൻ സാധിക്കും. ഓഫ് ലൈൻ കാൽക്കുലേറ്ററിനേക്കാൾ കൂടുതൽ നല്ലതായി തോന്നുന്നത് ഓൺ‌ലൈൻ കാൽക്കുലേറ്റർ ആണ്. അതുപയോഗിച്ച് നിങ്ങൾ തന്നെ വിവധ സെറ്റിങ്ങുകളിൽ ലഭിക്കുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കണക്കാക്കി നോക്കുക. നിങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ലെൻസുകളുടെ റേഞ്ച് തന്നെ പരിശോധിക്കുന്നതാവും കൂടുതൽ നല്ലത് - കാരണം പ്രായോഗികമായി ആ ലെൻസ് ആണല്ലോ നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കുക.

ഇവകൂടാതെ ഒരു ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് ചാർട്ടും (പ്രിന്റു ചെയ്ത് കൈയ്യിൽ സൂക്ഷിക്കാവുന്നത്) ഈ സൈറ്റിൽ ലഭ്യമാണ്.

ഹൈപ്പർ ഫോക്കൽ ഡിസ്റ്റൻസ്:

താഴെയുള്ള ടേബിൾ നോക്കൂ. ഒരു 50 mm ലെൻസ് അപ്പർച്ചർ സൈസുകൾ മാത്രം മാറ്റിക്കൊണ്ട് മുമ്പിലുള്ള ഒരു പോയിന്റിലേക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്യുകയാണ്. ഓരോ അപ്പർച്ചർ സൈസിലും ഒരടി അകലം വീതം വ്യത്യാസമുള്ള രണ്ടു പ്രത്യേക ദൂരങ്ങളിൽ ഫോക്കസ് ചെയ്യുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് ആണ് ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്. അതിലൊന്നിൽ (Far end of DoF) വച്ച് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ പിന്നാമ്പുറം അനന്തതയിലേക്ക് നീളുന്നു. മാത്രവുമല്ല, ഫോർഗ്രൌണ്ടിൽ ഷാർപ്പല്ലാതെ ലഭിക്കുന്ന ഭാഗത്തിന്റെ ദൂരവും വളരെ കുറയുന്നു. ഫലമോ? ഫോർഗ്രൌണ്ട് മുതൽ ഇൻഫിനിറ്റി വരെ നീളുന്ന വിശാലമായ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് !

	Focused at	Near end of DoF	Far end of DoF	DoF വലിപ്പം
f 5.6	75 feet	37.9 ft	3875.9 ft	3838 ft
f 5.6	76 feet	38.1 ft	Infinity	Infinite
f 8	53 feet	26. ft	2541.7 ft	2514.9 ft
f 8	54 feet	27 ft	Infinity	Infinite
f 11	38 feet	19.1 ft	4525.9 ft	4506.9 ft
f 11	39 feet	19.3 ft	Infinity	Infinite
f 16	27 feet	13.5 ft	5036.7 ft	5023.2 ft
f 16	28 feet	13.8 ft	Infinity	Infinite

ഇപ്രകാരം, ഓരോ ലെൻസിനും, ഒരു പ്രത്യേക അപ്പർച്ചർ സെറ്റിംഗിൽ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിനു പരമാവാധി വ്യാപ്തി കൈവരുത്താവുന്ന രീതിയിൽ അതിനെ ഫോക്കസ് ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ഒരു ദൂരം, ക്യാമറയ്ക്കുമുന്നിൽ ഉണ്ടാവും. ഈ അകലത്തെയാണ് ഹൈപ്പർഫോക്കൽ ഡിസ്റ്റൻസ് (hyperfocal distance) എന്നുവിളിക്കുന്നത്. മുകളിലെ ടേബിളിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന ഉദാഹരണത്തിൽ 50 mm ക്യാമറ ലെൻസ് 5.6 എന്ന അപ്പർച്ചറിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ 76 അടിയിലും കൂടുതലായ ഒരു പോയിന്റിൽ ഫോക്കസ് ചെയ്താൽ, ക്യാമറയിൽ നിന്ന് 38 അടി ദൂരം മുതൽ അങ്ങ് അനന്തത വരെ നീളുന്ന ഒരു മേഖലമുഴുവൻ നല്ല ഷാർപ്പായി ഫോട്ടോ ലഭിക്കും എന്നുകാണാമല്ലോ?

ഹൈപ്പർ ഫോക്കൽ ഡിസ്റ്റൻസ് എന്ന കൺസെപ്റ്റ് ഏറ്റവും ഗുണം ചെയ്യുന്നത് വൈഡ് ആംഗിൾ ഫോട്ടോകളിലാണ് (50mm നു താഴെയുള്ള ആംഗിളുകൾ). കാരണം, ഫോക്കല്‍ ലെങ്ങ്തുകള്‍ കൂടുതലായ ലെന്‍സുകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് മാക്സിമം DOF ലഭിക്കത്തക്കവിധം ഫോക്കസ്‌ ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും അടുത്ത പോയിന്റുകളും ഒരു വൈഡ്‌ ആംഗിള്‍ ലെന്സിനെ അപേക്ഷിച്ച് അകലെ ആയിരിക്കുമല്ലോ? അതുകൊണ്ട് തന്നെ Extreme സൂം ലെൻസുകൾ ഉപയോഗിച്ച് എടുക്കുന്ന ഫ്രെയിമുകളിൽ ഈ കൺസെപ്റ്റ് കൊണ്ട് വലിയ പ്രയോജനമില്ല. ഉദാഹരണത്തിന് 200 mm, 300 mm എന്നീ ഫോക്കൽ ലെങ്തുകളിൽ ഒരു സൂം ലെൻസ് നൽകുന്ന ഹൈപ്പർ ഫോക്കൽ ലെങ്തുകൾ നോക്കൂ. അപ്പർച്ചർ സൈസ് കുറയ്ക്കുമ്പോൾ ഹൈപ്പർ ഫോക്കൽ ലെങ്തിനു എന്തു സംഭവിക്കുന്നു എന്നും ശ്രദ്ധിക്കുക. ഹൈപ്പര്‍ ഫോക്കല്‍ ഡിസ്ടന്‍സ് കുറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും ഒരു വൈഡ്‌ ആംഗിള്‍ ലെന്‍സിനോളം പോരാ എന്ന് മനസ്സിലായല്ലോ?

ഫോക്കൽ ലെങ്ത് / അപ്പർച്ചർ	Hyperfocal distance
200 mm @ f/5.6	1221.7 feet
200 mm @ f/8	864.0 feet
200 mm @ f/22	305.9 feet
300 mm @ f/5.6	2748.2 feet
300 mm @ f/8	1943.6 feet
300 mm @ f/22	687.8 feet

ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കാൽക്കുലേറ്റർ ഉപയോഗിച്ച് നിങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ലെൻസുകളുടെ വിവിധ ഫോക്കൽ ലെങ്തുകളിലും അപ്പർച്ചറിലും ഉള്ള ഹൈപ്പർ ഫോക്കൽ ഡിസ്റ്റൻസ് കണ്ടുപിടിക്കൂ.

ഷാർപ്പ് ലാന്റ്സ്കേപ്പ് ചിത്രം : ഒരു ടിപ്പ്:

ലാന്റ്‌സ്കേപ്പ് ഫോട്ടോഗ്രാഫി ചെയ്യുമ്പോൾ വളരെയധികം പ്രയോജനകരമായ ഒരു കാര്യമാണിത്. നിങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ലെൻസിന്റെ 50 mm നു താഴെയുള്ള ഫോക്കൽ ലെങ്തുകളിലെ ഹൈപ്പർ ഫോക്കൽ ഡിസ്റ്റൻസ്, വിവിധ അപ്പർച്ചറുകളിൽ, ഓൺ‌ലൈൻ DoF കാൽക്കുലേറ്റർ ഉപയോഗിച്ച് കണ്ടുപിടിക്കൂ. ഇത് മനസ്സിലുണ്ടാവണം. ഫോട്ടോയെടുക്കേണ്ട സീനിൽ ഹൈപ്പർ ഫോക്കൽ പോയിന്റ് ഏകദേശം എവിടെയാണെന്നു കണ്ടുപിടിക്കുവാൻ ഒരു എളുപ്പവഴിയുണ്ട്. നിങ്ങൾ ഒരു ലാന്റ്സ്കേപ്പ് ഫോട്ടോയെടുക്കുവാൻ തുടങ്ങുന്നു എന്നിരിക്കട്ടെ. ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു അപ്പർച്ചർ സെറ്റ് ചെയ്യൂ. കുറഞ്ഞ അപ്പർച്ചർ ആയിപ്പോയാൽ DoF കുറയുമോ എന്നൊന്നും ആശങ്കവേണ്ട. എങ്കിലും f/4 നു മുകളിലേക്ക് സെറ്റ് ചെയ്താൽ മതിയാവും. ഇനി ഫോട്ടോയെടുക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന സീനിന്റെ ഏകദേശം മൂന്നിലൊന്നുഭാഗം ഉള്ളിലേക്ക് മാറി (നിങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തുനിന്നും), നിലത്ത് ഫോക്കസ് ചെയ്യൂ. ഇനി ഫോക്കസ് ലോക്ക് ചെയ്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ഫ്രെയിം റീക്കമ്പോസ് ചെയ്യുക. ഫോക്കസ് ലോക്ക് ചെയ്യുവാനായി വലിയ ചിട്ടവട്ടങ്ങളൊന്നുമില്ല. സാധാരണ എല്ലാ ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറകളിലും ഷട്ടർ റിലീസ് ബട്ടൺ പകുതി അമർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നാൽ ഫോക്കസ് ലോക്കാവും. ഇനി ചിത്രമെടുത്തോളൂ. ക്യാമറയിൽ നിന്ന് ഏതാനും മീറ്റർ അകലം മുതൽ അങ്ങനന്തതവരെ നീളുന്ന ഷാർപ്പായ ഒരു ഇമേജ് കിട്ടും! പരീക്ഷിച്ചു നോക്കിയിട്ട് ചിത്രം പബ്ലിഷ് ചെയ്യണം എല്ലാവരും.

ഒരു ചോദ്യം കൂടി ചോദിക്കട്ടേ? ചെറിയ അപ്പർച്ചർ സുഷിരങ്ങൾ (വലിയ f number) മാത്രമേ ഷാർപ്പായ ചിത്രങ്ങൾ നൽകുകയുള്ളോ? അല്ലെങ്കിൽ, ഏതു സാഹചര്യത്തിൽ വലിയ അപ്പർച്ചർ ഉപയോഗിച്ചും ഷാർപ്പായ ചിത്രങ്ങളെടുക്കാം?

സംഗ്രഹം:

ക്യാമറ ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പോയിന്റിന് മുമ്പിലും പുറകിലുമായി ഒരു നിശ്ചിത വിസ്തൃതിയിലുള്ള ഭാഗങ്ങൾകൂടി ‘ഷാർപ്പായി’ കാണപ്പെടും. ഈ ഭാഗത്തെയാണ് ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് എന്നു വിളിക്കുന്നത്
ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് പ്രധാനമായും നാലു കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. (1) ലെൻസിന്റെ അപ്പർച്ചർ (2) ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ദൂരം (3) ലെൻസിൽ നിന്നും ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വസ്തുവിലേക്കുള്ള ദൂരം (4) ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ. ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ എന്നത് ലെൻസിന്റെ ഫോക്കൽ ലെങ്തിനേയും, ലെൻസിൽ നിന്ന് ഓബ്ജക്റ്റിലേക്കുള്ള ദൂരത്തേയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
വലിയ അപ്പർച്ചർ സുഷിരങ്ങൾ ലെൻസിനോട് വളരെ അടുത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് നേരിയതായിരിക്കും.
അപ്പർച്ചർ സൈസ് കൂട്ടുമ്പോഴും, ഇമേജ് മാഗ്നിഫിക്കേഷൻ വർദ്ധിപ്പിക്കുമ്പോഴും ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ് കുറയുന്നു.
ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിസ്തൃതി ലഭിക്കത്തക്കവിധം - ഫോർഗ്രൌണ്ടിലും ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ടിലും - ഒരു ലെൻസിനെ ഫോക്കസ് ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ അകലത്തെ, ആ ലെൻസിന്റെ, അപ്പോഴുള്ള അപ്പർച്ചർ സെറ്റിംഗിലെ ഹൈപ്പർ ഫോക്കൽ ഡിസ്റ്റൻസ് എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡിന്റെ തുടർന്നുള്ള ചർച്ചകൾ അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.

Camera, Canon, Nikon, Fujifilm, Olympus, Kodak, Casio, Panasonic, Powershot, Lumix, Digital Camera, SLR, Megapixel, Digital SLR, EOS, SONY, Digial zoom, Optical Zoom

പാഠം 18: ISO സെറ്റിംഗുകളും എക്സ്പോഷറും

2009-07-02T15:09:00.012+04:00

കഴിഞ്ഞ നാല് അദ്ധ്യായങ്ങളിലായി എക്സ്പോഷറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളാണ് നാം ചർച്ചചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്. ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെ അടിസ്ഥാനമായ എക്സ്പോഷർ ത്രികോണ ത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ അംഗത്തെക്കൂടി പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് എക്സ്പോഷറിനെപ്പറ്റിയുള്ള ചർച്ചകൾ അവസാനിപ്പിക്കാം.

ഒരു എക്സ്പോഷർ സെറ്റിംഗ് നിർണ്ണയിക്കുന്ന മുന്ന് അടിസ്ഥാനകാര്യങ്ങളായ അപ്പർച്ചർ, ഷട്ടർ സ്പീഡ്, ISO സെറ്റിംഗുകൾ എന്നിവയാണല്ലോ ഈ ത്രികോണത്തിലെ മൂന്ന് കോണുകളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത്. ഇതില്‍ ആദ്യത്തേതു രണ്ടും നാം വിശദമായി പഠിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ ഘടകമായ ISO യും പ്രകാശനിയന്ത്രണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജോലിയാണു ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും അതിന്റെ പ്രവര്‍ത്തന സംവിധാനം ഒരൽ‌പ്പം വ്യത്യസ്തമാണ്. നമുക്കറിയാം, അപ്പർച്ചറും ഷട്ടറും ക്യാമറയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കടക്കുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ അളവിനെ Physically നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഘടങ്ങളാണ്. അതേസമയം ISO എന്നത് ഒരു ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറയുടെ സെന്‍സറില്‍ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന ഇലക്ട്രിക് സിഗ്നലുകളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യമാണ്.

ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് സെൻസറിന്റെ വിശദമായ ഘടന ഈ ബ്ലോഗിലെ പാഠം 4 - ഡിജിറ്റല്‍ ചിത്രങ്ങള്‍, പാഠം 6 - സീമോസും സിസിഡിയും എന്നീ അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. “ISO സെറ്റിംഗുകളും നോയിസും” എന്ന അദ്ധ്യായത്തിൽ സെൻസറിന്റെ സെൻസിറ്റിവിറ്റി എന്നാൽ എന്താണെന്നും വിശദീകരിച്ചിരുന്നു. ഒന്നുകൂടി പെട്ടന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്താം. സെൻസിറ്റിവിറ്റി എന്നാൽ ഒരു ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറയുടെ സെൻസറിന്റെ പ്രകാശസംവേദനക്ഷമതയാണ്. ഓരോ സെൻസറിനും അതിനു സ്വതവേയുള്ള ഒരു സെൻസിറ്റിവിറ്റിയുണ്ടാവും. അതിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന സിഗ്നലുകളെ വർദ്ധിതമാക്കിയാണ് (amplify) നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളുടെ ഡേറ്റയുണ്ടാക്കുന്നത്. സെന്‍സിറ്റിവിറ്റി കൂട്ടുമ്പോള്‍ ഇപ്രകാരം സെന്‍സറില്‍ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന ഇലക്ട്രിക് സിഗ്നലുകളുടെ ആം‌പ്ലിഫിക്കേഷന്‍ ആണു കൂട്ടുന്നത്. തന്മൂലം ഒരു പ്രധാന പ്രശ്നം നേരിടുന്നുണ്ട്. ചിത്രത്തിന്റെ ഡേറ്റയുണ്ടാക്കുവാനുള്ള ഇലക്ട്രിക് സിഗ്നലുകളോടൊപ്പം, നമുക്ക് വേണ്ടാത്ത ‘നോയിസ്’ സിഗ്നലുകളും ആം‌പ്ലിഫൈ ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് വളരെ ഉയര്‍ന്ന ISO നമ്പറുകളില്‍ എടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് നോയിസ് ഉണ്ടാകുന്നത്. പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകളില്‍ ഉയര്‍ന്ന ISO നമ്പറുകളില്‍ പൊതുവേ കൂടുതലായി നോയിസ് ബാധിക്കപ്പെടുന്നു. SLR കളില്‍ അത്രത്തോളം ഈ പ്രശ്നം കാ‍ണാറില്ല. ഇതിന്റെ കാര്യകാരണങ്ങള്‍ വിശദമായി അറിയാന്‍ താല്പര്യമുള്ളവര്‍ പാഠം 10: ISO സെറ്റിംഗുകളും നോയിസും എന്ന അദ്ധ്യായം ഒരിക്കല്‍ കൂടി വായിച്ചു നോക്കുക.

ഈ അദ്ധ്യായത്തില്‍ നമ്മുടെ ചര്‍ച്ചാവിഷയം അതല്ല. എക്സ്പോഷര്‍ നിര്‍ണ്ണയത്തില്‍ ISO യുടെ പങ്ക് എങ്ങനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താം എന്നതാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ പുതിയ മോഡല്‍ ക്യാമറകളിലെല്ലാം തന്നെ ഉയര്‍ന്ന ISO റേറ്റിംഗ് ഒരു (മാര്‍ക്കറ്റിംഗ്) പ്ലസ് പോയിന്റായി എടുത്തുകാട്ടാറുണ്ടല്ലോ. ISO 3200 വരെ ലഭ്യമായ ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറകള്‍ ഇന്ന് മാര്‍ക്കറ്റില്‍ ലഭ്യമാണ്. അതിനു മുമ്പായി ഒരു പ്രാക്റ്റിക്കല്‍ രംഗം ഒന്നു നോക്കാം. ഒരു സ്റ്റേജില്‍ കഥകളി നടക്കുന്നു. നിങ്ങള്‍ അതിലെ ചില രംഗങ്ങള്‍ ഫോട്ടോയില്‍ പകര്‍ത്തുവാനായി സദസില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സദസ്യര്‍ക്ക് ശല്യമുണ്ടാക്കാതെ ക്യാമറ ട്രൈപ്പോഡില്‍ ഉറപ്പിച്ച്, ക്യാമറയില്‍ ഒരു 300 mm സൂം ലെന്‍സും പിടിപ്പിച്ച് നിങ്ങള്‍ ഫോട്ടോയെടുക്കുവാനായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. രംഗത്തെ ലൈറ്റ് സെറ്റിംഗ് ഉപയോഗിച്ചു വേണം ഫോട്ടോയെടുക്കുവാന്‍, ഫ്ലാഷിന്റെ പരിധി അവിടെ വരെ എത്തുന്നില്ല. ലൈറ്റ് കുറവായതിനാല്‍ ലെന്‍സിന്റെ പരമാവധി അപ്പര്‍ച്ചര്‍ തുറന്നു വച്ചിരിക്കുകയാണ്. ISO 200 ല്‍ സെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

ക്യാമറയിലെ ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ ഈ രംഗത്തിനു അനുയോജ്യമായ എക്സ്പോഷര്‍ f/4, 1/30 sec എന്നു കാണിക്കുന്നുണ്ടെന്നിരിക്കട്ടെ. പക്ഷേ കഥകളി നടന്മാരുടെ ചലനങ്ങള്‍ അല്പം ദ്രുതഗതിയിലായതിനാല്‍ എടുക്കുന്ന പടങ്ങളിലെല്ലാം കൈകളുടെ ചലനം ദൃശ്യമാവുന്നു. എന്തുചെയ്യും? ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് 1/125 സെക്കന്റ് എന്നാക്കി മാറ്റിയാല്‍ ഈ പ്രശ്നം ഒഴിവായിക്കിട്ടും എന്നു നിങ്ങള്‍ക്കറിയാം. അതായത് ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് സ്കെയിലിലെ രണ്ട്ഫുള്‍ സ്റ്റോപ്പുകള്‍ക്കു മുകളില്‍ (ഷട്ടര്‍, അപ്പര്‍ച്ചര്‍ സ്കെയിലുകള്‍ ഓര്‍മ്മയില്ലാത്തവര്‍ അതാതു അദ്ധ്യായങ്ങള്‍ നോക്കുക)‍. പക്ഷേ ഷട്ടര്‍ സ്പീഡില്‍ രണ്ടു സ്റ്റോപ്പുകള്‍ മുകളിലേക്ക് പോയാല്‍, f/4, 1/30 sec എന്നതിനു തത്തുല്യമായ എക്സ്പോഷര്‍ ലഭിക്കാന്‍ അപ്പര്‍ച്ചര്‍ സ്കെയിലില്‍ രണ്ട് ഫുള്‍ സ്റ്റോപ്പുകള്‍ താഴേക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ട് (f/2) എന്നറിയാമല്ലോ? പക്ഷേ ഇത്രയും ചെറിയ അപ്പര്‍ച്ചര്‍ നമ്പര്‍ നിങ്ങളുടെ കൈയ്യിലുള്ള ലെന്‍സില്‍ ലഭ്യമല്ല എന്നിരിക്കട്ടെ. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് ISO ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ സഹായത്തിനെത്തുന്നത്! അദ്ദേഹം ISO 200 എന്നത് ISO 800 എന്ന് മാറ്റി സെറ്റ് ചെയ്യുന്നു. ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് 1/125 എന്നാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ട് f/4 എന്ന അപ്പര്‍ച്ചറില്‍ ചിത്രം എടുക്കുന്നു. ഹാവൂ, ആശ്വാസം! ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല.

ഇവിടെ എന്താണ് ക്യാമറ ചെയ്തത് എന്നു മനസ്സിലായല്ലോ? ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് മൂന്നു സ്റ്റോപ്പുകള്‍ മുകളിലേക്ക് മാറ്റിയപ്പോള്‍ സംഭവിച്ച പ്രകാശക്കുറവ് പരിഹരിക്കുവാനായി, സെന്‍സറിന്റെ സിഗ്നല്‍ ആം‌പ്ലിഫിക്കേഷന്‍ അതിനു തുല്യമായ അളവില്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ കൂടുതല്‍ പ്രകാശം ക്യാമറയിലേക്ക് കടന്ന ഒരു പ്രതീതി ഉണ്ടാക്കിത്തീര്‍ത്തു. അതായത് ഒരു ഫുള്‍ സ്റ്റോപ്പ് എക്സ്പോഷര്‍ മാറ്റത്തിനു തുല്യമായ എഫക്റ്റാണ് ഒരു ഫുള്‍ സ്റ്റോപ്പ് ISO സെറ്റിംഗ് മാറ്റത്തിലൂടെ നമുക്ക് ലഭ്യമാവുന്നത്.

ഷട്ടറിന്റെയും, അപ്പര്‍ച്ചറിന്റെയും ഫുള്‍‌സ്റ്റോപ്പ് സ്കെയിലുകളെ പരിചയപ്പെട്ടതുപോലെ ISO യുടെ സ്കെയില്‍ കൂടി ഒന്നു പരിചയപ്പെടാം. സാധാരണയായി ISO സ്കെയില്‍ ആരംഭിക്കുന്ന നമ്പര്‍ വിവിധ ക്യാമറകളില്‍ വ്യത്യസ്തമാണ്. എങ്കിലും പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകളില്‍ 50, 100 എന്നിവയില്‍ ഒന്നിലോ SLR ക്യാമറകളില്‍ 100, 200 എന്നീ നമ്പറുകളില്‍ ഒന്നിലോ ആണ് ISO ആരംഭിക്കുന്നതായി കാണുന്നത്. എവിടെനിന്നാരംഭിക്കുന്നു എന്നതിലല്ല, അവയുടെ നമ്പര്‍ കൂടുന്ന ക്രമം അനുസരിച്ചാണ് ഏതു സ്കെയിലിലാണ് അവ സെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

ISO യുടെ ഫുള്‍സ്റ്റോപ്പ് സ്കെയില്‍ ഇപ്രകാരമാണ്.

ISO scale full stop

100

200

400

800

1600

എങ്കിലും ഇന്നത്തെ ക്യാമറകളില്‍ ഫുള്‍ സ്റ്റോപ്പ് സ്കെയിലുകളേക്കാള്‍ കൂടുതലായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് കൂടുതല്‍ ഫൈന്‍ട്യൂണീംഗ് സാധ്യമായ 1/3 സ്റ്റോപ്പ് സ്കെയില്‍ ആണെന്ന് അപ്പര്‍ച്ചര്‍, ഷട്ടര്‍ സ്കെയിലുകളെപ്പറ്റി ചര്‍ച്ച ചെയ്ത അവസരത്തില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. ഇവിടെയും അതേപോലെ 1/3 increments ലുള്ള ഒരു സ്കെയില്‍ ലഭ്യമാണ്. അതിപ്രകാരമാണ്.

ISO scale 1/3 stops	100	125	160	200	250	320
	400	500	640	800	1000	1250
	1600

നിങ്ങളുടെ ക്യാമറയിലെ ISO സെറ്റിംഗ് മാറ്റുമ്പോള്‍ ഏറിയകൂറും ഇപ്രകാരമായിരിക്കും നിങ്ങള്‍ക്ക് ISO സ്കെയില്‍ ലഭിക്കുക. മിക്കവാറും എല്ലാ ക്യാമറകളും ഓട്ടോ ISO എന്നൊരു സെറ്റിംഗ് തരുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ പ്രോഗ്രാം മോഡുകളില്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ സെറ്റ് ചെയ്യുന്ന അപ്പര്‍ച്ചര്‍, ഷട്ടര്‍ കോമ്പിനേഷനുകളുടെ ഉള്ളില്‍ത്തന്നെ എക്സ്പോഷര്‍ നിയന്ത്രിച്ചു നിര്‍ത്തുവാന്‍ സാധ്യമാവുന്ന ഒരു ISO സെറ്റിംഗ് ക്യാമറ സ്വയം തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ആദ്യം സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ വളരെ ഉയര്‍ന്ന ISO നമ്പറുകളില്‍ നോയിസ് ശല്യം ഉണ്ടാവാനുള്ള സാധ്യതയുള്ളതിനാല്‍ ഈ സൌകര്യം disable ചെയ്യുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു പരിധിക്കുള്ളില്‍ മാത്രം ഓട്ടോ സെലക്ഷനു അനുമതി നല്‍കുകയോ ചെയ്യാവുന്നതാണ്.

ഉയര്‍ന്ന ISO സെറ്റിംഗുകളിലെ നോയിസ് കുറയ്ക്കുവാനായി പല പ്രതിവിധികളും വിവിധ ക്യാമറ നിര്‍മ്മാതാക്കള്‍ അവരുടെ ക്യാമറകളില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതിലൊന്ന് ഇമേജുകളെ വളരെ സോഫ്റ്റ് ആക്കിമാറ്റുന്നതാണ്. ഇതിനുപകരം ഫോട്ടോഷോപ്പില്‍ പോസ്റ്റ് പ്രോസസിംഗില്‍ നോയിസ് മാറ്റുവാനുള്ള ഫില്‍റ്ററുകള്‍ ലഭ്യമാണ്. നോയിസ് മാറ്റുമ്പോള്‍ സംഭവിക്കുന്ന പ്രധാനപ്രശ്നം നോയിസ് മാറ്റപ്പെടുന്നതിനോടൊപ്പം നല്ല ഡേറ്റയും കുറച്ചൊക്കെ നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്. ഉയര്‍ന്ന ISO സെറ്റിംഗുകളിലെ നോയിസിന് മറ്റൊരു കാരണം നീണ്ട എക്സ്പോഷറുകളാണ്. സാധാരണയായി രണ്ട് സെക്കന്റിലധികം നീളുന്ന എക്സ്പോഷറുകളില്‍, ISO 800 നു മേല്‍ സെറ്റിങ്ങുകളില്‍ നോയിസ് കൂടുതലായി കാണുന്നു. സെന്‍സറിലെ പിക്സലുകള്‍ ചൂടാവുന്നതിനാലാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്. താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന രണ്ടു ചിത്രങ്ങള്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് വലുതാക്കി കണ്ടുനോക്കൂ. ഇടതുവശത്തേത് ISO 1600 ല്‍ എടുത്തത് (2 sec) വലതുവശത്തേത് ISO 200 ല്‍ എടുത്തത് (6 sec).

കൂടുതല്‍ സമയം എക്സ്പോസ് ചെയ്യേണ്ട ചിത്രങ്ങളിലെ നോയിസ് കുറയ്ക്കുവാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല വഴി, കുറഞ്ഞ ISO സെറ്റിംഗുകളില്‍ ട്രൈപ്പോഡില്‍ വച്ച് ആ ചിത്രങ്ങള്‍ എടുക്കുക എന്നതാണ്.

തത്തുല്യമായ എക്സ്പോഷറുകള്‍: Equivalent exposures

എക്സ്പോഷറുകളെപ്പറ്റി ഇത്രയും വിശദമായി മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ. ഒരു പ്രത്യേക എക്സ്പോഷര്‍ എന്നത് അപ്പര്‍ച്ചര്‍, ഷട്ടര്‍ എന്നിവയുടെ ഒരു പ്രത്യേക സെറ്റിംഗ് എന്നതിനേക്കാളുപരി ആ സെറ്റിംഗ് ക്യാമറയുടെ സെന്‍സറിലേക്ക് പതിപ്പിക്കുന്ന ലൈറ്റിന്റെ അളവാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരേ രംഗം നാം വ്യത്യസ്ത ക്യാമറകള്‍ കൊണ്ടു പകര്‍ത്തിയാലും ചിത്രങ്ങള്‍ ഒരേപോലെ ലഭിക്കുന്നത്. ഒരു പക്ഷേ അവയുടെ ഫയലുകളുടെ എക്സിഫ് ഡേറ്റ പരിശോധിച്ചാല്‍ വിവിധക്യാമറകള്‍ ഒരേ രംഗം (ഫുള്‍ ഓട്ടോ മോഡില്‍) പകര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നത് വിവിധ സെറ്റിംഗുകളില്‍ ആണെന്നുകാണാം. എങ്കിലും ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന റിസല്‍ട്ട് ഒന്നുതന്നെ!

ഇതിങ്ങനെ സാധ്യമാവണമെങ്കില്‍ ഈ സെറ്റിംഗുകള്‍ തമ്മില്‍ അഭേദ്യമായ എന്തോ ഒരു ബന്ധമുണ്ടാവണമല്ലോ. തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ട്. അതാണ് Equivalent exposures അഥവാ തത്തുല്യമായ എക്സ്പോഷര്‍ വിലകള്‍ എന്നു വിളിക്കുന്ന സെറ്റിംഗുകള്‍. അതായത് ഒരു പ്രത്യേക എക്സ്പോഷര്‍ സെറ്റിംഗിനു തുല്യമായ മറ്റു എക്സ്പോഷര്‍ വിലകള്‍ നമുക്ക് ക്യാമറയുടെ സഹായത്തോടെയോ അല്ലാതെയോ കണ്ടുപിടിക്കാം എന്നു സാരം.

ഇത് എളുപ്പത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി ഒരു ഉദാഹരണം പറയാം. ക്യാമറകള്‍ ഇന്നത്തെപ്പോലെ അത്യന്താധുനിക ടെക്നോളജികള്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതിനു മുമ്പ് Sunny 16 Rule എന്നൊരു നിയമം പണ്ട് ഫിലിം യുഗത്തിലെ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍മാര്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. വളരെ ലളിതമായ ഒരു എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യു ആണിത്. ആകാശം മേഘാവൃതമല്ലാതെ സൂര്യന്‍ നല്ല്ല വെയില്‍ നല്‍കുന്ന തെളിഞ്ഞ കാലാവസ്ഥയുള്ള ഒരു ദിവസം, നിങ്ങളുടെ ക്യാമറയുടെ അപ്പര്‍ച്ചര്‍ f/16 ല്‍ സെറ്റ് ചെയ്താല്‍, കറക്റ്റായ ഒരു എക്സ്പോഷര്‍ ലഭിക്കുവാന്‍ നിങ്ങളുടെ ക്യാമറയില്‍ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ISO യുടെ ഗുണനവിപരീതം ഉപയോഗിച്ചാല്‍ മതി എന്നാണ് ഈ നിയമം പറയുന്നത്. ഗുണനവിപരീതം എന്നാല്‍ ISO 100 ആണെങ്കില്‍ ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് 1/100 (അതിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ഷട്ടര്‍ നമ്പര്‍ എന്നു സാരം) ISO 200 ആണെങ്കില്‍ 1/200 എന്നിങ്ങനെ.

എന്തേ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നോ? SLR ക്യാമറകള്‍ കൈയ്യിലുള്ളവരെല്ലാവരും ഇതു പരീക്ഷിച്ചു നോക്കുക (മേല്‍പ്പറഞ്ഞരീതിയില്‍ ആണു വെയില്‍ ഉള്ളതെങ്കില്‍). ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്ററിനെ തല്‍ക്കാ‍ലത്തേക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാം! ക്യാമറ മാനുവല്‍ മോഡില്‍ ഇട്ട് ISO 200 എന്നു സെറ്റ് ചെയ്യുക. അപ്പര്‍ച്ചര്‍ f/16 എന്നും ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് 1/200 എന്നും സെറ്റ് ചെയ്യുക. പരീക്ഷണത്തിനിടയില്‍ എക്സ്പോഷര്‍ കോമ്പന്‍സേഷനും ഒപ്പം ചേര്‍ക്കാവുന്നതാണ് (റിസല്‍ട്ട് ഉടനടി കാണാം എന്നതിനാല്‍). ഓര്‍ക്കുക ഇത് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെ വികസനകാലഘട്ടത്തില്‍, ആളുകള്‍ അവരുടെ അനുഭവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഒരു റൂള്‍ ആണ്. ഇപ്പോഴത്തെ Sophisticated light meter എക്സ്പോഷര്‍ നിര്‍ണ്ണയം പോലെ ഇത് അത്ര കിറുകൃത്യം ആവണമെന്നില്ല. മാത്രവുമല്ല, ഔട്ട് ഡോര്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫിക്കുമാത്രമേ ഇതു ബാധകമായുള്ളൂതാനും.

നമ്മുടെ ചര്‍ച്ചാവിഷയം അതല്ല. ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ച f/16, 1/ISO എന്നതിന്റെ തുല്യമായ എക്സ്പോഷറുകള്‍, F-stop, T-stop സ്കെയിലുകള്‍ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഒന്നു കണ്ടുപിടിച്ചു നോക്കാം.

നിങ്ങളുടെ ക്യാമറയിലെ 1/3 ഷട്ടര്‍സ്പീഡ് സ്കെയില്‍: (1/സ്കെയിലിലെ നമ്പര്‍ എന്നു വായിക്കുക)

2, 2.5, 3.2, 4, 5, 6. 4, 8, 10, 12, 15, 20, 25, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 125, 160, 200, 250, 320, 400, 500, 640, 800, 1000, 1250, 1600, 2000

(ചുവന്ന അക്കങ്ങള്‍ ഫുള്‍ സ്റ്റോപ്പുകള്‍)

നിങ്ങളുടെ ക്യാമറയിലെ 1/3 അപ്പര്‍ച്ചര്‍ സ്കെയില്‍ :

f/# 1.0, 1.1, 1.2, 1.4, 1.6, 1.8, 2, 2.2, 2.5, 2.8, 3.3, 3.5, 4, 4.5, 5.0, 5.6, 6.3, 7.1, 8, 9, 10, 11, 13, 14, 16, 18, 20, 22, 32

നിങ്ങള്‍ സെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ISO 200 ആണെന്നിരിക്കട്ടെ. ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് ഒരു പടി മുകളിലേക്കോ താഴേക്കോ മാറ്റിയാല്‍, അപ്പര്‍ച്ചര്‍ ഒരു പടി വിപരീത ദിശയില്‍ നീക്കണം എന്നറിയാമല്ലോ? അങ്ങനെയെങ്കില്‍, നമ്മുടെ സണ്ണി 16 നിയമത്തിലെ f/16, 1/200 എന്ന എക്സ്പോഷറിനു തുല്യമായ മറ്റു എക്സ്പോഷര്‍ വിലകള്‍ ഒന്നെഴുതിനോക്കാം. (മുകളില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്ന സ്കെയിലുകളിലേക്ക് ഒരു കണ്ണുവേണം f16 ന്റെ ഇടത്തേക്കും, ഷട്ടര്‍ 200 ന്റെ വലത്തേക്കും ഓരോ സ്റ്റെപ്പ് കൂട്ടികൂട്ടിയാണ് താഴെ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്)

	f /16	1/200
=	f/13	1/250
=	f/11	1/320
=	f/9.5	1/400
=	f/8	1/500
=	f/6.7	1/640
=	f/5.6	1/800
=	f/4.8	1/1000

അതുപോലെ തിരിച്ചു മുകളിലേക്കും ഇതിനു തത്തുല്യമായ എക്സ്പോഷറുകള്‍ നമുക്ക് എഴുതാവുന്നതാണ്. ഇങ്ങനെ:

	f /16	1/200
=	f/19	1/160
=	f/22	1/125
=	f/32	1/100

ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലായിക്കാണുമല്ലോ എങ്ങനെയാണ് എക്സ്പോഷര്‍ കോമ്പന്‍സേഷന്‍ ചെയ്യുമ്പോഴും, അപ്പര്‍ച്ചര്‍ പ്രയോറിറ്റി, ഷട്ടര്‍ പ്രയോറിറ്റി എന്നീ മോഡുകളില്‍ നമുക്ക് വേണ്ട അപ്പര്‍ച്ചറോ, ഷട്ടര്‍ സ്പീഡോ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോഴും ക്യാമറ ഇത്ര കൃത്യമായി തത്തുല്യമായി മാറേണ്ടതെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതെന്ന്! അതെല്ലാം ലളിതമായ ഗണിതസമവാക്യങ്ങളില്‍ അധിഷ്ഠിതം. ഈ ടേബിള്‍ ആരും കാണാതെ പഠിക്കണം എന്നില്ല. എങ്ങിനെയാണ് തത്തുല്യമായ എക്സ്പോഷര്‍ വിലകള്‍ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതെന്ന് ഉദാഹരണമായി ഇതു പറഞ്ഞു എന്നു മാത്രം. (f/16, 1/200) എന്ന സെറ്റിംഗില്‍ എടുക്കുന്ന ഒരു പൂവിന്റെ ഫോ‍ട്ടോയുടെ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീല്‍ഡ് കൂട്ടുവാനായി നാം f/4.8, 1/1000 എന്ന സെറ്റിംഗിലേക്ക് മാറുമ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുക, രണ്ടും ഫലത്തില്‍ ക്യാമറയിലേക്ക് കടത്തിവിടുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ അളവ് ഒന്നുതന്നെ എന്ന്. DoF എന്ന എഫക്റ്റ് കൂട്ടുവാനായി നാം അതിനു equivalent ആയ ഒരു എക്സ്പോഷര്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു എന്നുമാത്രം. ഇതേരീതിയില്‍, ഏതു സ്റ്റാര്‍ട്ടിംഗ് എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യുവില്‍ നിന്നും തത്തുല്യമായ മറ്റ് എക്സ്പോഷര്‍ വിലകള്‍ നമുക്ക് കണ്ടുപിടിക്കാവുന്നതാണ്.

Camera, Canon, Nikon, Fujifilm, Olympus, Kodak, Casio, Panasonic, Powershot, Lumix, Digital Camera, SLR, Megapixel, Digital SLR, EOS, SONY, Digial zoom, Optical Zoom

പാഠം 17: എക്സ്പോഷർ കോമ്പന്‍സേഷന്‍

2009-06-09T15:17:00.010+04:00

അറിയിപ്പ്: ഇതിനുമുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച “മീറ്ററിംഗ് മോഡുകൾ” എന്ന പാഠം ഏകദേശം മുഴുവനായിത്തന്നെ ഒന്നു പരിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നേരത്തേ അത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന അവസരത്തിൽ വായിച്ചവർ ഒരിക്കൽകൂടീ ആ ലേഖനം വായിക്കുവാൻ താല്പര്യപ്പെടുന്നു. ഈ അദ്ധ്യായത്തിന്റെ കുറേ ഭാഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതവണ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന മീറ്ററിംഗ് അദ്ധ്യായത്തിന്റെ ഭാഗം ആയിരുന്നു.

എക്സ്പോഷർ വാല്യൂ അഥവാ EV:

കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് അദ്ധ്യായങ്ങളിലായി നാം ചർച്ചചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന കാര്യം അടിസ്ഥാന പരമായി ഒന്നുതന്നെയാണ് - എക്സ്പോഷർ വാല്യു അഥവാ EV. വായനക്കാരുടെ ഓർമ്മയെ ഒന്നുകൂടി പുതുക്കുവാനായി എക്സ്പോഷർ വാല്യൂ എന്ന കൺസെപ്റ്റ് ഒരിക്കൽ കൂടി ലളിതമായി ഇവിടെ പറയുന്നു.

ഒരു ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറയുടെ സെൻസറിൽ (അല്ലെങ്കിൽ ഫിലിമിൽ) ഒരു നിശ്ചിത സമയത്തേക്ക് എത്ര അളവു പ്രകാശം പതിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് എക്സ്പോഷർ വാല്യൂവാണ്. ക്യാമറയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ അളവ് നിയന്ത്രിക്കുന്നത് അപ്പർച്ചർ സുഷിരത്തിന്റെ വലിപ്പവും, അത് റിക്കോർഡ് ചെയ്യപ്പെടുന്ന സമയം നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഷട്ടർ സ്പീഡുമാണ്. ഇതു രണ്ടും ചേരുന്ന ഒരു നമ്പറിനെയാണ് എക്സ്പോഷർ വാല്യു എന്ന് നാം വിളിക്കുന്നത്. ഓരോ എക്സ്പോഷർ വാല്യുവും സെൻസറിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്.

ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറകളിൽ, ഒരു രംഗത്തിന്റെ എക്സ്പോഷർ വാല്യൂ നിർണ്ണയിക്കുവാനായി നമ്മെ സഹായിക്കുന്നത് ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്ററാണ്. മാനുവൽ മോഡിൽ ഈ മീറ്റര്‍ ഉപയോഗിച്ച് നമുക്ക് സ്വയം എക്സ്പോഷര്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുവാന്‍ സാധിക്കും, മറ്റു മോഡുകളില്‍ ക്യാമറ ഈ മീറ്റര്‍ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി എക്സ്പോഷര്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നു. ഈ ലൈറ്റ് മീറ്റർ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന ഫ്രെയിമിന്റെ ഭാഗങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയാണ് വ്യത്യസ്ത മീറ്ററിംഗ് മോഡുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. മീറ്ററിംഗ് മോഡുകൾ എന്ന അദ്ധ്യായത്തിന്റെ അവസാനം പറഞ്ഞിരുന്ന, ഒരേ രംഗത്തെ വ്യത്യസ്ത മീറ്ററിംഗ് മോഡുകൾ ഉപയോഗിച്ച് അളന്ന് ചിത്രമെടുക്കുന്ന പരീക്ഷണം ഓർമ്മയുണ്ടാവുമല്ലോ? ഒരു പ്രത്യേക എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യുവില്‍ നിന്നും അല്പാല്പം മുകളിലേക്കോ താഴേക്കോ മാത്രമാണ് വ്യത്യസ്ത മീറ്ററിംഗ് മോഡുകളിൽ വരുന്ന എക്സ്പോഷർ വ്യത്യാസം എന്ന് അവിടെ നാം കാണുകയുണ്ടായി.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒരു ചോദ്യം പലർക്കും ഉണ്ടാവാം - പ്രത്യേകിച്ച് എസ്.എൽ.ആർ ക്യാമറകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നവർക്ക്. ഒരു രംഗത്തിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഫ്രെയിമിന്റെ ഏകദേശ എക്സ്പോഷർ വാല്യൂ നമുക്ക് മനസ്സിലായിക്കഴിഞ്ഞാൽ എന്തിന് ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്ററിനേയും, മീറ്ററിംഗ് മോഡുകളേയും കൂടുതൽ ആശ്രയിക്കണം? ഒരു ഫ്രെയിമിന്റെ എക്സ്പോഷർ വാല്യൂവിൽ ‘ചില്ലറ മാറ്റങ്ങൾ’ നമുക്കുതന്നെ വരുത്താനായാൽ നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്ന രീതിയിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തതയോടെ തെളിമയോടെ മാനുവലായി ഒരു ഫ്രെയിമിനെ എക്സ്പോസ് ചെയ്യുവാൻ സാധിക്കില്ലേ? തീർച്ചയായും സാധിക്കും. അതിനാണ് എക്സ്പോഷര്‍ കോമ്പന്‍സേഷന്‍ (exposure compensation) എന്നൊരു സംവിധാനം എല്ലാ ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറകളിലും നൽകിയിരിക്കുന്നത് - എല്ലാ ക്യാമറകളും എന്നു പറയുമ്പോൾ എല്ലാം അതിൽ പെടുന്നു SLR & Point-shoot cameras !! പോയിന്റ് & ഷൂട്ട് ക്യാമറകൾ കൈയ്യിലുള്ളവരും വിഷമിക്കേണ്ട എന്നു സാരം!

എക്സ്പോഷര്‍ കോമ്പന്‍സേഷന്‍:

“കുറവുകളെ, നഷ്ടങ്ങളെ നികത്തുക” എന്ന അര്‍ത്ഥമാണല്ലോ ഇംഗ്ലീഷില്‍ Compensation എന്ന വാക്കിനുള്ളത്. ഇവിടെ പ്രകാശത്തിന്റെ കുറവിനെ അല്ലെങ്കില്‍ കൂടുതലിനെ പരിഹരിക്കുക എന്നതാണ് Exposure compensation എന്നതുകൊണ്ട് അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്. ഈ സംവിധാനം SLR ക്യാമറകളില്‍ മാത്രമല്ല, ചെറിയ പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകളില്‍ വരെ കാണാവുന്നതാണ്. നിങ്ങളുടെ ക്യാമറയുടെ ബോഡിയിലുള്ള ബട്ടണുകള്‍ ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കൂ. അതിലൊന്നിന്റെ മേല്‍ താഴെക്കാണുന്ന ചിത്രത്തിലേതുപോലെ ഒരു ഐക്കണ്‍ കാണാം. ഇതാണ് എക്സ്പോഷര്‍ കോമ്പന്‍സേഷന്‍ ബട്ടണ്‍. വിവിധ മോഡൽ ക്യാമറകളിൽ ഈ കൺ‌ട്രോൾ ഡയൽ പലവിധത്തിലായിരിക്കും എന്നറിയാമല്ലോ? അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ ക്യാമറയുടെ മാനുവൽ നോക്കി, ഈ ബട്ടൺ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് നോക്കുക.

ക്യാമറ ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഏറ്റവും ഉപയോഗപ്രദമായ ഒരു സംവിധാനമാണിത്. ഉപയോഗം വളരെ ലളിതം. ആ ബട്ടണില്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ക്യാമറയുടെ കണ്ട്രോള്‍ ഡയല്‍ ഇടത്തേക്കോ വലത്തേക്കോ തിരിക്കുക. ഉടന്‍ തന്നെ എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യൂ പോസ്റ്റിറ്റീവ് (+) സൈഡിലേക്കോ നെഗറ്റീവ് (-) സൈഡിലേക്കോ മാറുകയായി! എന്നുവച്ചാല്‍ അപ്പര്‍ച്ചര്‍ എത്രയാണ്, ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് എത്രയാണ് എന്നൊന്നും ചിന്തിച്ച് ബേജാറാവേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ, ഇരുണ്ട രംഗങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞതായും, കൂടുതല്‍ പ്രകാശമാനമായ രംഗങ്ങള്‍ പ്രകാശം കുറഞ്ഞ അളവിലും നിങ്ങള്‍ക്ക് വളരെ എളുപ്പം ക്രമീകരിക്കാവുന്നതാണ് എന്നു സാരം. മിക്കവാറും എല്ലാ പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകളിലും ക്യാമറയുടെ ലൈവ് പ്രിവ്യൂവിൽ (ചിത്രം കാണുന്ന ഡിസ്പ്ലേ) ഈ ബട്ടണിന്റെ എഫക്റ്റ് അപ്പോൾ തന്നെ കാണാൻ സാധിക്കും - ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ! ചിലവയിൽ എടുക്കുന്ന ചിത്രത്തിൽ മാത്രമേ ഇതിന്റെ എഫക്റ്റ് കാണുവാനാവുകയുള്ളൂ. എസ്.എൽ.ആർ ഉപയോഗിക്കുന്നവർക്ക് ഫോട്ടോ എടുത്തുകഴിഞ്ഞ് മാത്രമേ ഇതിന്റെ എഫക്റ്റ് കാണാനാവൂ.

വിവിധ ക്യാമറ നിർമ്മാതാക്കൾ പോസിറ്റീവ്, നെഗറ്റീവ് എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷനുകൾ ഡിസ്പ്ലേയിൽ കാണിക്കുവാനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതികൾ താഴെപ്പറയുന്നവയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നാവാം.

-2 . . -1 . . 0 . . +1 . . + 2
-1...-0.7...-0.3...0...+0.3...+0.7...+1
-2...-1...0...+1...+2

മിക്കവാറും എല്ലാ ക്യാമറകളിലും മുകളിലേക്കോ താഴേക്കോ രണ്ട് ഫുൾ സ്റ്റോപ്പുകൾ വരെ ഇപ്രകാരം എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷൻ ചെയ്യാവുന്നതാണ്. ഏതു രീതിയില്‍ പറഞ്ഞാലും ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഒന്നുതന്നെ.

കുറിപ്പ്: സാധാരണയായി ഫുള്‍‌ഓട്ടോമാറ്റിക് മോഡില്‍ ക്യാമറകള്‍ EV അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യുവാന്‍ അനുവദിക്കുകയില്ല; ചില പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാമറകളില്‍ ഫുൾ ഓട്ടോ മോഡിലും ഇത് സാധ്യമാണ്. എല്ലാ ക്യാമറകളിലും P, S or T, A, M എന്നീ മോഡുകളില്‍ EV ആവശ്യാനുസരണം അഡ്ജ്സ്റ്റ് ചെയ്യുവാന്‍ സാധിക്കും.

സാങ്കേതികമായി ഈ ബട്ടണ്‍ ചെയ്യുന്ന ജോലി എന്താണെന്ന് ലളിതമായി ഒന്നു പറയാം. എക്സ്പോഷര്‍ സ്കെയിലുകളെപ്പറ്റി കഴിഞ്ഞ രണ്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളില്‍ നാം ചര്‍ച്ചചെയ്യുകയുണ്ടായല്ലോ. F സ്കെയിലും T സ്കെയിലും പ്രത്യേകമായി ഉണ്ടെന്നും അവയോരോന്നും ഇന്നത്തെ ക്യാമറകളില്‍ 1/3 increments അല്ലെങ്കില്‍ 1/3 സ്റ്റെപ്പുകളിലായാണ് ഈ സ്കെയിലുകളില്‍ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും പറയുകയുണ്ടായി

ഇനി പറയുന്ന കാര്യം അറിവിലേക്കായി പറയുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ, കാണാതെ പഠിക്കേണ്ടതില്ല! ഒരു പ്രത്യേക എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യുവില്‍നിന്നും (EV ) 1/3 സ്റ്റോപ് നെഗറ്റീവ് സൈഡിലേക്ക് പോയാല്‍ നിലവിലുള്ള നിലയില്‍നിന്നും 33% കുറവ് പ്രകാശവും, 2/3 സ്റ്റോപ് മൈനസ് ചെയ്താല്‍ 66% കുറവ് പ്രകാശവും, 3/3 അതായത് 1 സ്റ്റോപ് മൈനസ് ചെയ്താല്‍ ആദ്യമുണ്ടായിരുന്നതിന്റെ പകുതി പ്രകാശവുമായിരിക്കും ക്യാമറയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കുക. ഇതുപോലെതന്നെ, പോസ്റ്റിറ്റീവ് സൈഡിലേക്ക് പോവുകയാണെങ്കില്‍ നിലവിലുള്ള നിലയില്‍നിന്നും 33% കൂടുതല്‍ പ്രകാശവും, +2/3 സ്റ്റോപ് പോയാല്‍ 66% കൂടുതല്‍ പ്രകാശവും, +3/3 അതായത് 1 സ്റ്റോപ് പോയാല്‍ നിലവിലുള്ളതിന്റെ ഇരട്ടി പ്രകാശവുമായിരിക്കും ക്യാമറയിലേക്ക് കടക്കുക.

താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ചിത്രത്തില്‍ ഇത് അല്പംകൂടി ഭംഗിയായി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. വലുതാക്കി നോക്കൂ.

ആദ്യത്തെ ടേബിളില്‍ എഫ്.നമ്പര്‍ മാറുന്നില്ല (f/8) അപര്‍ച്ചര്‍ പ്രയോറിറ്റി മോഡാണ് സെലക്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഈ ഉദാഹരണത്തിനു വേണ്ടി ക്യാമറ നിര്‍ണ്ണയിച്ച ഷട്ടര്‍ വാല്യൂ 1/80 ആണെന്നിരിക്കട്ടെ. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ -1/3, -2/3, -1 എന്നിങ്ങനെ എക്സ്പോഷര്‍ കോമ്പന്‍സേഷന്‍ (EV) സെലക്റ്റ് ചെയ്താല്‍ ടേബിളില്‍ കാണിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് 1/100, 1/125, 1/160 എന്നിങ്ങനെ മാറുന്നതുകാണാം. അതായത് അപ്പർച്ചർ പ്രയോറിറ്റി മോഡിൽ എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷൻ ചെയ്താൽ മാറുന്നത് ഷട്ടർ സ്പീഡാണ്.

അതുപോലെ രണ്ടാമത്തെ ടേബിളില്‍ ഷട്ടര്‍ പ്രയോറിറ്റി മോഡാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. അതില്‍ ഷട്ടര്‍ സ്ഥിരമായി 1/80 യില്‍ വച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ നാം EV അഡ്ജ്സ്റ്റ് ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ മാറുന്നത് അപര്‍ച്ചര്‍ വാല്യു ആയിരിക്കും. ചിത്രം വലുതാക്കി നോക്കി ഇതു മനസ്സിലാക്കുക. പ്രോഗ്രാം (P) അല്ലെങ്കില്‍ മാനുവല്‍ (M) മോഡാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നതെങ്കില്‍ അപ്പര്‍ച്ചര്‍, ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് ഇതില്‍ ഏതും മാറാവുന്നതാണ്.

പ്രായോഗിക ഉപയോഗം:

ഈ കണക്കുകളൊന്നും പ്രായോഗികമായി നിങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല. ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തുകഴിഞ്ഞ് ആ രംഗം അല്ലെങ്കില്‍ അതിലുള്ള ഓബ്ജക്റ്റ് നിങ്ങളുദ്ദേശിക്കുന്ന രീതിയിലല്ല അതിന്റെ എക്സ്പോഷർ എങ്കിൽ, EV ബട്ടണ്‍ ധൈര്യമായി ഉപയോഗിക്കുക. ആവശ്യാനുസരണം EV ബട്ടണ്‍ പ്ലസ് (പോസിറ്റീവ്) സൈഡിലേക്കോ മൈനസ് (നെഗറ്റീവ്) സൈഡിലേക്കോ തിരിക്കുക. മീറ്ററിംഗിനെപ്പറ്റി തൽക്കാലം മറന്നേക്കുക.

പ്ലസ് ആണെങ്കില്‍ എടുക്കുന്ന ചിത്രത്തിന്‍ന് കൂടുതല്‍ തെളിച്ചം ലഭിക്കും, മൈനസ് ആണെങ്കില്‍ കുറവും.

ഇപ്പോള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ വളരെ എളുപ്പമായല്ലോ, അല്ലേ! ഒരു കാര്യം മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുക. ഈ കൂട്ടലും കുറയ്ക്കലും ആവശ്യത്തിലധികമായാല്‍ ചിത്രത്തിന്റെ മറ്റുചില ഭാഗങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ഓവര്‍ എക്സ്പോസ്ഡ് ആവാനോ, അണ്ടര്‍ എക്സ്പോസ്ഡ് ആവാനോ സാധ്യതയുണ്ട്. ചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാനഭാഗത്തിന്റെ എക്സ്പോഷർ നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന രീതിയിൽ ആയിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയുവാനായി ക്യാമറയുടെ പ്രിവ്യൂവിൽ ആ ചിത്രം സൂംചെയ്ത് നോക്കി പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ് - ഒരിക്കലും പ്രിവ്യൂ സ്ക്രീനിൽ, ആ സ്ക്രീനിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ കാണുന്ന ചിത്രത്തെ വിശ്വസിക്കരുത്. കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ലോഡ് ചെയ്തുനോക്കുമ്പോൾ അത് വ്യത്യസ്തമായി കാണുവാനുള്ള സാധ്യത വളരെയേറെയാണ്.

അതുപോലെ ഒരു ചിത്രം ഇപ്രകാരം അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് എടുത്തതിനു ശേഷം, പിന്നീട് ആവശ്യമില്ലെങ്കില്‍ EV തിരികെ 0 എന്ന നിലയില്‍ വയ്ക്കുവാനും മറക്കരുത്. ഇല്ലെങ്കില്‍ പിന്നീട് എടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളെല്ലാം ഇതേ സെറ്റിംഗില്‍ കൂടിയോ കുറഞ്ഞോ പ്രകാശത്തിലാവും ലഭിക്കുക! പക്ഷേ ഇതൊഴിവാക്കാനായുള്ള ഒരു സുരക്ഷാ സംവിധാനമെന്ന നിലയില്‍ എല്ലാ ക്യാമറകളും എക്സ്പോഷര്‍ കോമ്പന്‍സേഷന്‍ 0 അല്ലെങ്കില്‍ ആ വിവരം വ്യൂ ഫൈന്ററിലോ ക്യാമറയുടെ സ്ക്രീനിലോ കാണിക്കാറുണ്ട്.

എക്സ്പോഷർ ബ്രായ്ക്കറ്റിംഗ്:

എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷനുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു സംവിധാനമാണ് എക്സ്പോഷർ ബ്രായ്ക്കറ്റിംഗ് എന്നത്. ഡിജിറ്റൽ എസ്.എൽ.ആർ ക്യാമറകളിലും, ഹൈ എന്റ് പോയിന്റ് ആന്റ് ഷൂട്ട് ക്യാ‍മറകളിലും ഈ സംവിധാനം കാണാം. സാധാരണയായി കാണപ്പെടുന്ന സംവിധാനത്തിൽ ഒരു ഫ്രെയിമിനെ, അതിന്റെ എക്സ്പോഷർ വാല്യൂ ക്യാമറ കണക്കാക്കിയതിനുശേഷം അതിൽ നിന്ന് ഓരോ Ev സെറ്റെപ്പുകൾ പോസിറ്റീവ് സൈഡിലേക്കും നെഗറ്റീവ് സൈഡിലേക്കും എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷൻ ചെയ്തുകൊണ്ട് ക്യാമറ ഒരൊറ്റ ക്ലിക്കിൽ മൂന്നു ചിത്രങ്ങളായി എടുക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു സൂര്യാസ്തമയ ദൃശ്യത്തിന്റെ Ev value ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റർ ( f/5.6; 1/125 ) എന്നിങ്ങനെ കണക്കാക്കി എന്നിരിക്കട്ടെ. ഇതേ ഫ്രെയിം എക്സ്പോഷർ ബ്രായ്ക്കറ്റിംഗ് സെറ്റ് ചെയ്തിട്ട് നാം എടുക്കുകയാണെങ്കിൽ ക്യാമറ ഒരു ക്ലിക്കിൽ മൂന്നു ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കും. ആദ്യത്തേത് f/5.6; 1/125 എന്ന സെറ്റിംഗിൽ, അടുത്തത് അതിൽ നിന്ന് ഒരു 1/3 സ്റ്റോപ്പ് താഴെ Ev വരത്തക്കവിധം, മൂന്നാമത്തേത് അതിൽ നിന്ന് 1/3 സ്റ്റോപ് മുകളിൽ Ev വരത്തക്കവിധം.

ഇങ്ങനെ എടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പ്രയോജനമുണ്ട്. ഒന്ന്, എടുത്ത ഫ്രെയിം കറക്റ്റ് എക്സ്പോഷറിലാണോ കിട്ടിയിരിക്കുന്നത് എന്നോർത്ത് ഫോട്ടോഗ്രാഫർക്ക് വേവലാധി വേണ്ട. രണ്ട്, ഫോട്ടോഷോപ്പിലെ HDR (High Dynamic Range) ഫംഗ്ഷൻ ഉപയോഗിച്ച് ഈ ചിത്രങ്ങളെ തമ്മിൽ ചേർത്തെടുത്താൽ വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ലൈറ്റിംഗ് നമുക്ക് ഒരേ ഫ്രെയിമിൽ ഉൾക്കൊള്ളിക്കാനാവും.

എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷൻ - ഉദാഹരണങ്ങൾ:

ചില പ്രായോഗിക ഉപയോഗങ്ങള്‍ ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ കാണിച്ചിട്ട് ഈ അദ്ധ്യായം അവസാനിപ്പിക്കാം. ഓരോ ഫോട്ടോയിലും എന്താണു ചെയ്തിരിക്കുന്നതെന്ന് അവയില്‍ തന്നെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.

ആദ്യത്തെ ഫോട്ടോയിൽ മാട്രിക്സ് മീറ്ററിംഗിൽ ഇടതുവശത്തെ ചിത്രം എടുത്തപ്പോൾ പൂവിന്റെ ഇതളുകൾ ഒരല്പം ഓവർ എക്സ്പോസ്ഡ് ആണ്. അതിനാൽ തന്നെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ അത്ര ഷാർപ്പ് എന്നു പറയാനാവുന്നില്ല. ഈ സെറ്റിംഗിൽ നിന്ന് എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷൻ ബട്ടൺ ഉപയോഗിച്ച് -2/3 എന്ന് പ്രകാശം കുറച്ചിട്ട് എടുത്തതാണ് വലതുവശത്തുള്ള ഫോട്ടോ. വ്യത്യാസം നോക്കൂ (ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് വലുതാക്കി കാണുക)

അടുത്ത ചിത്രം മീറ്ററിംഗിന്റെ ഉപയോഗമാണ് കാണിക്കുന്നത്. വലതുവശത്തെ ചിത്രം മാട്രിക്സ് മീറ്ററിംഗിൽ എടുത്തിരിക്കുന്നു. ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റർ, പ്രകാശസ്രോതസ്സായ മെഴുകുതിരിനാളത്തേയും, അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന വായനക്കാരനെയും ബാലൻസ് ആയി എക്സ്പോസ് ചെയ്യുവാനുള്ള ഒരു എക്സ്പോഷർ വാല്യുവാണ് സെറ്റ് ചെയ്തത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തീനാളം അല്പം ഓവർ എക്സ്പോസ്ഡ് ആയിപ്പോയി. ഇടതുവശത്തെ ചിത്രത്തിൽ തീനാളത്തിനെ സ്പോട്ട് മീറ്റർ ചെയ്തിരിക്കുന്നതിനാൽ, അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലിരിക്കുന്ന വായനക്കാരനെ ക്യാമറ ശ്രദ്ധീക്കുന്നില്ല. തീനാളം കൃത്യമായി എക്സ്പോസ് ആവുകയും ചെയ്തു.

ഇവിടെ മറ്റൊരു കാര്യം ഓർക്കുമല്ലോ. വലതുവശത്തെ മാട്രിക്സ് മീറ്റർ ചിത്രത്തിന്റെ എക്സ്പോഷർ വാല്യുവിനെ നെഗറ്റീവ് സൈഡിലേക്ക് എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷൻ ചെയ്താൽ ഇടതുവശത്തുള്ള അതേ രീതിയിലുള്ള ചിത്രം ലഭിക്കും - മീറ്ററിംഗ് മോഡ് മാറ്റാതെതന്നെ. അതുപോലെ തിരിച്ച്, സ്പോട്ട് മീറ്റർ കാണിച്ചു തന്ന ഇടതുവശത്തെ ചിത്രത്തിന്റെ എക്സ്പോഷർ വാല്യുവിനെ പോസിറ്റീവ് സൈഡിലേക്ക് എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷൻ ചെയ്താൽ വായനക്കാരനെയും തെളിച്ചത്തിലേക്കു നമുക്ക് മാനുവലായി കൊണ്ടുവരാം.

അടുത്ത ചിത്രം എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ക്യാമറ എക്സ്പോസ് ചെയ്തിരിക്കുന്നതെന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇടതുവശത്തെ ചിത്രത്തിൽ സൂര്യൻ ഓവർ എക്സ്പോസ്ഡ് ആയത്? വലതുവശത്തെ ചിത്രം സെന്റർവെയ്റ്റഡ് മീറ്ററിംഗിൽ എടുത്തതാണ്. എന്നിട്ടും ഉദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ ആവാഞ്ഞതിനാൽ ഒരു നെഗറ്റീവ് എക്സ്പോഷർ കോമ്പൻസേഷനും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

Camera, Canon, Nikon, Fujifilm, Olympus, Kodak, Casio, Panasonic, Powershot, Lumix, Digital Camera, SLR, Megapixel, Digital SLR, EOS, SONY, Digial zoom, Optical Zoom

പാഠം 16: മീറ്ററിംഗ് മോഡുകള്‍

2009-03-01T11:41:00.020+04:00

ഒരു ക്യാമറയുടെ എക്സ്പോഷര്‍ നിയന്ത്രിക്കുവാനുള്ള രണ്ടു മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളായ അപ്പര്‍ച്ചര്‍ ഷട്ടര്‍‌ സ്പീഡ് എന്നിവയെപ്പറ്റിയും അവയുടെ ചിട്ടയായ നിയന്ത്രണം സാധ്യമാക്കുന്ന F-stop (അപ്പര്‍ച്ചര്‍), T-stop (ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ്) സ്കെയിലുകളെപ്പറ്റിയുമാണ് വിശദമായി കഴിഞ്ഞ രണ്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളില്‍‌ നാം ചര്‍ച്ച ചെയ്തത്. അവ വായിക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങളില്‍ പലര്‍ക്കും തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും ഇത്രമേല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണമാണോ ഒരു ക്യാമറയിലെ ലൈറ്റ് നിയന്ത്രണം എന്ന്.

ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അയാള്‍ക്ക് ക്യാമറയുടെ പ്രകാശനിയന്ത്രണത്തിനുപിന്നിലുള്ള സാങ്കേതിക കാര്യങ്ങളിലുള്ള അറിവ് കുറവാണെങ്കില്‍‌ക്കൂടി അതില്‍‌ വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ല. ഒരേയൊരു കാര്യം മാത്രമേ ആ പോസ്റ്റുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഓര്‍ത്തിരിക്കേണ്ടതായുള്ളൂ. F-stop സ്കെയിലില്‍‌ ആയാലും T-stop സ്കെയിലില്‍‌ ആയാലും അതിലെ ഒരു ചെറിയ നമ്പറില്‍ ഉയര്‍ന്ന നമ്പറിലേക്ക് മാറിയാല്‍ ക്യാമറയിലേക്ക് കയറുന്ന പ്രകാശം കുറയുമെന്നും, തിരിച്ച് വലിയ നമ്പറില്‍ നിന്ന് കുറഞ്ഞ നമ്പറിലേക്ക് മാറിയിയാല്‍ ക്യാമറയിലേക്ക് കയറുന്ന പ്രകാശം കൂടുമെന്നും എപ്പോഴും മനസില്‍ ഉണ്ടാവണം.

അതോടൊപ്പം ഈ രണ്ടു സ്കെയിലുകളിലും stop down എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് അതിലെ നമ്പറുകളുടെ ‘വില’ കൂടുന്നു എന്നതാണെന്നും (F2.8, F4, F4.6, F5.6, F8 ........ T 60, 80, 125, 250, 500 ഇങ്ങനെ) ഓര്‍മ്മയിലുണ്ടാവണം. അതായത് സ്റ്റോപ് ഡൌണ്‍ ചെയ്താല്‍ - മറ്റൊരു വിധത്തില്‍ സ്കെയിലില്‍ ഇടത്തുനിന്ന് വലത്തേക്ക് പോയാല്‍ - കുറച്ചു പ്രകാശം ക്യാമറയില്‍ കടക്കും. സ്റ്റോപ് അപ് ചെയ്താല്‍ കൂടുതല്‍ പ്രകാശം ക്യാമറയിലേക്ക് കടക്കും. ഈ അറിവിനോടൊപ്പം ഫ്രെയിം ഭംഗിയായി കമ്പോസ് ചെയ്യുവാനുള്ള കഴിവുകൂടിയുള്ളവര്‍ക്ക് നല്ല ഫോട്ടോകള്‍ എടുക്കുവാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ല.

എങ്കിലും ചില അവസരങ്ങളില്‍ ക്യാമറകാണിച്ചുതരുന്ന സെറ്റിംഗുകള്‍ വച്ച് എടുത്ത ചിത്രങ്ങളില്‍,‌ ഫോട്ടോയെടുക്കുന്ന അവസരത്തില്‍ നാം നേരില്‍ കണ്ട രീതിയിലുള്ള “തെളിച്ചം” കിട്ടിയെന്നുവരുകയില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും ഫ്രെയിമില്‍ പ്രധാന സബ്ജക്റ്റിനേക്കാള്‍ വളരെ തെളിഞ്ഞതും, ഇരുണ്ടതുമായ ഭാഗങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍. ഉദാഹരണത്തിന് കടല്‍തീരത്ത് വച്ച് എടുക്കുന്ന ഒരു ഫോട്ടോയില്‍, ഫ്രെയിമിന്റെ ഒരുവശത്തു നില്‍ക്കുകയായിരുന്ന വ്യക്തി ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നതായി കണ്ടേക്കാം . ചിലപ്പോള്‍ പ്രധാന സബ്ജക്റ്റ് തന്നെ ഫ്രെയിമിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം നിറയെ ഉണ്ടാവാം - ഒരു പൂവിന്റെ ക്ലോസ് അപ് പോലെ. അതില്‍ തന്നെ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് പൂവ് ഓവര്‍ എക്സ്പോസ് ആയിപ്പോയേക്കാം, ഇതളുകളൊന്നും വേര്‍തിരിച്ച് കാണുവാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ലായിരിക്കാം.- ഇങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കും അനുഭവത്തില്‍ വന്നിട്ടുണ്ടാവാം.

ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ നേരില്‍ കണ്ടപ്പോഴുള്ള രീതിയിലല്ലാതെ ഇരുണ്ടോ തെളിഞ്ഞോ കാണപ്പെടുന്ന ചിത്രങ്ങളെല്ലാം എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യു നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതില്‍ ക്യാമറയ്ക്ക് സംഭവിക്കുന്ന പിഴവുകള്‍ മൂലം ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. എത്ര അത്യന്താധുനികമാണെന്നു പറഞ്ഞാലും നിങ്ങളുടെ ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറയും ഒരു മെഷീന്‍ ആണെന്ന വസ്തുത മറക്കാതിരിക്കാം. അതിന് സ്വന്തമായ ‘ബുദ്ധി‘ ഇല്ല. മനുഷ്യനേത്രം പോലെ ഒരു രംഗത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത പ്രകാശതീവ്രതകള്‍ വിവേചിച്ച് അറിയുവാന്‍പോന്ന ഒരു തലച്ചോറും ഇല്ല. അതിനാല്‍ ഫ്രെയിമിലെ ഏതു ഭാഗത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ് ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ കൂടുതലായി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് എന്ന് പറഞ്ഞുകൊടുക്കേണ്ട ചുമതല ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടേതാണ്.

അതുകൊണ്ട് നല്ല ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ഒരു വ്യൂഫൈന്ററില്‍ കൂടി ഒരു ഫ്രെയിമിനെ കാണുമ്പോള്‍ ക്യാമറയുടെ സെന്‍സര്‍ എങ്ങനെയാണ് അതേ രംഗം ഇപ്പോള്‍ കാണുന്നതെന്നും, എങ്ങനെയാവും ക്യാമറ ഈ രംഗത്തിന്റെ എക്സ്പോഷര്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുവാന്‍ പോകുന്നതെന്നും അറിഞ്ഞിരിക്കണം. നിങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍‌കൂട്ടി മനസില്‍‌ ഇതുകാണുവാന്‍‌ സാധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍‌‌‌‌, തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങള്‍‌ എടുക്കുന്ന ചിത്രവും നന്നായിരിക്കും. ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍മാര്‍ക്ക് എപ്പോഴും മനസില്‍ സൂക്ഷിക്കുവാന്‍ ഒരു കാര്യം : സെന്‍സറിനെപോലെ ചിന്തിക്കാന്‍ പഠിക്കുക!

ക്യാമറയിലെ ലൈറ്റ് മീറ്ററാണ് ക്യാമറയെ ഒരു രംഗത്തിന്റെ എക്സ്പോഷര്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുവാന്‍ സഹായിക്കുന്നത് എന്നറിയാമല്ലോ. ഈ ലൈറ്റ് മീ‍റ്റര്‍ ഒരു രംഗം ‘കാണുന്ന‘ രീതികള്‍ക്കനുസൃതമായാണ് ക്യാമറ അനുയോജ്യമായ എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യൂ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത്. ഇവിടെ ‘കാണുന്ന’ എന്ന വാക്ക് പ്രത്യേകം എടുത്തുപറയുന്നതിനു കാരണം നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് ഒരു രംഗം നാം കാണുന്നരീതിയിലല്ല ക്യാമറകാണുന്നത് എന്നതിനാലാണ്. ക്യാമറയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മുമ്പിലിരിക്കുന്നത് വസ്തുവോ, വ്യക്തിയോ, ഒരു വര്‍ണ്ണശബളമായ ഒരു സീനറിയോ എന്നതൊന്നുമല്ല പ്രധാനം. ആ രംഗത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളിലെ പ്രകാശതീവ്രതയുടെ (luminance) കുറവും കൂടുതലുമാണ് അത് അളക്കുന്നത്.

ഒന്നു രണ്ടു ചിത്രങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ ഇതു വ്യക്തമാക്കാം. താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കൂ. ഈ ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിങ്ങളെ പറ്റിക്കുന്നതൊഴിവാക്കാനായി അവയുടെ ഫോക്കസ് Blur ചെയ്തിരിക്കുന്നു, കൂടാതെ നിറവും എടുത്തുമാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഒറിജിനല്‍ ചിത്രം ഇന്‍സെറ്റില്‍ ഉണ്ട്. മൂന്നു ചിത്രങ്ങളും മൂന്നുവ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളാണ്, വ്യത്യസ്ത വീക്ഷണകോണുകളാണ്, അവയില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന സ്ഥലവ്യാപ്തിയും വ്യത്യസ്തമാണ്. മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സൌകര്യത്തിനായി ഈ ഫ്രെയിമുകളെ 24 ചതുരങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു (ഈ വിഭജനം ഉദാഹരണത്തിനായി മാത്രം ചെയ്തതാണ്; യഥാര്‍ത്ഥ ടെക്നോളജി ഇതിലും സങ്കീര്‍ണ്ണമായി ഫ്രെയിമിനെ വിഭജിക്കാറുണ്ട്). ചിത്രങ്ങളില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് വലുതാക്കിയിട്ട് ഓരൊ ചതുരത്തിനുള്ളിലും ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഭാഗങ്ങളിലെ പ്രകാശതീവ്രതയുടെ വ്യത്യാസം നേരില്‍ കണ്ടുമനസ്സിലാക്കൂ. ഇതുപോലെയാണ് ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ ഒരു രംഗത്തിന്റെ പ്രകാശവിന്യാസം ‘കാ‍ണുന്നത്’.

ബ്രൈറ്റ്‌നെസ്, ലൂമിനെന്‍സ് എന്ന രണ്ടുവാക്കുകളും ഒരേ അര്‍ത്ഥത്തിലാണ് പലപ്പോഴും നാം പറയാറുള്ളതെങ്കിലും സാങ്കേതികാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അങ്ങനെയല്ല. ഒരു വസ്തുപുറപ്പെടുവിക്കുന്ന അല്ലെങ്കില്‍ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളാണ് ലൂമിനന്‍സ്. അത് ഒരേ വസ്തുവിന്റെതന്നെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളില്‍ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. കറുപ്പിനും വെളുപ്പിനും ഇടയിലുള്ള നമ്മുടെ കാഴ്ച എത്ര ‘തെളിച്ചമുള്ളതാണ്’ എന്നാണ് ബ്രൈറ്റ്നെസ് എന്ന വാക്കുകൊണ്ട് അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്. ഇവിടെ ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ അളക്കുന്നത് അതുകാണുന്ന രംഗത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തഭാഗങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള ലൂമിനന്‍സ് ആണ്. ഈ അളവുകള്‍ക്ക് വേണ്ട എക്സ്പോഷര്‍ വിലകളുടെ ശരാശരിയാണ് ക്യാമറയുടെ മീറ്റര്‍ നമുക്ക് കാണിച്ചു തരുന്ന എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യൂ അഥവാ EV (ഉദാ: f/8, 1/250).

പക്ഷേ എല്ലാരംഗങ്ങള്‍ക്കും ഇപ്രകാരം ഫ്രെയിമിനെ മുഴുവനായി ആവറേജ് ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടാവില്ല. അങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ സൌകര്യാര്‍ത്ഥം ഏതൊക്കെ ഏരിയയിലെ (ചതുരങ്ങളിലെ) പ്രകാശവിന്യാസത്തിനാണ് കൂടുതല്‍ പ്രാധാന്യം നല്‍കിക്കൊണ്ട് എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യൂ അളക്കേണ്ടതെന്ന് ക്യാമറയെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സംവിധാനം ഇന്നത്തെ എല്ലാ ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറകളിലും ഉണ്ട്. ഈ സൌകര്യത്തെയാണ് മീറ്ററിംഗ് (Metering) എന്ന് പറയുന്നത്. ഇതേപ്പറ്റി അല്പം വിശദമായി ഇനി നോക്കാം.

മീറ്ററിംഗ് മോഡുകള്‍:

മീറ്ററിംഗിലേക്ക് വിശദമായി കടക്കുന്നതിനുമുമ്പ് നിങ്ങളില്‍ പലര്‍ക്കും അറിയാവുന്ന ഒരു കാര്യം ഒന്നുകൂടി ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കട്ടെ. നമ്മുടെ കണ്ണുകളുടെ ഒരു കഴിവിനെപ്പറ്റിയാണ് ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു രംഗത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തഭാഗങ്ങളെ നമ്മള്‍ അവിടേക്ക് നോട്ടം ഉറപ്പിക്കുന്ന മില്ലിസെക്കന്റിനുള്ളില്‍ കണ്ണുകള്‍ സ്വതവേ പ്രകാശത്തിനനുസരിച്ച് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെതുകൊള്ളും. ഇവിടെ ഈ ഗെയിറ്റിന്റെ ചിത്രം നോക്കൂ, നിഴലും വെളിച്ചവും നന്നായി ഇടകലര്‍ന്ന ഒരു സ്ഥലം.

നമ്മള്‍ നേരില്‍ ആ സ്ഥലത്ത് നില്‍ക്കുകയാണെങ്കില്‍ അതിലെ നിഴലുള്ളഭാഗങ്ങളും വെയിലുള്ളഭാഗങ്ങളെപ്പോലെതന്നെ, കാണുവാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല എന്നറിയാമല്ലോ. അതായത് ഒരു ഫോട്ടൊയില്‍ ഇരുണ്ടതായി കാണപ്പെടുന്ന ചില ഭാഗങ്ങള്‍, ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന അവസരത്തില്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ഇരുണ്ടതായി തോന്നുന്നുണ്ടാവില്ല എന്നു എന്നു സാരം! പക്ഷേ ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോഴോ? ഈ രംഗത്തിന് അനുസൃതമായി ക്യാമറകണക്കാക്കിയ ഒരു നിശ്ചിതസമയത്തേക്ക് ഫ്രെയിമിന്റെ ഓരോ ഭാഗത്തുനിന്നും ക്യാമറയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ലഭിച്ച പ്രകാശത്തെമാത്രമെ ക്യാമറ ഫോട്ടോയായി റിക്കോര്‍ഡ് ചെയ്യുകയുള്ളു.ക്യാമറ ഒരു ഫ്രെയിമിലെ ലൈറ്റിന്റെ വിശദാശംങ്ങള്‍ സ്വാംശീകരിക്കുമ്പോള്‍ ക്യാമറ സ്വീകരിക്കുന്ന രീതികള്‍ ഏതൊക്കെ എന്ന് ഒന്നുനോക്കാം. പ്രധാനമായും മൂന്നുവിധത്തിലുള്ള മീറ്ററിംഗ് മോഡൂകളാണ് ക്യാമറ നിര്‍മ്മാതാക്കള്‍ നിലവില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

1. സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ്:

വ്യൂഫൈന്ററിലെ ഒരു പ്രത്യേക പോയിന്റിനു ചുറ്റും 3.5 മില്ലീമീറ്റര്‍ വൃത്തത്തിന്റെ ഉള്‍വശത്തുവരുന്ന ഭാഗങ്ങളിലെ പ്രകാശതീവ്രതയാണ് സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് കണക്കിലെടുക്കുന്നത്. അതായത്, ഫ്രെയിമിലെ ഏതുഭാഗമാണൊ ഈ പോയിന്റിന് അടുത്ത് വരുന്നത് അത്; ബാക്കിഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ക്യാമറയുടെ ശ്രദ്ധപോകുന്നതേയില്ല. ക്യാമറയുടെ ഫോക്കസ് പോയിന്റിനു ചുറ്റുമായിട്ടാവും ഈ ഏരിയ വരുന്നത്. ആധുനിക SLR ക്യാമറകളില്‍ ഒന്നിലധികം ഫോക്കസ് പോയിന്റുള്ളത് അറിയാമല്ലോ. അതില്‍ നിങ്ങള്‍ ഫോട്ടോയ്ക്കായി സെലക്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ഏതുപോയിന്റാണോ അതിനു ചുറ്റുമായിട്ടാവും സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗിന്റെ ഏരിയ. മാക്രോ ഫോട്ടോകള്‍ക്കും, ക്ലോസ് അപ് ഫോട്ടോകള്‍ക്കും മറ്റും ഈ മോഡ് വളരെ നല്ലതാണ്.

താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഫോട്ടോനോക്കൂ. അതിലെ മേഘത്തിനെയാണ് ഇവിടെ സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഈ ഫോട്ടോഫയലില്‍ മറ്റ് ഫോട്ടോഷോപ്പ് വര്‍ക്കുകളൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ മേഘത്തില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഫ്രെയിമിലെ മറ്റ് ഏരിയകളിലെ ലൈറ്റുകളൊന്നും അതിനു വിഷയമാകുന്നതേയില്ല. മേഘത്തിന് ഈ ഫോട്ടോയെടുക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ “തെളിച്ചം” ക്യാമറ പുനഃസൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ഇവിടെ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. (ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ : സപ്തവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍)

ഇതുമായി ബന്ധമുള്ള മറ്റൊരു മീറ്ററിംഗ് മോഡാണ് Partial metering. ഫ്രെയിമിന്റെ മധ്യഭാഗത്തുള്ള 9% ഏരിയയിലാണ് ക്യാമറയുടെ മുഴുവന്‍ ശ്രദ്ധയും. മറ്റു ഭാഗങ്ങളുടെ ആവറേജ് കണക്കാക്കുന്നില്ല. എന്നുവച്ചാല്‍ സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗിന്റെ അല്പംകൂടി വലിയ ഒരു വകഭേദം - പക്ഷേ മധ്യഭാഗത്തുമാത്രം. എന്‍‌ട്രി ലെവല്‍ SLR ക്യാമറകളില്‍ ഇതുകണ്ടിട്ടില്ല. അല്പം കൂടി അഡ്വാസ്‌ഡ് ക്യാമറകളിലാണിത് ഉള്ളത്. പോര്‍ട്രെയിറ്റുകള്‍ക്ക് ഉത്തമമായ ഒരു മോഡാണിത്.

2. സെന്റര്‍ വെയ്റ്റഡ് ആവറേജ് മീറ്ററിംഗ്:

ഈ മീറ്ററിംഗ് മോഡ് കൂടുതലായും ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് വ്യൂഫൈന്ററിന്റെ മധ്യഭാഗത്തുള്ള 8 മില്ലീമീറ്റര്‍ വ്യാസത്തിലുള്ള ഒരു വൃത്തതിനുള്ളിലാണ്‍. വ്യൂഫൈന്ററിനുള്ളില്‍ മധ്യഭാഗത്തായി കാണുന്ന വൃത്തത്തിനോളം പോന്ന ഭാഗം. അതിനര്‍ത്ഥം ബാക്കിഭാഗങ്ങളെ അതുശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല എന്നല്ല.എപ്പോഴും ഫ്രെയിമിന്റെ നടുക്കുഭാഗത്തിനു കൂടുതല്‍ പരിഗണനയും, ബാക്കിഭാഗങ്ങളുടെ ആവറേജും കണക്കാക്കുന്ന എക്സ്പോഷര്‍ മോഡ് ആണിത്. ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്ന പോയിന്റ് ഫ്രെയിമിന്റെ മധ്യഭാഗത്തല്ലെങ്കിലും ഈ മോഡ് ഫ്രെയിമിന്റെ മധ്യഭാഗത്തെയാണ് മീറ്ററിംഗിനായി കണക്കിലെടുക്കുന്നത്.

സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗിന്റെ ഉദാഹരണമായി നല്‍കിയിരുന്ന അതേ ഫ്രെയിം സെന്റര്‍വെയ്റ്റഡ് മീറ്ററിംഗില്‍ എടുത്തപ്പോള്‍ ഫോട്ടോയില്‍ വന്നിരിക്കുന്ന വ്യത്യാസം നോക്കൂ.

3. മള്‍ട്ടിസോണ്‍ മീറ്ററിംഗ്:

ഇന്നത്തെ മിക്കവാറും എല്ലാ ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറകളിലും (SLR & point shoot) ഡിഫോള്‍ട്ടായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന മീറ്ററിംഗ് മോഡ് ആണ് ഇത്. പലപേരുകളില്‍ ഈ ടെക്നോളജി അറിയപ്പെടുന്നുണ്ട്. മാട്രിക്സ് മീറ്ററിംഗ് (matrix metering) എന്ന് നിക്കോണും, ഇവാലുവേറ്റിവ് മീറ്ററിംഗ് (Evaluative metering) എന്ന് ക്യാനനും, ഹണികോമ്പ് മീറ്ററിംഗ് (Honey-comb metering)എന്ന് സോണിയും വിളിക്കുന്ന ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ ആദ്യമായി അവതരിപ്പിച്ചത് നിക്കോണ്‍ ആണ്. ഏതുപേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടാലും സംഗതി ഒന്നുതന്നെ.

എടുക്കേണ്ട ഫ്രെയിമിനെ പല സോണുകളായി (മേഖലകളായി) വിഭജിച്ചുകൊണ്ട് ഓരോ സോണുകളുടെയും എക്സ്പോഷര്‍ വില പ്രത്യേകം കണക്കാക്കി (സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് പോലെ) അതില്‍നിന്ന് ആവറേജ് വില നിശ്ചയിക്കുന്നു - ഈ പോസ്റ്റിന്റെ ആദ്യഭാഗത്ത് നാം ചില ചിത്രങ്ങളെ 24 ചതുരങ്ങളായി വിഭജിച്ചു കണ്ടതുപോലെ. ഒരു വ്യത്യാസമുള്ളത്, ഓരോ ക്യാമറനിര്‍മ്മാതാവിന്റെയും സാങ്കേതികവിദ്യയനുസരിച്ച് ഫ്രെയിമിനെ വിഭജിക്കുന്നത് വ്യത്യസ്തമായരീതിയില്‍ ആയിരിക്കും എന്നതാണ് - പത്തുമുതല്‍ നൂറിനുമേല്‍ സോണുകള്‍ വരെ കണക്കിലെടുക്കുന്ന ക്യാമറകളുണ്ട്. മീറ്ററിംഗിനുമാത്രമായി സജ്ജീകരിച്ചീട്ടുള്ള സെന്‍സറുകളും ക്യാമറയില്‍ ഉണ്ടാവും. ക്യാമറനിര്‍മ്മാതാക്കളെല്ലാവരും തന്നെ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വിശദാംശങ്ങള്‍ അതീവ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. എങ്കിലും പൊതുവേ വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നതനുസരിച്ച് രംഗത്തിന്റെ പലഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള ലൂമിനന്‍സ് മാത്രമല്ല, ക്യാമറ ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പോയിന്റ്, ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീല്‍ഡ്, പ്രധാനവസ്തുവിന്മേല്‍ പതിക്കുന്ന പ്രകാശം, അതിന്റെ ബാക്ഗ്രൌണ്ടിലുള്ള പ്രകാശം, ഫ്രെയിമില്‍ ലഭ്യമായ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍, ഫോക്കസ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വസ്തുവും ക്യാമറയും തമ്മിലുള്ള അകലം എന്നിങ്ങനെ പലകാര്യങ്ങള്‍ സോണ്‍ മീറ്ററിംഗ് ഉപയോഗിച്ച് എക്സ്പോഷര്‍ വില നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതിനു പിന്നില്‍ ക്യാമറകളിലെ സോഫ്റ്റ്വെയര്‍ കണക്കിലെടുക്കുന്നുണ്ട്.

മറ്റു മീറ്ററിംഗ് മോഡുകളില്‍ ഉദാഹരണമായി കാണിച്ച അതേ ഫ്രെയിം ഇവാലുവേറ്റീവ് മീറ്ററിംഗില്‍ എടുത്തത് താഴെക്കൊടുക്കുന്നു. ഇവിടെ ആകാശവും, മേഘവും, ഇളംവെയിലില്‍ പ്രകാശിക്കുന്ന മരങ്ങളും എല്ലാം ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ കണക്കിലെടുക്കുന്നു. അവയെ ഒക്കെയും ഈ ഫോട്ടോയില്‍ സാധിക്കുന്നത്ര തെളിമയില്‍ പതിപ്പിക്കുവാന്‍ തക്കവിധമുള്ള ഒരു എക്സ്പോഷറാണ് ക്യാമറ ഇവിടെ തെരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്.

വിവിധ മീറ്ററിംഗ് മോഡുകളെ കുറിക്കുവാന്‍ ഉപയോഗീക്കുന്ന ഐക്കണുകള്‍ ക്യാമറകളുടെ ഡിസ്പ്ലേയില്‍ ഉണ്ടാവും. ഒരു കാ‍നന്‍ ഡിജിറ്റല്‍ SLR ല്‍ കാണുന്ന ഐക്കണുകള്‍ ഇങ്ങനെയാവും.

വ്യത്യസ്ത പ്രകാശസാഹചര്യങ്ങളിലെടുത്ത നൂറുകണക്കിനു ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു ഡാറ്റാബേസിനെ ആധാരമാക്കിയാണ്, നാം മീറ്ററിംഗ് ചെയ്യുന്ന രംഗത്തിന്റെ വര്‍ണ്ണവിന്യാസങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ചുള്ള ഒരു എക്സ്പോഷര്‍ ക്യാമറയുടെ സോഫ്റ്റ്വെയര്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത്. മിക്കവാറും എല്ലാ പ്രകാശസാഹചര്യങ്ങളിലും ഇന്നത്തെ ക്യാമറകളുടെ സോണ്‍ മീറ്ററിംഗ് സംവിധാനങ്ങള്‍ നല്ല ബാലന്‍സ്ഡ് ആയ ചിത്രങ്ങള്‍ നല്‍കാറുണ്ട്. നിഴലും വെളിച്ചവും എല്ലാം ചേരുന്ന രണ്ടു ചിത്രങ്ങള്‍ താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത് നോക്കൂ, എത്രഭംഗിയായാണ് ക്യാമറയുടെ മാട്രിക്സ് മീറ്ററിംഗ് (മള്‍ട്ടി സോണ്‍) മോഡ് ഈ രംഗത്തിന്റെ എക്സ്പോഷര്‍ നിര്‍ണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് (ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ശ്രീലാല്‍, മോഡല്‍ ബിനോയ്).

മീറ്ററിംഗിനെപറ്റിയുള്ള ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ:

മീറ്ററിഗ് മോഡുകളെപ്പറ്റി പൊതുവേയുള്ള ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്, ഓരോ വിധത്തിലുള്ള മീറ്ററിംഗ് മോഡുകളും അതുപയോഗിച്ച് എടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളുടെ വിവിധഭാഗങ്ങളില്‍ എന്തൊക്കെയോ ‘സ്പെഷ്യല്‍ എഫക്റ്റുകള്‍‘ നല്‍കും എന്നാണ് ഈ തെറ്റിദ്ധാരണ! സോണ്‍ മീറ്ററിംഗ് ഉപയോഗിച്ചെടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളുടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും ഭംഗിയായി എക്സ്പോസ്ഡ് ആയിട്ടുണ്ടാവുമെന്നും, സെന്റര്‍ വെയ്റ്റഡ് മീറ്ററിംഗില്‍ എടുത്ത ചിത്രങ്ങളുടെ മധ്യഭാഗത്തുമാത്രം കൂടുതല്‍ ലൈറ്റ് ഉണ്ടാവുമെന്നും മറ്റും ധരിച്ചുവച്ചിട്ടുള്ള ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍മാര്‍ ധാരാളം! ലഭിക്കുന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളിലെ ലൈറ്റ്എഫക്റ്റുകളല്ല, മറിച്ച് ഫ്രെയിമിലെ ഏതുഭാഗത്തിലെ ലൈറ്റാണോ ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധയോട് അളന്നത്, അതിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങളാണ് നമുക്ക് ചിത്രത്തില്‍ ലഭിക്കുക.

മീറ്ററിംഗ് മോഡുകള്‍: പ്രായോഗിക ഉപയോഗങ്ങള്‍

താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന പൂവുകളുടെ ചിത്രം നോക്കൂ. ഈ മൂന്നു ഫോട്ടോകളിലും സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് മോഡ് ആണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഈ ചിത്രങ്ങളിലെല്ലാം ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് പൂവിന്റെ ഇതളുകളിലെ ഒരു ചെറിയഭാഗത്ത് മാത്രമാണ്. അതിനാലാണ് പൂവിതള്‍ മാത്രം ഏറ്റവും കൃത്യമായി എക്സ്പോസ്ഡ് ആയിരിക്കുന്നത് (ചിത്രങ്ങളില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് വലുതാക്കി നോക്കിയാല്‍ ഇത് വ്യക്തമാവും). ഇവയുടെ ബാക്ഗ്രൌണ്ട് കറുപ്പുനിറത്തില്‍ കാണപ്പെടുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചുവല്ലോ. ഇവയിലൊന്നും കറുപ്പുനിറത്തിലെ ബാക്ക്ഗ്രണ്ടായി എന്തെങ്കിലും വസ്തു ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല, ഫോട്ടൊഷോപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് ബാക്ഗ്രൌണ്ടിന്റെ നിറം മാറ്റിയതുമല്ല. ഇവയുടെയെല്ലാം ചുറ്റുവട്ടത്ത് ഇലകളും കമ്പുകളും ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്, അവിടെ വെളിച്ചവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍, ഈ ബാക്ഗ്രൌണ്ടുകളെ അപേക്ഷിച്ച് കൂടുതല്‍ വെളിച്ചം ഈ പൂവിതളില്‍ നിന്ന് പ്രതിഫലിക്കുന്നതായാണ് ക്യാമറയുടെ ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ അളന്നത്. അതിനാല്‍ പൂവിതളിനെ കൃത്യമായ എക്സ്പോഷറില്‍ ആക്കുവാന്‍ അനുയോജ്യമായ ഒരു ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ്, അപ്പര്‍ച്ചര്‍ കോമ്പിനേഷനാണ് ക്യാമറ സെലക്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഈ കോമ്പിനേഷന്‍, ബാക്ഗ്രണ്ടില്‍നിന്നും പ്രതിഫലിക്കുന്ന താരതമ്യേന കുറഞ്ഞ അളവിലുള്ള പ്രകാശം സെന്‍സറില്‍ റിക്കോര്‍ഡ് ചെയ്യിക്കുവാന്‍ പര്യാപ്തമല്ലാത്തതിനാല്‍ ആ ഭാഗങ്ങള്‍ സ്വാഭാവികമായി ഇരുണ്ടു കാണപ്പെടൂന്നുവെന്നേയുള്ളൂ.

ഇതിനുപകരം, മാട്രിക്സ് / ഇവാലുവേറ്റീവ് മീറ്ററിംഗ് ആയിരുന്നു ഈ ഫോട്ടോകള്‍ക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതെങ്കില്‍, ക്യാമറ ഒരേ സമയം പൂവിതളിനേയും, ബാക്ഗ്രണ്ടിനേയും കണക്കിലെടുക്കുകയും, രണ്ടിനേയും ഏകദേശം ബാലന്‍സായി കാണിക്കത്തക്കവിധത്തിലുള്ള ഒരു എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യൂ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തേനെ. അങ്ങെനെ വരുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായി പൂവിന്റെ ചിലഭാ‍ഗങ്ങള്‍ ഓവര്‍ എക്സ്പോസ് ആയി കാണപ്പെടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ചിത്രത്തില്‍ ഇത് വ്യക്തമാണല്ലോ.

സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗിന്റെ മറ്റൊരു ഉപയോഗം പോര്‍ട്രെയ്റ്റുകള്‍ എടുക്കുവാനായാണ്. ഒരാളുടെ മുഖം ഭംഗിയായി എക്സ്പോസ് ചെയ്യുവാന്‍ ഈ മോഡ് ഉപയോഗിക്കാം. ഒന്നുകില്‍ ബാക്ഗ്രൌണ്ട് വല്ലാതെ തെളിച്ചമുള്ളതാവുമ്പോള്‍ സബ്ജക്റ്റിനെ കൃത്യമായ എക്സ്പോഷറില്‍ ആക്കുവാന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ പൂവിന്റെ ഉദാഹരണത്തിലേതുപോലെ ബാക്ഗ്രൌണ്ടിനെ ഡാര്‍ക്ക് ആക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ട് ഒരു പ്രത്യേക എഫക്റ്റ് ചിത്രത്തിനു നല്‍കുവാന്‍ ഈ മോഡ് ഉപയോഗിക്കാം‍. (ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍: ശ്രീലാല്‍)

ഈ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ കണ്ടതുകൊണ്ട് സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് എപ്പോഴും ബാക്ഗ്രൌണ്ടിനെ ഡാര്‍ക്ക് ആക്കിമാറ്റും എന്നു കരുതരുത്! നമ്മള്‍ സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് ചെയ്യുന്ന ഭാഗം ഫ്രെയിമിന്റെ ബാക്കിഭാഗങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇരുണ്ടതാണെങ്കില്‍ എന്തുസംഭവിക്കും എന്നുനോക്കൂ.

താഴെയുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കൂ(ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍: ശ്രീലാല്‍). സ്പോട്ട് മീറ്റര്‍ ചെയ്യുന്ന ഏരിയ അതിന്റെ ചുറ്റുപാടുകളേക്കാള്‍ ഇരുണ്ടതാണെങ്കില്‍ എന്തുസംഭവിക്കുന്നു എന്ന് ഇതില്‍ കാണാവുന്നതാണ്. ആദ്യ ചിത്രത്തില്‍ മാട്രിക്സ് മീറ്ററിംഗ് നിഴലുള്ളഭാഗങ്ങളെയും തെളിച്ചമുള്ള ഭാഗങ്ങളേയും ഒന്നുപോലെ കണക്കിലെടുക്കുന്നതിനാല്‍, വീടിന്റെ പൂമുഖം അല്പം ഇരുണ്ടുപോയി എന്നുകാണാം, അതോടോപ്പം ഫ്രെയിമിന്റെ ഏറ്റവും അരികിലായി കാണുന്ന മതിലിന്റെ ഭാഗങ്ങളും ഇരുണ്ടുതന്നെ.

അടുത്ത ചിത്രത്തില്‍ സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് ആണുപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ സ്പോട്ട് മീറ്റര്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഫ്രെയിമിന്റെ മധ്യഭാഗത്തിനു കൂടുതല്‍ പരിഗണന കിട്ടുന്നതിനാല്‍, പൂമുഖം കുറേക്കൂടി തെളിച്ചമുള്ളതാക്കുവാന്‍ വേണ്ട ഒരു ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ്, അപ്പര്‍ച്ചര്‍ കോംബിനേഷനാണ് ക്യാമറ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് മധ്യഭാഗത്തുള്ള പൂമുഖം മാത്രമല്ല, ഫ്രെയിമിന്റെ വശങ്ങളിലുള്ള മതിലിന്റെ ഭാഗങ്ങളും തെളിച്ചമുള്ളതായി മാറി. പക്ഷേ വെയിലുണ്ടായിരുന്ന ഭാഗങ്ങള്‍ അല്പം ഓവര്‍ എക്സ്പോസ്ഡും ആണ് (അത് ക്യാമറയുടെ കുറ്റമല്ല). ഈ ഉദാഹരണത്തില്‍ സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് ഫ്രെയിമിന്റെ മധ്യഭാഗം മാത്രമാണ് എക്സ്പോഷര്‍ വില നിര്‍ണ്ണയിക്കുവാന്‍ കണക്കാക്കിയതെങ്കിലും, അതിന്റെ ഫലം ഫ്രെയിമിനുമൊത്തത്തില്‍ ബാധകമാണെന്ന് മനസ്സിലായല്ലോ? അതുകൊണ്ടാണ് മീറ്ററിംഗിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള എഫക്റ്റ് മീറ്ററിംഗ് ചെയ്ത ഭാഗത്തിനു മാത്രമല്ല, ഫ്രെയിമിനു മൊത്തമായി ബാധകമാണെന്നുപറയുവാന്‍ കാരണം.

മീറ്ററിംഗിന്റെ പിന്നില്‍:

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എന്താണ് മീറ്ററിംഗ്? ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നരീതിയില്‍ ഒരു ഫ്രെയിമിന്റെ എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യൂ നിര്‍ണ്ണയിക്കുവാന്‍ ഉതകുന്ന ഏറ്റവും പ്രയോജനപ്രദമായതും, അതേസമയം അനായസമായതുമായ ഒരു ടൂള്‍ ആണ് മീറ്ററിംഗ് മോഡുകള്‍. ഇവയുടെ സെലക്ഷനിലൂടെ ഫ്രെയിമില്‍ നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ഏതുഭാഗത്താണ് ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധപതിപ്പിക്കേണ്ടതെന്ന് നാം ക്യാമറയോട് നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. ഒരു അപ്പര്‍ച്ചര്‍ നമ്പറും ( f) shutter സ്പീഡ് നമ്പറും (T) ചേര്‍ന്നതാണ് ഒരു എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യൂ - ഉദാ:f/8, 1/250. കാരണം ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കുവാന്‍ വേണ്ട ലൈറ്റ് എത്രവേണം എന്നു നിശ്ചയിക്കുന്ന രണ്ടേ രണ്ടു സംഗതികള്‍ ഇവ മാത്രമാണ്. മീറ്ററിംഗ് മോഡുകള്‍ എക്സ്പോഷര്‍ കണക്കാക്കുന്നത് ഫോട്ടോയെടുക്കുന്നതിനു മുമ്പാണ്. ഫോട്ടോ എടുത്തുകഴിഞ്ഞ് ക്യാമറ ഫോട്ടോയിലേക്ക് പകരുന്ന ഒരു എഫക്റ്റല്ല മീറ്ററിംഗ്.

ലൈറ്റ് മീറ്ററിംഗ് ഉദാഹരണത്തിലൂടെ:

നാം ക്യാമറയില്‍ സെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന മീറ്ററിംഗ് മോഡിനനുസരിച്ച് ക്യാമറ എക്സ്പോഷര്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ ഉദാഹരണത്തിലൂടെ വ്യക്തമാക്കാം. ശ്രദ്ധിക്കുക, മീറ്ററീംഗ് മോഡുകളുടെ ഉപയോഗം കാണിക്കുവാനുള്ള ഒരു ഉദാഹരണമല്ല ഇത്, മീറ്ററിംഗ് മോഡുകള്‍ക്കനുസരിച്ച് ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍ എവിടെയൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്നുകാണിക്കുകയാണിവിടെ.

താഴെക്കാണുന്ന മൂന്നു ഫോട്ടോകള്‍ ഒരേ സമയത്ത് മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത മീറ്ററിംഗ് മോഡുകളില്‍ എടൂത്തതാണ്. സെറ്റിംഗുകളെ പരമാവധി ഒരുപോലെയാക്കുവാന്‍ വേണ്ടി, അപ്പര്‍ച്ചര്‍ പ്രയോറിറ്റി മോഡില്‍, f/8 എന്ന സ്ഥിരം അപ്പര്‍ച്ചറിലാണ്‍ ഈ മൂന്നു ചിത്രങ്ങളും എടുത്തിരിക്കുന്നത്. കൂടാതെ ISO വാല്യുവും ഒന്നുതന്നെ 400. അപ്പോള്‍, ചിത്രങ്ങളില്‍ മാറുവാന്‍ സാ‍ധ്യമായ ഒരേ ഒരു വേരിയബിള്‍ ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് ആണ് എന്നറിയാമല്ലോ. (ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ : ഹരീഷ് തൊടുപുഴ). ഇനി ഓരോ ചിത്രത്തിനേയും ഒന്നു പരിശോധിക്കാം.

ആദ്യചിത്രം മാട്രിക്സ് മീറ്ററിംഗ് മോഡില്‍ ആണ് എടുത്തിരിക്കുന്നത്. ക്യാമറ ഈ ഫ്രെയിമിനെ പലഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ച് ഒന്നുഴിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോള്‍, നടുക്ക് കാണുന്ന ഗെയിറ്റും, അതിനു വെളിയിലുള്ള റോഡും നല്ല പ്രകാശത്തിലും, ഗെയിറ്റിന്റെ ഉള്ളിലുള്ള തണലുള്ളഭാഗങ്ങളില്‍ കുറേ വെളിച്ചം ചിതറിവീഴുന്നതായും, മറ്റുചിലഭാഗങ്ങളില്‍ നിഴലുള്ളതായും കാണുന്നു. ഫ്രെയിമില്‍ കാണുന്ന ഒട്ടുമിക്കവാറും സാധനങ്ങളും ഫോക്കസില്‍ ആയതിനാല്‍ നടുക്കൊരു മനുഷ്യന്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്നോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് അത്രലൈറ്റില്ലെന്നോ ഒന്നും ക്യാമറയ്ക്ക് ഒരു വിഷയമേ അല്ല. കാരണം നടുക്ക് നില്‍ക്കുന്ന ആളല്ല ഈ ഫോട്ടോയിലെ പ്രധാനസബ്ജക്റ്റ്, ക്യാമറയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ രംഗം ഒന്നുപോലെ പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

അപ്പര്‍ച്ചര്‍ f/8 എന്നസ്ഥലത്ത് നാം ഉറപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നതിനാല്‍, ഈ രംഗത്തുനിന്ന ലഭിച്ച പ്രകാശഡേറ്റകളെല്ലാം വിശദമായി പരിശോധിച്ചതില്‍ നിന്നും ഈ രംഗത്തിന് അനുയോജ്യമായ ഷട്ടര്‍സ്പിഡ് 1/200 ആണെന്ന് ക്യാമറകണക്കാക്കുന്നു. അങ്ങനെ പൊതുവില്‍ നോക്കിയാല്‍ ബാലന്‍സ്ഡ് ആയ ഒരു ഫോട്ടൊ ക്യാമറ ഈ സെറ്റിംഗില്‍ നമുക്ക് തരുന്നു. ഇനി ഈ ഫോട്ടോയില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് ഒന്നു വലുതാക്കി നോക്കൂ. ഗെയ്റ്റിന്റെ വെളിയിലുള്ള റോഡ് ഒരല്പം ഓവര്‍ എക്സ്പോസ്ഡ് ആണ്, അല്ലേ. ടാറിന്റെ കറുപ്പുനിറം അത്രവ്യക്തമല്ല. അതുപോലെ പുറകിലുള്ള വീടിന്റെ ചുവപ്പുപെയ്ന്റും ഒരല്പം ഓവര്‍ ആണ്. അതുപോലെ നല്ല നിഴലുള്ള ഭാഗങ്ങളിലെ കാര്യങ്ങളും അത്ര വ്യക്തമല്ല. എങ്കിലും ഫോട്ടോ മൊത്തത്തില്‍ നോക്കിയാല്‍ നല്ലതുതന്നെ.

അടുത്ത ഫോട്ടോ സെന്റര്‍വെയ്റ്റഡ് മീറ്ററിംഗില്‍ എടുത്തതാണ്. ഇവിടെ ക്യാമറ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് ഫ്രെയിമിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗത്താണ്. അതായത് ഗെയ്റ്റും അതിനു ചുറ്റുവട്ടത്തും ഉള്ള ഭാഗങ്ങള്‍. ഈ ചിത്രം എടുക്കുന്നതിനായി ക്യാമറ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന എക്സ്പോഷര്‍ f/8, 1/250 എന്നതാണ്. ശ്രദ്ധിക്കുക, ആദ്യ മാട്രിക്സ് മീറ്റര്‍ ചിത്രത്തിലേതിനേക്കാള്‍ ഒരുപടി കൂടുതലാണ് ഷട്ടര്‍സ്പീഡ് - അതായത് T-stop സ്കെയിലില്‍ വലത്തേക്ക് ഒരു നമ്പര്‍ കൂടുതല്‍, തന്മൂലം അല്പം കുറഞ്ഞ അളവില്‍ പ്രകാശം ക്യാമറയിലേക്ക് കടക്കുന്നു. അതിന്റെ എഫക്റ്റ് ആ ചിത്രത്തില്‍ കാണാനുമുണ്ട്. ചിത്രം വലുതാക്കി നോക്കൂ. റോഡിലെ ടാറിന്റെ കളര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ ആ ഭാഗം ആദ്യചിത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലരീതിയില്‍ എക്സ്പോസ്ഡ് ആയിക്കാണാവുന്നതാണ്.

ഈ മൂന്നാമത്തെ ഫോട്ടോ സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് മോഡില്‍ എടുത്തതാണ്. ഇവിടെ ക്യാമറ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് ഫ്രെയിമിന്റെ ഒത്തനടുവിലെ ഒരു ചെറിയ ഏരിയയിലാണ്. അതായത്, അവിടെ നില്‍ക്കുന്നയാളുടെ ഷര്‍ട്ടിന്റെ ഭാഗം. അവിടെ ലൈറ്റ് കുറവായികാണുന്നതിനാല്‍ f/8, 1/100 എന്ന എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യുവാണ് ക്യാമറ സെലക്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ആദ്യത്തെ രണ്ടു ചിത്രങ്ങളെക്കാളും ഷട്ടര്‍ തുറന്നിരിക്കുന്ന സമയം അല്പം കൂടുതലാണ്. അതിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങള്‍ ഫ്രെയിമിലെ വെളിച്ചമുള്ള ഭാഗങ്ങളില്‍ കാണാനുമുണ്ട്. അവയെല്ലാം ഓവര്‍ എക്സ്പോസ്ഡ് ആണ്.

ഈ മൂന്നു ചിത്രങ്ങളിലും അപ്പര്‍ച്ചര്‍ f/8 ആണ് എന്നോര്‍മ്മയുണ്ടല്ലോ? ഷട്ടര്‍ സ്പീഡ് മാത്രമാണ് മാറിയത്. അവ യഥാക്രമം മാട്രിക്സ് 1/200, സെന്റര്‍ വെയ്റ്റഡ് 1/250, സ്പോട്ട് മീറ്ററിംഗ് 1/100 എന്നിങ്ങനെയാണുള്ളത്. ഷട്ടര്‍സ്പീഡുകളുടെ T-സ്റ്റോപ്പ് സ്കെയിലിലെ 1/3 ക്രമത്തില്‍ അധികം അകലെയല്ലാത്ത നമ്പറുകളാണ് ഇവ എന്നറിയാമല്ലോ (സംശയമുള്ളവര്‍ ടി-സ്റ്റോപ് സ്കെയിലുകള്‍ എന്ന അദ്ധ്യായം ഒരിക്കല്‍കൂടി നോക്കൂ).

ഈ പരീക്ഷണത്തില്‍നിന്നും, വിവിധമീറ്ററിംഗ് മോഡുകളില്‍ ക്യാമറ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചെയ്യുന്നത് എക്സ്പോഷറില്‍ വരുത്തുന്ന ചെറിയ ചെറിയ മാറ്റങ്ങള്‍ മാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലായല്ലോ. അതല്ലാതെ ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളുടെ ചിലപ്രത്യേകഭാഗങ്ങളില്‍ വരുത്തുന്ന ലൈറ്റ് എഫക്റ്റുകളല്ല.

സംഗ്രഹം:

1. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫിന്റെ ഭംഗി, പെര്‍ഫക്ഷന്‍ എന്നിവയൊക്കെ അതിന്റെ എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യുവിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

2. ഒരു ഫ്രെയിമിന്റെ കൃത്യമായ എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യു നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത് ക്യാമറയിലെ എക്സ്പോഷര്‍ മീറ്റര്‍ (ലൈറ്റ് മീറ്റര്‍) ആണ്. ഈ മീറ്റര്‍ ഫ്രെയിമിന്റെ ഏതുഭാഗത്താണ് കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധപതിപ്പിക്കേണ്ടത് എന്ന് ക്യാമറയോട് ഫോട്ടൊഗ്രാഫര്‍ക്ക് “പറയുവാനുള്ള” സംവിധാനമാണ് മീറ്ററിംഗ് മോഡുകള്‍. സോണ്‍ മീറ്ററിംഗ് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പ്രത്യേകത കാരണം ഏറക്കുറെ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ഒരു സ്റ്റാര്‍ട്ടിംഗ് പോയിന്റ് എന്ന നിലയില്‍ അത് അനുയോജ്യമാണ്.

3. ആധുനിക ക്യാമറകളില്‍ സോണ്‍ മീറ്ററിംഗ് മോഡ് മിക്കവാറും എല്ലാ ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളിലും ഒരു ബാലന്‍സ്ഡ് ഇമേജ് തരും. എങ്കിലും എല്ലാ ഫോട്ടോഗ്രാഫുകള്‍ക്കും സോണ്‍ മീറ്ററിംഗ് അനുയോജ്യമാവണമെന്നില്ല. അപ്പോള്‍ മറ്റു മീറ്ററിംഗ് മോ‍ഡുകള്‍ ഉപയോഗിക്കാം. സാങ്കേതികമായി, ഫ്രെയിമിലെ പ്രധാനഭാഗത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ ഒരു എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യു ആണ് മീറ്ററിംഗ് മോഡ് സെലക്ഷനിലൂടെ നാം എളുപ്പവഴിയില്‍ കണ്ടുപിടിക്കുന്നത്. ചിലപ്പോള്‍ ഫ്രെയിം മുഴുവനും ഒന്നുപോലെ പ്രധാനമാവാം, മറ്റുചിലപ്പോള്‍ ഫ്രെയിമിന്റെ ചിലഭാഗങ്ങളാവാം പ്രധാനം.

ഒരിക്കല്‍ നിശ്ചയിച്ച എക്സ്പോഷര്‍ വാല്യൂവില്‍ നിന്ന് ചെറിയ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തുവാനുള്ള എളുപ്പവഴിയാണ് എക്സ്പോഷര്‍ കോമ്പന്‍സേഷന്‍. ഇത് എല്ലാ ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറകളിലും ലഭ്യമായ ഒരു സംവിധാനമാണ്. അതിനെപ്പറ്റി അടുത്ത പാഠത്തില്‍.

Camera, Canon, Nikon, Fujifilm, Olympus, Kodak, Casio, Panasonic, Powershot, Lumix, Digital Camera, SLR, Megapixel, Digital SLR, EOS, SONY, Digial zoom, Optical Zoom

ഫോട്ടോബ്ലോഗ് തുടങ്ങുവാൻ

2009-02-02T06:50:00.006+04:00

നിങ്ങളൊരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറാണെങ്കിൽ എടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കുവാനും അതിന്റെ പോരായ്മകളും നല്ല വശങ്ങളും അറിവുള്ളവരിൽ നിന്ന് കേട്ട് മനസ്സിലാക്കുവാനുമുള്ള നല്ല ഒരു വേദിയാണ് ഫോട്ടോബ്ലോഗുകൾ. ഒരു ഫോട്ടോബ്ലോഗ് എങ്ങനെ തുടങ്ങാം എന്നാണ് ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നത്. ഒരു ബ്ലോഗ് ഉണ്ടാക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് അറിയാൻ പാടില്ലാത്തവർ ആദ്യാക്ഷരി നോക്കുക.

ചിത്രങ്ങള്‍ മാത്രം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുവാനുള്ള ഫോട്ടോബ്ലോഗുകള്‍ കണ്ടിട്ടില്ലേ? ഉദാഹരണങ്ങൾ എത്രവേണമെങ്കിലും ഇവിടെ കാണാം.

ഇവയിലെല്ലാം ബ്ലോഗിന്റെ അത്രയും വീതിയിലാവും ചിത്രങ്ങള്‍ ഉള്ളത് എന്നതു ശ്രദ്ധിച്ചല്ലോ. അതുതന്നെയാണ് അവയുടെ ഭംഗിയും. ഈ രീതിയില്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ ബ്ലോഗില്‍ ഡിസ്പ്ലേ ചെയ്യുവാനായി ഒന്നുരണ്ടുകാര്യങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുവാനുണ്ട്. ഒന്നാമത്, ബ്ലോഗിന്റെ ടെമ്പ്ലേറ്റ് വീതിയുള്ളതാവണം. അത്തരം ഒരു ടെമ്പ്ലേറ്റ്, ഫ്രീയായി ബ്ലോഗ് ടെമ്പ്ലേറ്റ് കിട്ടുന്ന സൈറ്റുകളില്‍ നിന്ന് എടൂത്ത് നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗില്‍ കൊടുക്കുക. ഫോട്ടോബ്ലോഗുകൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ടെമ്പ്ലേറ്റുകൾ ലഭിക്കുന്ന ഒരു സൈറ്റ് ഇതാ . അത്തരം സൈറ്റുകളിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ടെമ്പ്ലേറ്റ് തെരഞ്ഞെടുക്കുക. ബ്ലോഗ് ബോഡി background കറുപ്പുനിറത്തിലായാൽ ചിത്രങ്ങളുടെ ഭംഗി വർദ്ധിക്കും. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ തെരഞ്ഞെടുത്ത ടെമ്പ്ലേറ്റിന്റെ ലേഔട്ട് സെറ്റിംഗിൽ പോയി (fonts and colours) അനുയോജ്യമായ വർണ്ണങ്ങൾ ബ്ലോഗിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ സെറ്റ് ചെയ്യുക. പരീക്ഷണങ്ങൾ ആവാം.

ഇതുപോലെ background നിറം കറുപ്പാക്കിമാറ്റിയെടുത്ത എന്റെ ഫോട്ടോബ്ലോഗ് ഇവിടെയുണ്ട്.

ടെമ്പ്ലേറ്റ് സെറ്റ് ചെയ്തുകഴിഞ്ഞാൽ ഇനി ചിത്രം അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യാം. അതിനു മുമ്പായി നിങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുവാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ചിത്രം അനുയോജ്യമായ ഒരു ഗ്രാഫിക്സ് സോഫ്റ്റ്വെയർ ഉപയോഗിച്ച് റീസൈസ് ചെയ്യണം. 1200 pixel വീതിയൊക്കെ സ്ക്രീനിൽ കാണുന്നതിനു ധാരാളം മതിയാവും.

ചിത്രങ്ങൾ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യുന്നതെങ്ങനെ എന്ന അദ്ധ്യായത്തിൽ പറഞ്ഞവിധം ചിത്രം ബ്ലോഗിലേക്ക് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യുക. എന്നിട്ട് Edit Html mode ലേക്ക് പോകൂ. ഇനി ആ ചിത്രത്തിന്റെ കോഡ് ഒന്നു നോക്കൂ. ഒരു ഉദാഹരണം താഴെ നൽകുന്നു മാർക്ക് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഭാഗങ്ങൾ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക.

<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_llYtm9lqS1Q/SpyMrF9h9DI/AAAAAAAAAzk/ylkse71wPJ4/s1600-h/cj-6.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_llYtm9lqS1Q/SpyMrF9h9DI/AAAAAAAAAzk/ylkse71wPJ4/s400/cj-6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376326727136048178" border="0" /></a>

വിഡ്‌ത് = 400 px;
ഹൈറ്റ് = 300 px; ഇങ്ങനെ രണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുക. px എന്നിവയ്ക്കുശേഷമുള്ള അര്‍ത്ഥവിരാമവും (;) ഡിലീറ്റ് ചെയ്യണം. കോഡിലെ മറ്റൊരു കാര്യങ്ങളും ഡിലീറ്റ് ചെയ്യരുത്. ഇനി കോഡില്‍ കുറേക്കൂടി താഴേക്ക് മാറി /s400/ എന്നെഴുതിയിരിക്കുന്നതുകാണാം. അത് /s800/എന്നാക്കുക. ഇനി പോസ്റ്റ് പബ്ലിഷ് ചെയ്തുനോക്കൂ. ചിത്രം ബ്ലോഗിന്റെ വീതിയില്‍ കാണാം.

ചിത്രത്തിന്റെ കോഡുകളിൽ വരുത്താവുന്ന മറ്റുചില മാറ്റങ്ങൾ നോക്കൂ.

ഉദാഹരണമായി ഒരു ചിത്രം താഴെ നൽകുന്നു.

ഈ ചിത്രത്തിന്റെ ഒറിജിനൽ വീതി 1015 പിക്സൽ, ഹൈറ്റ് 612 പിക്സൽ. ലാർജ് സൈസിൽ ബ്ലോഗറിലേക്ക് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്തപ്പോൾ താഴെക്കാണും വിധം കിട്ടി. (ചിത്രത്തിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്താൽ ഒറിജിനൽ സൈസിൽ കാണാവുന്നതാണ്.

ഇതാണ് ഒറിജിനൽ കോഡ്.

<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_llYtm9lqS1Q/SvqbqePEyTI/AAAAAAAAA34/0IyIdGbX8OU/s1600-h/Bee1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 269px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_llYtm9lqS1Q/SvqbqePEyTI/AAAAAAAAA34/0IyIdGbX8OU/s400/Bee1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5402801856957434162" border="0" /></a>

ഈ കോഡ് പബ്ലിഷ് ചെയ്യുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ചിത്രം താഴെ.

ഇനി ഈ കോഡിൽ നിന്ന് വിഡ്തും ഹൈറ്റും ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുന്നു, /S800/ എന്നു മാറ്റുന്നു. കോഡ് താഴെക്കാണാം. അതിന്റെ റിസൽട്ട് എങ്ങനെയാണെന്ന് നോക്കൂ

<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_llYtm9lqS1Q/SvqbqePEyTI/AAAAAAAAA34/0IyIdGbX8OU/s1600-h/Bee1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; " src="http://2.bp.blogspot.com/_llYtm9lqS1Q/SvqbqePEyTI/AAAAAAAAA34/0IyIdGbX8OU/s800/Bee1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5402801856957434162" border="0" /></a>

ചിത്രം പേജിന്റെ വീതിയേക്കാൾ വലുതായിപ്പോയെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുമല്ലോ.

അടുത്ത ഉദാഹരണത്തിൽ Height എന്നതു മാത്രം ഡിലീറ്റ് ചെയ്തിട്ട് വിഡ്ത് നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ മാറ്റാം. ഉദാഹരണത്തിനു ഈ ബ്ലോഗിന്റെ ബോഡിയുടെ വീതി 375 പിക്സൽ ആണ്. മുകളിലുള്ള കോഡിൽ വിഡ്ത് 500 എന്നു മാറ്റിയാൽ (/s800/ എന്നു മാറ്റണം) ചിത്രം ഈ ബ്ലോഗ് ബോഡിയുടെ അതേ വീതിയിൽ നിൽക്കുന്നതു കാണാം.

കോഡ് നോക്കൂ

<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_llYtm9lqS1Q/SvqbqePEyTI/AAAAAAAAA34/0IyIdGbX8OU/s1600-h/Bee1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 500 px; " src="http://2.bp.blogspot.com/_llYtm9lqS1Q/SvqbqePEyTI/AAAAAAAAA34/0IyIdGbX8OU/s800/Bee1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5402801856957434162" border="0" /></a>

ഇതിന്റെ റിസൽട്ട് (ഈ ടെമ്പ്ലേറ്റിന്റെ വീതി കുറവായതിനാൽ ഇത് അത്ര ഫലവത്തായി കാണുന്നില്ല. എങ്കിലും 800 ൽ താഴെ പിക്സൽ വീതിയുള്ള ടെമ്പ്ലേറ്റുകളിൽ ചിത്രങ്ങൾ വശങ്ങളോട് ചേർന്ന് വലുപ്പത്തിൽ കാണുവാൻ ഇതു ചെയ്താൽ മതി).

മറ്റ് ഫോട്ടോ അപ്‌ലോഡിംഗ് സൈറ്റുകളിൽ നിന്ന്:

ഫോട്ടോബക്കറ്റ്, ഫ്ലിക്കർ പോലെയുള്ള സൈറ്റുകളിൽ ഫോട്ടോ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യുന്നവർ അവിടെനിന്ന് ലഭിക്കുന്ന എച്.ടിം.എം.എൽ കോഡ് ബ്ലോഗിലേക്ക് പേസ്റ്റ്ചെയ്താൽ മതിയാവും. Edit Html മോഡിൽ വേണം ഇങ്ങനെ കോഡ് പേസ്റ്റ് ചെയ്യേണ്ടത്. ഈ കോഡുകളിലും മേൽ‌പ്പറഞ്ഞ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താവുന്നതാണ്.

Camera, Canon, Nikon, Fujifilm, Olympus, Kodak, Casio, Panasonic, Powershot, Lumix, Digital Camera, SLR, Megapixel, Digital SLR, EOS, SONY, Digial zoom, Optical Zoom